Ik zit hier in huize met Lotte's achternaam als een soort rustpunt achter de computer. Vandaag ben ik met de trein met koffer afgereisd naar het zuiden, om morgen met de rest te vertrekken naar Holguin, Cuba. Ik ben helemaal zen, ík ben de kalmte zelve.
Achter mij rent iedereen rond, snelle voetstappen, het geluid van slepende koffers, openspringende koffers, onbegrip, Lotte die voorbij stuitert ('niet vergeten, ik moet morgen dágcreme halen op Schiphol!' en 'Red ik het drie weken met vier broeken?'), een enorme puinhoop van dingen die wel-of-niet mee moeten verspreidt zich door het huis. Daar tussendoor moeten er visa worden ingevuld en beslist welke 'vertaalstekkers' er mee moeten (want onze opladers spreken geen Spaans).
En ik, ik verbaas me over de saaiheid van de Amerikaanse Dollars, die ik nog nooit heb gezien. Ze stinken. Ik heb nog nooit zonnebrand hoeven gebruiken, laat staan dingen waar 'tropenzorg' op staat. Eigenlijk ben ik stomverbaasd, tevreden, rustig. Ik neem kalm afscheid van Nederland (...). Alles onder controle. Tot over drie weken, lezers.
'Neeeheeeee, ik hóéf die vitaminepillen niet meeheee! Waar zijn die kútslippers?'
Hoe lang, hoe veel, hoe vaak, hoe cares
Het wordt wel eens gezegd dat de vakantievoorpret al begint met de koffers inpakken. Wat een bullshit! Ik loop al 2 dagen enorm te stressen, bang dat ik iets vergeet, bang dat mijn koffer te klein is, bang dat ik mijn koffer vergeet.
Rennen van de ene winkel naar de andere (ooooh, scheermesjes, slippers, douchespul, dit en dat, en zus en zo) en van de bank naar het gemeentehuis, en weer naar het hondenhotel. Ik krijg er een pishumeur van.
Wat nou voorpret?! De voorpret begint pas als ik woensdagochtend op Schiphol kan beginnen met taxfree shoppen en in het vliegtuig stap.
Pfff...voorpret.
Ik gok Rusland grote winnaar, Nederland 12e plaats.
Wie biedt er meer?
En nu met aardbeientaart en grote pot thee voor de tv (hee, dat rijmt)...
update: Turkije?! Zo gigantisch zuiver klonk dat niet hoor!
Ik wil:
- Op een picknickdeken in het park liggen, met vriendjes en vriendinnetjes, goede muziek en een fles zoete witte wijn.
- Rokjes dragen zonder te verrekken van de kou.
- Mijn paraplu veilig opbergen en pas weer opgraven als het September is.
- Hand in hand met een leuk iemand door het bos lopen, terwijl we naar de vogeltjes luisteren en muggen doodmeppen.
- Eindelijk eens de tuintafel en tuinstoelen buiten zetten en ook nog gebruiken.
- Niet meer de kachel aanmaken en de verwarming hoger zetten, omdat ik het ontzettend koud heb.
- Urenlang op het terras zitten op het Vrijthof.
Stomme regenwolken!
Sinds een paar dagen weet ik weer wat 'stress' is. Dat is een hele hoop deadlines, van dingen die je niet interesseren en waarvan je niet precies weet hoe dat moet en te weinig tijd.
Als een kip zonder kop ren ik van hot naar her, van lokaal naar lokaal, op zoek naar een vrije computer. Met een tas vol onafgemaakte projecten en enkele groepsleden op sleeptouw. Wanneer iemand tegen mij praat, hoor ik het niet of wil ik het niet horen en loopt 'het' het risico afgesnauwd te worden.
En dan, als weer iets of een blond iemand de voortgang (heilig) belemmert in deze barre periode van stress dan ben ik het helemaal zat. Dan houdt het op, dan word ik gek. Dan moet ik even een rondje rond het gebouw rennen of even braken in een bloempot.
Gek van computerlokalen vol inefficiënte mensen, blonde mutsen met mobiels en lange plaknagels die toets voor toets tikken op het toetsenbord. Van groepsgenoten die niet weten wat er moet gebeuren en met zijn drieën achter één computer kruipen, om de beurt een zin roepen terwijl de een zit te typen en de ander op de backspace ramt.
