Films-die-nog-moeten:

- Charlie's Angels 1
- Charlie's Angels 2
- Y Tu Mamma Tambien
- Piglets Big Movie
- The Exorcist
- Lilo & Stitch
- Monsters Inc.
- Matrix Reloaded
- Theo & Thea en de ontmaskering van het Tenenkaasimperium
- Chicago

Zo slecht...

Nooit meer alcohol. Nooit meer! Ik beloof het hierbij plechtig mamma. Echt waar! Nooooooooooooit meer!

En al helemaal niet in combinatie met een antibiotica kuur. Bah.

Raaaaaah! *BENG* Whoeeehaaaa!

Dit heerst!

Dus

Omdat thuis mijn internet in coma ligt, groet ik u vanuit Assen (waar zit ik nu weer?). Alwaar ik met iemand aan Drum'n'Bass-nummers werk.

Hopende u binnenkort weer vanaf mijn eigen computer te kunnen verblijden met een stukkie,
Gryts

Dingen die ik me afvraag (8)

Wat doet die bifidus cultuur daar in mijn yoghurt?!

Wat wij willen...

Meer info bij 10e en HendrikJan (zonder streepje)

Guus, kom noar huus, waant de koei'n stoan op spring'n!

Ik ben trots op de provincie waar ik vandaan kom. Ik vind het de mooiste provincie van dit landje. Als ik met de trein reis, en de landschappen van Nederland aan me voorbij zie trekken, kan ik niet ontkennen dat ik Limburg toch echt het mooiste van allemaal vind. De heuvels, de bossen, de weilanden, de dorpjes, ik ben er trots op.

Nog trotser ben ik op Maastricht, mijn geboortestad. De kleine straatjes, de pleintjes, de huisjes, de Maas, de bruggen... Ik ben in Nederland nog geen enkele stad met dezelfde mooie sfeer tegengekomen. Ik kom er graag, om een glaasje wijn te drinken op het Onze Lieve Vrouwenplein, of om te dineren in een van de fijne restaurantjes, of om gewoon te winkelen, of in het stadspark te liggen. Ik hou van mijn stukje Nederland.

En nu ga ik er binnenkort weg, naar Utrecht. Ook heel leuk natuurlijk, maar toch anders. Ik ga het wel missen uiteraard. De vrienden die ik hier achterlaat, mijn ouderlijk huis. Het zal even doorbijten zijn, maar later wordt alles leuker. Toch?

Hittegolf:

- Jongens voetballen in het park, maar kunnen geen bal meer raken...
- Tuinders bieden grijnzend het gebruik van hun tuinslang aan.
- De bedroevende stilte in de stad, want wie wil nu buiten zijn?!
- Zelfs verliefd doen kost al teveel energie...
- weigeren om in de volle zon te lopen, want dat is veel te warm.
- Een op hol geslagen thermometer (verder dan 40 kon ie niet aan).
- een flesje gekoelde drank visualiseren tot in den treure...

Pfff. Warm zeg.

Lotte vindt haar slaapkamer heel stoer...

en dat laat ze graag zien...

Psssttt...

Weet u het al? Gryts is jarig vandaag (17 juli)! Vandaag wordt ze 20 lentes jong. Dus nu roep ik jullie allemaal op haar mailbox te voorzien met een fijn verjaardag e-kaartje. Ofzo. Hier, hier, en hier zijn een paar kaartjessites. En hier moeten ze naartoe (wel even het @ dingetje erin doen en de aap eruit halen)...

Grytsie! Heppie bursdeej!

Godverdegodver...

Heel Nederland is blij en vrolijk en hangt rond op het terras in de zon, en het is reeds 33 graden in mijn achtertuin. Zomerjurkjes uit de kast, het is heet weer! Bruin worden, naar het strand of zwembad, zonneolie, Manu Chao....you name it!

Maar ik niet. Nee hoor. Ik heb gewoon de GRIEP! Gadverdammuuuuuuh!

Stereophonics

En bij het aanschouwen van dit plaatje weet ik het zeker...

Bij Lowlands sta ik zeker weten vooraan...Pfoe!

Hoerrreeeeeeeh! Dourrreeeeeh!

4 dagen lang:

tentjes, hitte, vreemd eten, vieze wc's, muziek, mensen, Red Bull, Oekarden (Hoegaarden aux Francais), mooie mannen, mooie vrouwen, Franstalige lui, Bas Verbeek, drummen op afvalbakken, plastic flesjes, Seven Nation Army, Cuba Libre, "helemaal uit je naad gaan", viezigheid, Lidl, handen-voeten communicatie, stof, gras, beton, ska, reggae, metal, rock, dance, slipknot shirts, de weg kwijt raken, roze bril, alcohol, blijheid, vrijheid, grote grijns. Volgend jaar weer.


Klik op foto voor meer visuele ongein.

Man, ga toch fietsen

Het is heerlijk weer in Nederland. Achtentwintig graden, dat zei de weerman. Ieder weldenkend mens ligt aan het strand of buiten in de tuin. Men zou barbeques klaar moeten maken en kijken of de Calvé-sauzen nog houdbaar zijn (die dingen zijn namelijk altijd over datum). Bruin worden, want dat hoort zo. En tóch zit het gros van de mensen op dit moment binnen.

