Van Blauw Oog kreeg ik een estafette stokje toegeworpen. Hmm, ok. Dan maar eerst even Winamp installeren. Na dat geinstalleerd te hebben, en nadat ik de volumeknop vol open draaide, hupste en zong ik tevreden mee met de volgende liederen:
1. Foo Fighters - Walking After You
2. Pink - Gone to California
3. Gotan Project - Queremos Pas
4. Jamiroquai - Supersonic
5. Basement Jaxx - Red Alert
6. Moloko - Familiar Feeling
7. Natalia Lafourcade - Te Quiero Dar
8. Incubus - Drive
9. Vive la Fte - Touche Pas
10. Enigma - Turn Around
Het stokje smijt ik door naar muziekfreak Bas, veel plezier ermee.
Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.
#1 De Mislukte Dertiger*
Dit persoon woont meestal in een eenzaam 2-kamer flatje, ergens in een buitenwijk van een mislukt randgemeente. Uiteraard is de ravage in zijn woongebied niet te overzien en haalt hij zijn eten meestal bij zijn moeder of maakt hij een pan chili, waar hij dan meestal ruim 5 dagen van kan eten.
Hij werkt als loodgieter, tuinman, timmerman of verpleger in de thuiszorg in zijn regio en vult de dag door tot in den treure koffie te leuten en sjekkies te draaien in de woning van klant of zorg-behoevende. Dan spreekt hij over computerspellen (die hij uiteraard allemaal al 3x heeft uitgespeeld) en auto's, wat natuurlijk geen kont iets interesseert.
Hij gaat elke zondagavond naar de kroeg, genaamd Oos Dorpke, waar hij mislukte pogingen doet blonde vrouwen met "grote tetten" te versieren met zinnetjes als: "Ben je hier alleen?" en "Wil je wat van me drinken?". 's Avonds gaat hij daarom alleen naar huis.
Hij draagt foute, heel foute kleding en zijn haar knipt hij steevast, al 20 jaar, in hetzelfde model. Het liefst draagt hij modelloze spijkerbroeken van de Marca, houthakkersoverhemden, en schoenen uit de kortingsbakken van de Schoenenreus. De sleutels van zijn Panda en zijn portemonnaie bewaart hij in zijn buideltasje dat hij strak om zijn beginnend bierbuikje heeft vastgesnoerd. De samenleving mag zich in zijn handjes wrijven met mannen als deze, wie zou je anders moeten vragen om je Dubbele Wastafels met identiteitsproblemen te repareren?!
* Deze generalisering dient geheel luchtig te worden opgevat, daar ik geen van dit alles serieus meen. Voelt u zich derhalve toch aangesproken en bent u beledigd; kauwen op uw schoenen van de Schoenenreus of een avondje bij u moeder thuis eten is dan de beste oplossing. Voor verdere excuses en mijn-naam-is-haas info verwijs ik u naar d'n Disclaimer.
Deze week allemaal gehoord:
- "Ja, en dan zitten we op een onbewoond eiland, met zo'n 1-persoons rubberboot, en dan? Dat ding gebruiken als iemand even naar de Albert Heijn moet?!"
- om 19:06: "Wauw man! Ik ben al 24 uur wakker! Ja. Vanaf 7 uur vanmorgen!"
- "Jij zou nog je reet vergeten als je op de plee zat, volgens mij." "Was het maar waar!"
- "Tot voor kort dacht ik nog dat draken echt bestonden."
- "Zij zijn slechte journalisten, ik niet, ik ben heel goed."
- "Boeven zijn stom. Ze zitten ook in de gevangenis. Weet je waarom? Want ze zijn stom. Elfjes, ken je die? Die zijn lief. Ja."
Deze wilde ik jullie ook niet laten ontgaan. En ik hou wijs mijn mond over de persoon die deze wijze woorden sprak...
It's a strange world.
Sinds een tijdje ben ik gestopt met roken. Voor mezelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Ik heb heel wat sigaretten in mijn korte leventje weggepaft, en eigenlijk ben ik daar helemaal niet trots op. Op mijn 12e begon het, stiekem met schoolvriendinnetjes tijdens het discoschaatsen op de vrijdagavond, hartstikke spannend. Op m'n 16e werd het menens en begon het snakken naar een sigaret in de pauze. En toen was ik opeens 18 en had ik er geen zin meer in. Ik kreeg een vriendje met longproblemen en ik vond mezelf altijd ontzettend stinken als ik voor de lol aan m'n kleren, handen en haar rook. En toen rookte ik mijn laatste sigaret. Met pijn in mijn hart, maar het opgeluchte gevoel overheerste duidelijk. Ik was stoer, powerrrr, knap van mezelf is het.
Maar ik stink gdvrdmm nog steeds naar rook. Getverdemme..., toch maar iets minder met rokende mensen rondhangen.
Ik loop hier heel lang mee rond, maar ik durfde niet eerder naar u toe te gaan. Normaal ga ik niet zo snel naar de dokter toe hoor, maar ik krijg nu toch wel erg honger en ziet u, ik eet niet meer.