Daarom heb ik momenteel een beetje het gevoel dat ik constant onder 220 volt sta. Wanneer iemand mij een hand zou geven, dan werd hij geëlektrocuteerd. Draai een peertje in mijn oor en het gaat branden. Ik ben een wandelend stressveld met waarschijnlijk een slecht aura. Ik had het afgelopen half jaar wat meer moeten doen.
Maar nog even, dan vlieg ik uit boven deze mayhem en dan rook ik sigaren onder de Cubaanse zon. En zolang ik dat maar voor ogen houd en de 'vakantiestress' negeer, valt het ook allemaal wel weer mee. Pffff.
Op een heerlijk donderdagmiddag zaten A. en ik op een bankje op een stationnetje vlakbij Utrecht met maar 2 perronnetjes. We genoten van de zon, de warmte en alle leuke dingen die ons die dag was overkomen. Naast ons zat een mannetje van hooguit 16 een shaggie te roken. Hij had betonwax in zijn haar dat in sliertjes voor zijn
voorhoofd hing, en zijn wenkbrauwpiercing was gemaakt van hetzelfde materiaal als de gespen op zijn schoenen van 3 kilo. Het plaatje was compleet.
"Weet jij hoe ik op de Lijnmarkt kom?" vroeg ik aan A., maar zij wist niet hoe ze het moest uitleggen. "Ik denk dat je beter op het station een routemap kunt printen" stelde ze voor. 'Ik weejt wel hoe je daar ken komeh" klonk het aan de andere kant van het bankje naast me. A. en ik draaiden onze hoofden naar het jongetje. "'t Is wel een end lopeh vanaf ut staatsjon". Op mijn vraag of het enigzins in de buurt van de Dom lag, vertelde hij me dat het er ver vanaf lag (iets dat achteraf helemaal niet zo was). "Dan kun je beter een tram of bus nemen denk ik" opperde A.
En toen kwam het; "Naaauw, beter fan nie hooorr, die kondukteurz doar sijn tyfuslijers! 'k Heb laats un boeteh gehad van dertug uuro." Verbaasd keken A. en ik elkaar aan; dat is toch meestal maar 5 euro als je dan alsnog een kaartje koopt? "Jah, moar ik gaf de kondukteur een duw,
en toen was de boete 10 uuro, en toen een klap in sun smoelwerruk, en toen werd ut 30."
Op mijn wijze raad dan gewoon geen mensen te slaan, kreeg ik een stoer antwoord. "Maar as ze me volgundu weejk in de rechtbank verhoreh, zeg ik gewoown dat ik het nie gewees ben".
Toen ik 16 was, was het ergste dat ik ooit had gedaan belletje trekken, schelden tegen de badmeester in het zwembad en spijbelen tijdens gym om stiekem sigaretjes te roken in het fietsenhok.
Die jeugd van tegenwoordig...
En wat ik vandaag nou toch tot mijn grote verbazing ("waah, het bestaat noooog!") in de rekken van de supermarkt vond...
Wat is nou het enorme geweldige verschil tussen de standaard Gillette Venus met zeegroen handvatje en de nieuwe, met roze handvatje?
Wat zag ik daar zojuist op The Box voorbij fietsen? Een ontsettend seksie man die ook nog eens leuke muziek maakt. Ik wil meer van die Thicke!
Het komt wel vaker voor. Er gaat iets stuk en je hebt geen idee hoe dat gefikst moet gaan worden. Je hebt het nodig, want het betreft vaak een gebruiksvoorwerp als een fiets of een radio. Een paar dagen of weken omzeil je het probleem door te gaan lopen of mp3’tjes te draaien op je computer en dat gaat.
Totdat het moment komt dat je het niet meer uithoudt. Als je loopt mis je nog vaker de bus dan wanneer je fietst, en je cd’s niet kunnen draaien maakt je gek.
Noodgedwongen steek je de handen dan maar uit je mouwen. Banden plakken kan ik al lang, want als je op jezelf woont is het van essentieel belang dat jij en je fiets een diepgaande verstandhouding hebben. Maar een radio repareren?
Gewapend met een schroevendraaier, een briefopener, spiritus en wattenstaafjes heb ik aan dat onding (want dat is het) zitten prutsen en nu wordt mijn onverslaanbare technisch inzicht beloond. De klanken van de Dandy Warhols schallen weer keihard door het huis. Ik ben stoer.