Er zijn namelijk ergens in Frankrijk een stel idioten aan het fietsen. Door het hele land. Berg op en berg af. En dan gaan ze botsingen maken en zo, en dan ligt de hele club weer met bloedneuzen en schaafwonden op het asfalt te creperen. En dan doen ze wie het hardst kan. Wie gewonnen heeft mag een geel shirtje aan, en dat staat dan in de krant. Ieder jaar doen ze dat, en dan staat in heel Nederland de televisie aan.

Ondertussen trek ik mijn wenkbrauwen op tot aan mijn haargrens. Ik krijg nog eens een dwangneurose van dat monotone, nutteloze commentaar van Mart Smeets. Het is niet boeiend dat meneer die-en-die van zijn fiets gesmakt is en nu een gebroken neus heeft (of zo). Welke malloot gaat er nu onder die omstandigheden in Frankrijk rondfietsen, zoek in godsnaam een fatsoenlijke baan.

Ik, ik heb wel wat beters te doen. Gelukkig ben ik buiten nog veilig. Glimlachend zal ik me installeren in de tuin. Mijn buren hebben de radio aan. De stem van Mart Smeets tettert over de schutting "- nu fietst de kopgroep de tunnel in en we hopen dat ze er allemaal weer uit komen, inmiddels is het peloton -"

Dour!

Zo, en nu ga ik mij even een paar daagjes goed vermaken op Dour. U hoort vanaf maandag weer van mij....

Ik zou....

wel van de daken willen schreeuwen hoe lekker ik de laatste tijd in mijn vel zit, hoe blij ik ben, hoeveel pijn en moeite ik ervoor gehad heb om dat gevoel te hebben, en dat elke cel in mijn lichaam door mijn lichaam stuitert.

Maar ik hou me stil, mijn pretogen en grijns zeggen al genoeg...

Vriendelijk

Ik heb er zomaar een nieuwe 'vriend' bij gekregen. Hij is me eigenlijk een beetje opgedwongen. De laatste tijd heel veel omgegaan met twee andere kerels, en die kwamen met deze aan zetten. Ik weet niet wat ik van hem moet denken. Begrijp me goed, meestal beoordeel ik natuurlijk niet op uiterlijk, maar deze doet me mijn wenkbrauwen toch hevig fronsen.



Hij is lang, breed, stijfjes en bleek en heeft vreemde bultjes. Hij is plakkerig en hij stinkt naar, tja, rubber. Zijn hoofd loopt constant paars aan. Als hij zich beweegt dan lijkt het alsof hij een onzichtbare hoepel om zijn heupen heeft draaien. Hij loopt voortdurend stoer met twee vingers opgestoken. Hij belooft van alles, maar schijnt er weinig van waar te maken. Zijn voorkomen is echt ronduit belachelijk. Volgens mij heeft 'ie Parkinson. En dan komt er ook nog werkelijk niets zinnigs uit.



Toch heeft hij zijn nut inmiddels bewezen; hij is echt perféct voor al mijn armbanden. Bedankt hoor, voor die enorme vibrator!

Puh!

Maar wij hebben de Limburg Love Parade!

Hmpf...

Voor een tríviant!

In een groen groen groen groen knollenknollenland, daar zaten twee haasjes, heeeel parmant. En de één die blies de fluitefluitefluit en de ander had een trommel. Toen kwam er eens een jager jager aan, en die heeft er één geschoten. En dat heeft toen naar men denken denken kan, de ander zeer verdroten.

Vraag: wélke haas is er nu dood?

Het fenomeen Koepeltent

Tot mijn zestiende was mijn leven wat kamperen betrof geweldig. Wij hadden namelijk al meer dan vijfentwintig jaar dezelfde geweldige tent. De Super Adelaar, misschien ligt er nog wel één bij jou op zolder.

Onze Super Adelaar had mij en mijn ouders al jarenlang vergezeld naar vreemde en verre oorden, waarvan vele stickers het bewijs waren. Ongetwijfeld was deze tent stille getuige geweest van vele kook- en andere partijen in the middle of nowhere, en dat gaf onze tent zijn charmes.

Hij was altijd gemakkelijk opzetbaar, zo goed als waterdicht en hij had van die nostalgische omstootbare tentstokken. Onze tent. Totdat, hij er de brui aan gaf en ik de tentstok met gemak dwars door de binnentent kon steken. Drama.

Er moest dus een nieuwe tent komen. In mijn queeste terechtgekomen in de V&D van Sneek en ja hoor, de koepeltentjes glommen je tegemoet. Alleen maar koepeltentjes. In alle soorten en maten. Weliswaar ook wel van stof, maar nog steeds allemaal even praktisch.

Vol optimisme zou ik bij de eerstvolgende vakantie onze gloednieuwe vierpersoons koepeltent wel even alleen opzetten, hij was toch immers zo praktisch en gebruiksvriendelijk? Vier uren in de volle zon en heel wat ergernissen (eufemisme) later, stond 'ie dan eindelijk. De koepeltent, gadverdamme. En sindsdien rijst mijn antipathie tegenover die achterlijke ondingen de pan uit. Al die walgelijke zilveren iglootjes verspreiden zich als schimmel over de campings van Nederland. De koepeltent. Da's toch geen tent man.

Hmm...

Toch maar even testen, want van onze huishomo vernam ik in alle vroegte (jemig Kor, kwart over 8...pff) deze morgen dat er iets ernstig mis is met Pivot en overige webserver dingen. Dus ik typ vrolijk verder en als ie 't niet doet, dan zij het zo.

Maar als ie 't wel doet, dan zijn we allen weder blij en huppelig. Lalala.

update: Jeuj!