Ik kan er geweldige gesprekken over voeren; biseksualiteit, en dan voornamelijk met mannen. Hilarische gesprekken, dat wel. Want het is een onderwerp dat 'de ware aard' van de man naar boven brengt.
Alle mannen (nou ja, bijna alle mannen) zijn namelijk helemaal idolaat van biseksuele vrouwen. Ze zijn namelijk ont-zet-tend spannend, apegeil, en altijd in voor een trio...denken ze. En daar maken ze dan ook gretig gebruik van.
Er word gepolst naar de beschikbaarheid, de geiligheid, de interesses en al die andere dingen. En dat gebeurt door mannen in elke leeftijdscategorie. Van jongetjes van 16 tot mannen van halverwege de 40. Verveeld hoor je dan zijn verhalen en seksueel incorrecte verzoekjes aan, om even later, als je hem kordaat doch dringend hebt afgewezen, en hij teleurgesteld is vertrokken, hoofschuddend te grijnzen.
Sukkels, ze kijken teveel porno.
Sinds een halfuurtje loop ik onafgebroken door het huis. Ik mompel wat doelloze scheldwoorden en vervloek alle voetbalsupporters, voetbalclubs en gemeentebesluiten. Ik vind het helemaal niet leuk meer. MVV gaat er waarschijnlijk mee stoppen, en ik ben ernstig pissed. Niet dat MVV mij iets boeit, absoluut niet! Ik heb een hekel aan voetbal...
Waar ik pissed om ben, zijn de rellen die op dit moment plaats vinden op de markt in Maastricht. Ongeveer 150 opgefokte mvv-supporters gooien daar met alles dat los en vast zit naar de ME. Heel fijn, ware het niet dat ik ongeveer een uur geleden door mijn vader gebeld werd dat ie halsoverkop onderweg was naar de desbetreffende plek. Mijn vader werkt namelijk bij de politie (niet de ME) en mag daar de boel gaan oplossen. En nu zitten mijn moeder en ik in spanning af te wachten hoe dit alles gaat aflopen; hoeveel blauwe plekken zal hij oplopen? Of hoeveel blauwe plekken zal hij mensen bezorgen? Zal het allemaal op zijn pootjes terecht komen? Zal het niet enorm uit de hand gaan lopen?
Nee, soms is het echt niet leuk om de dochter van een politieagent te zijn...
Laatst stond ik met G. in een tentje in Sittard, en we hingen sloom tegen de muur. Naast ons stond een stelletje, een klef, jong stelletje. "Kijk dat snap ik dus niet he? Dat die lui allemaal met hun handen in elkaars broekzakken zitten." riep G. in mijn oor. "Ja, maar dat hoort zo, dan zit je aan elkaars kont, en dat is een teken van geilheid en klefheid." legde ik uit. "Stel je voor, ze blijven klem zitten..." opperde G., "hoe zouden ze dan naar de Appie Happie moeten?"....
Kleffe stelletjes, het hoort bij het hedendaagse straatbeeld. Uitgebreid zoenend op een bankje in het park, innig knuffelend in de winkelstraten, friemelend op het strand op een warme zaterdagmiddag. Soms reuze irritant, maar wel begrijpelijk. Ook ik heb deel uit gemaakt van meerdere kleffe onderonsjes. Maar is het wel goed voor een relatie, al die klefheid?
Volgens mij niet altijd, namelijk. Als het ene onderdeel van het stelletje namelijk even niet wil kleffen, dan is de andere helft al heel snel op zijn of haar teentjes getrapt. En natuurlijk speelt jaloezie, seks en alles (echt alles) samen doen een grote rol in die dingen. Al gauw komt er gekibbel over de boterresten in de pindakaaspot, de besteding van de vrije tijd en nog meer van dat soort zaken. Allemaal van die dingen waar een 'single' helemaal geen last van heeft.
Eigenlijk best lekker, geen deel uitmaken van een klef stelletje!
Ik zou het wel eventjes doen. Ik kan alles! Ik ben zo reuze slim! Voorbereiden? Leren? Pff, welnee! Even de kaft van mijn theorieboek bekijken is al genoeg. Die verkeersregeltjes, die ken ik wel. Ik ben per slot van rekening nog nooit de mist in gegaan als ik in de auto zat. Dus waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan.
Al die mensen hier in het CBR zien er ook allemaal zo dom uit. Ze bijten op hun lip en wiebelen met hun ledematen. Sukkeltjes, allemaal! Ik doe wel eventjes voor hoe het echt moet. SuperLotte, that's me! Met opgeheven hoofd loop ik ze voorbij. Tafel 42 is van mij. Naast me zit een Turks meisje zenuwachtig op haar nagels te bijten. Zenuwachtig zijn is voor mietjes. Ik fiks het wel, want ik weet alles, ik ben stoer, ik ben de slimste! Echt waar hoor, en dat zal ik wel eventjes bewijzen.... Hatsiekiedee!
12 fouten. Gezakt. (wordt vervolgd)
Dat halverwege The Matrix, als het net hartstikke spannend is, en je het allemaal net gaat begrijpen, opeens Hart van Nederland ertussen word gegooid.
"Wij zijn om 23:00uur weer terug met deel 2 van The Matrix".
Fok joe!
Waarom zijn mannen in broeken met wijde pijpen toch zo enorm seksie?
Een hele nacht lang; jurken bewonderen, mannen kijken, teveel Amaretto drinken, te vaak naar de wc lopen, teveel sigaretten roken, van de muziek genieten, met mensen praten, een beetje meedeinen met de muziek, geld uitgeven, op een bankje zitten, rondlopen, en om 4 uur thuis komen.
En om half 5 de volgende namiddag wakker gemaakt worden door je ouders...
Het kán werkelijk niet op!
In deze tentamenweek dingen in een etmaal gedaan waar je als student een half jaar voor krijgt. Dit ging gepaard met thermoskannen koffie en vele lange en nachtelijke uren. Het doorspitten van gortdroge en oersaaie boeken bij de verlichting van je bureaulampje. Niet roken, want daar word je te slaperig van. Geen radio en geen afleiding. Weinig slaap, veel discipline.
En nu, in dit interbellum (komende weken projectweken), potverdorie, heb ik óók nog de mannetjes ge-update! Joechei! Ik sta volkomen versteld van mezelf!
Dus haast u naar de mannetjes, en verbaast u.
Vroeger, toen ik nog klein was, en ik niet wist wat uitslapen betekende, keek ik altijd naar de VPRO. Elke zondagmorgen zette mijn vader me met een slaperig hoofd voor de tv, en als hij dan terugging naar bed, keek ik naar de leukste kinderprogramma's. Zo worden ze nu niet meer gemaakt, en dat is zo jammer.
Ik genoot met volle teugen van De 3 Dikke Dames, Mevrouw Ten Cate, Rembo & Rembo, Skippie, de Zweedse en Deense films, en natuurlijk die kok die altijd zo'n ranzige dingen maakte. Geweldig vond ik dat.
Vooral Achterwerk in de Kast was leuk. Zo was er ooit eens een jongetje met een paling (Ik heet Joghem en ik spaar palings) in een potje. Hij haalde het beestje uit de pot en liet 'm trots zien. Maar naderhand wilde het beestje er niet meer in, en het werd chaos alom in dat kleine hokje om het glibberbeest weer in het potje te krijgen. Geniaal!
Soms kijk ik nog wel eens naar kinderprogramma's. Zowel op de VPRO als op andere tvzenders. Het valt me op hoe groot de opkomst van de Aziatische tekenfilms zijn op die andere tvstations (Ik noem een Yorin en FoxKids), en hoeveel geweld er in voor komt. Er word gescholden, gemoord en gevochten. Als ik moeder was, wist ik niet of wel wilde dat mijn kind dat soort dingen keek.
Later ga ik dus ook maar VPRO kindjes kweken, want de VPRO heerst!
Ik heb het licht gezien, en ik ben heel hard bezig met mijn studie.
Dus vandaar even een poosje niets of zeer weinig van mijn kant, want ik ben tentamens en projecten aan het afronden!
Vol goede moed stap ik de piercingshop in. Dat neusknopje met dat rode steentje, dat is achterhaald. Tijd voor een nieuw knopje, want m'n haar is inmiddels ook niet meer rood, dus. Na even voor de vitrine staan als een kind dat een taart mag uitzoeken voor haar verjaardagsfeestje, vraag ik aan de jongen achter de balie of hij het dingetje voor me wil pakken. "Ik kan 'm er alleen niet zelf in doen" zeg ik zachtjes. Het blijkt geen probleem te zijn, dat zal hij wel eventjes fiksen.
Ik loop met hem mee naar een klein hokje achter de kassa. Er staan een aanrechtje in, en er is een deur naar de wc. Ik vind het er niet leuk, in dat tl-buis hokje. Ik leun tegen de muur, terwijl hij aan mijn neus prutst. Het eruit halen van het rode knopje is een koud kunstje, maar de nieuwe er in doen, blijkt nog een hele klus.
Ik zie dat hij op zijn lip bijt terwijl ik erg mijn best doe de deurstijl die ik vast hou niet los te trekken van de pijn. "Het lukt niet, heb je 'm soms laten schieten?" Ik knik bevestigend. Hij probeert het nog eens, en dan valt de piercing op de grond. Samen zoeken we, maar tevergeefs. Hij loopt even weg en komt even later weer terug met een nieuwe, en een pot glijmiddel. Hij doopt het staafje erin, en wrikt en duwt weer aan mijn neus. Auw! Ik draai met een verkrampt gezicht mijn hoofd weg.
Dan neemt hij me mee naar boven, en ik mag op de grote stoel gaan liggen. Hij komt op me af met een Ontzettend Grote Enge naald, en hij duwt deze na 3 pogingen en enkele gesmoorde pijnkreten van mijn kant door mijn neus. Eindelijk zit ie erin, die verdomde piercing. Ik bedank hem vriendelijk voor de hulp en terwijl ik de trap afloop kan ik nog net in een spiegel zien dat mijn gezicht inmiddels dezelfde kleur heeft als mijn nieuwe knopje; wit. Ik reken af aan de kassa en loop wankelend de winkel uit. Buiten haal ik even diep adem, terwijl ik allemaal zwarte vlekken voor mijn ogen zie. Ik tril nog een beetje na. En besluit maar even een rustpauze met pannenkoeken op het Vrijthof te nemen voordat ik verder ga shoppen.
Ik? Stoer? Tsja...
7:40 - De wekker gaat.
8:00 - Lotte gaat uit bed, met maar 3 uur slaap achter de rug.
8:10 - Lotte heeft gedoucht.
8:30 - Lotte is fris en fruitig en klaar voor de dag die komen gaat.
8:31 - Lotte maakt ruzie met haar moeder.
8:45 - Lotte maakt uitgebreid ontbijt, terwijl ze eigenlijk al in het stadhuis had moeten zijn.
9:00 - Lotte is in het stadhuis, en na een hoop getreuzel en gescheld krijgt ze haar uitreksel van het bevolkingsregister.
9:15 - Lotte rijdt met haar moeder naar het CBR in Heerlen (20km) om haar theorie examen voor de auto te doen.
9:40 - Lotte moet na 15 minuten wachten weer naar huis, haar paspoort halen.
10:20 - Lotte is weer terug op het CBR (met het felbegeerde paspoort, oh jawel!), maar "er zijn geen examens meer vandaag", en ze wordt vriendelijk verzocht dinsdag 13 mei (!) weer terug te komen.
10:40 - Lotte gaat dan maar ideetjes opdoen in de Ikea.
11:15 - Lotte gaat naar huis, ziet op de keukentafel dat ze toch haar uitreksel vergeten was, en gaat met een stronthumeur naar bed.
17:34 - Lotte logt een stukje.
17:36 - Lotte gaat het liefst morgen nog op de boot naar Timboektoe!
Dat is nog eens een manier om je vrijheid te vieren.
Hoofdpijn van het bier (festivalbier is nog steeds bier), zere voeten van het lopen, zere rug van het staan en wankel gestel van het dansen. Allemaal mensen tegenkomen die je al veel te lang niet meer gezien hebt, en mensen tegenkomen die je nog veel langer niet had willen zien. Mensen kwijtraken en weer terugvinden. Lachen om de mensen die kwaad waren omdat G-spot een Surinaamse percussie-act bleek te zijn. Moeite doen om een droog plekje te veroveren of de markt op. Ineens is je stad best wel weer leuk.
Het was me het dagje wel weer.
En dan nu mijn nest in.
Procrastineren is een aanlokkelijke aangelegenheid. Vooral als er écht geleerd moet worden, het veel is en ook nog eens oersaai. Volgende week dan is het dan ook weer zover, de tentamenweek, waarin alles wat erin gestampt zou moeten zijn, er weer uitgespuugd moet worden. Voor de broodnodige puntjes. En het wil niet.
Ik heb geen afspraken gemaakt, tenminste, niet zoveel. Ik zit op mijn bed met om me heen boeken en aantekeningen. Ik heb de stekker uit mijn radio getrokken. De computer staat uit. Boek op schoot. Na al mijn nagelriemen te hebben teruggeduwd probeer ik weer te lezen. Wel een rommel hier, zo kan ik natuurlijk nóóit leren, met al dat afleidende spul. Opruimen. Toch maar een cd draaien dan.
Weer op mijn bed. Ik heb eigenlijk best wel honger. Als ik nou gewoon een halfuurtje thee drink, dan doe ik wat aan de honger en was het niet bewezen dat je beter leert met pauzes tussendoor? Boek mee, maar daar ligt de krant op de tafel. Een uur later heb ik me geïnstalleerd op de stoel in mijn kamer. Serieus. Echt. Aan. Het. Werk. Het zit niet lekker. Ik staar een halfuur voor me uit, mijmerend over de dingen.
Hee, er zit een knopje achterop de systeemkast van mijn Apple-tje! *Plink*. Tja, computer aan. Ik stel de tijd in van de computer. Ik zet de computer uit en ga weer op mijn stoel zitten. Mijn oog valt op mijn saxofoon wat resulteert in een half uur spelen. Ik sorteer mijn papieren en boeken op vak. Ik staar een tijd zingend uit het raam, wachtend op iemand die niet zal komen. Inmiddels is het ook wel weer tijd om mijn kamer op te ruimen (bende). Daar zit ik weer op mijn stoel. In mijn hoofd leest een hele irritante ‘anaaansie’-Surinamer voor wat er in het boek staat met een soeaar aksent.
Inmiddels zit ik achter mijn computer met de radio heel hard aan. Weet je, ik heb immers nog een hele dag!
11 jaar was ik, en ik woonde inmiddels een maand op dat tropische eilandje. Ik had bijna geen vriendjes of vriendinnetjes, en verveelde me dood in dat huis wat ik niet kende, in dat vreemde stadje, op dat loeihete eiland, met al die onbekende mensen en kinderen.
Af en toe mocht ik mee met de kinderanimatie van het duurste hotel op het eiland. En daar zat 'Hij' ook bij. Mijn eerste liefde. De jongen waarvan mijn hart sneller ging kloppen. Hij was Amerikaans, en was daar op vakantie met zijn ouders. Samen reden we op een paard, en deelden we onze milkshake bij de McDonalds. De zon scheen, de vogels floten en we waren heel erg verliefd, terwijl we hand in hand onder de mangobomen liepen. Zoenen durfden we allebei niet. We wisten niet hoe het moest, en we waren er te verlegen voor. De dag was al veel te snel voorbij, en al gauw verhuisden we weer terug naar Nederland en ging hij weer terug naar Long Island met zijn ouders. 3 Jaar lang schreven we elke week elkaar heftige liefdesbrieven, waarin we elkaar vertelden hoe geweldig we elkaar vonden en hoe ernstig we elkaar misten. En daardoor haalde ik altijd geweldige cijfers voor Engelse dichterskunst op school.
Toen raakte ik bij de verhuizing naar mijn huidige huus zijn adres kwijt, en was het gedaan met de romantiek. Vandaag vond ik per toeval zijn telefoonnummer en emailadres. En ik staar verdoofd naar het scherm. Ieeeeeeeh! Zal ik? Zal ik? Of toch maar niet? Of toch wel? Spannund! Oeh!
"Bericht 1 van 1 verzonden aan geadresseerden."
Ieieeieieieieieih!
Alles op deze site
© Lotte en Gryts 2003 - 2009.
Webdesign: Gryts.
Januari 2003
Februari 2003
Maart 2003
April 2003
Mei 2003
Juni 2003
Juli 2003
Augustus 2003
September 2003
Oktober 2003
November 2003
December 2003
Januari 2004
Februari 2004
Maart 2004
April 2004
Mei 2004
Maart 2005
April 2005
Mei 2005
Juni 2005
Juli 2005
Augustus 2005
September 2005
Oktober 2005
November 2005
December 2005
Januari 2006
Februari 2006
Maart 2006
April 2006
Mei 2006
Juni 2006
Juli 2006
Augustus 2006
September 2006
Oktober 2006
November 2006
December 2006
Januari 2007
Februari 2007
Maart 2007
April 2007
Mei 2007
Juni 2007
Juli 2007
Augustus 2007
September 2007
Oktober 2007
December 2007
Januari 2008
Mei 2008
April 2009