Ik begrijp het niet. Soms dan zit ik 's ochtends een kwartier voor me uit te staren achter mijn kopje thee. Dan heb ik honger, maar tegelijk valt eten mij zo zwaar. Het lijkt alsof mijn maag vol zit en dat er tegelijk iets knaagt. Ik hou zoveel van chocolade dokter, maar zelfs dat bevredigt mij niet meer. Mijn moeder maakt zich ernstige zorgen.
De woorden zwemmen in mijn hoofd dokter. Ze zoeken hun uitweg, maar ze nemen de verkeerde volgorde. Soms worden woorden willekeurig achter elkaar geplaatst en dokter nergens op slaat ik zeg.
Wanneer ik me alleen waan praat ik nog meer tegen mezelf dan anders of erger: dan zing ik. Ik zing de Rolling Stones op de fiets en neurie in de bus. Soms dan houd ik mijn kop dicht want mensen gaan zo raar kijken, maar vaak kan ik de melodieën niet tegenhouden. En anders stroomt de muziek mijn vingers wel uit, dan snak ik naar de piano. Mijn omgeving wordt gek van mij.
En dokter, alles is zo wazig! Misschien moet ik wel een bril want ik herken niemand van dichtbij. Mijn ogen staan constant ingesteld op dingen in de verte. Ik kijk zonder iets te zien. Ik denk eigenlijk ook dat ik een gehoorapparaat moet, want ik hoor vaak ook niks. En het is verrekte vervelend als een vriend voor je neus staat te zwaaien en te roepen en je ziet 'm niet snapt u.
“Welnu jongedame, volgens mij is er maar één diagnose mogelijk: jij bent verliefd in een gevorderd stadium”.
Ik wilde graag weten of het ernstig was, dokter. Kunt u er nog iets aan doen? Heeft u hier ook een kuur voor of is het al uitgezaaid? Is er nog hoop? Zit het eigenlijk nog in het ziekenfonds want Balkenende 2 knoeien ziekenfonds doen he? ‘s Nachts kan ik trouwens ook niet meer slapen. Dan heb ik kramp in mijn nek omdat ik mijn kussen omarmd heb. En… Hmmm lllaaaa la laaa laaa la laa la la… Sorry, u zei zonet iets?
En de winnaars zijn geworden:
* De pinautomaat op de Sittardse Markt.
* E.
* De mevrouw van de Kiosk op station 's Hertogenbosch.
* C.
* Iedereen die me in de weg loopt.
* De Lexmark Z33 printer.
[naïeveontkenningsmode]NEE, ik heb geen last van mijn hormonen! Gdvrdmm! [/naïveontkenningsmode]
Ik trek miserabele situaties aan, geloof ik soms. Ik hoef me maar ergens te begeven en blijkbaar verschijnt er dan een lichtkrant op mijn voorhoofd met teksten als "Besprenkel alstublieft uw hete koffie over mijn schoot" en "Begin een oninteressant gesprek met mij!".
Onbewust trek ik het aan. Ik trek gesprekken met domme, irritante, totaal-overbodig-in-deze-maatschappij zijnde mensen aan, en speel het altijd klaar om dan ook nog bij deze mensen in de smaak te vallen zodat ze fijn 'even een stukje meelopen de stad in'. Laat me met rust, lelijk gedrocht... denk ik op zulke momenten. Ik hang je aan je lelijke oorbel op aan de hoogste paal die in de wijde omtrek te vinden is.
Ik erger me rot aan mensen die geen smaak hebben. Met lelijk haar, lelijke kleren en bloemetjesblouses. Het type "ik-brei-mijn onderbroeken-met-mijn-overtollig-okselhaar". En altijd, altijd, moeten ze mij hebben. Maar nu heb ik er genoeg van, ik zal nooit meer politiek correct zijn jegens deze onmenschen. Vanaf vandaag ben ik het zat! Dat was net één bomenknuffelaar en één theoloog teveel van het goede.
Ik háát die 6-persoons treincoupés.
Praten over muziek gebeurt overal. Neem een willekeurig koppel in een willekeurige muziektent of gewoon een willekeurig kennismakingsgesprek en de kans is groot dat het over muziek gaat. Dat kan. Praten over muziek is leuk wanneer je beide van dezelfde muziek houdt en bijvoorbeeld tips of concertervaringen kunt uitwisselen.
Het wordt echter minder leuk wanneer de meningen verschillen. Neem een willekeurige zwart-witte cynische zak (m/v) die van andere muziek houdt dan jij. Omdat dat zo gaat komt het onderwerp op muzieksmaak en voor je het weet is de zin gevallen: "ja, maar dat moet je horen want dat is goed voor je*". Pardon? Wanneer je bijvoorbeeld niet van winegums houdt, is het toch ook belachelijk dat de ander je winegums door de strot wil douwen?
Of het wordt een soort religie: iedereen die niet van [vul hier een muziekstijl in] houdt is gedoemd en gaat naar de hel, als in wie niet voor ons is, is tegen ons. Mensen die er een andere muziekreligie op na houden zijn suf, stom, naïef of onwetend, hebben geen smaak, moeten bekeerd worden* of zijn simpelweg niet meer te redden.
Dan kan het ook dat muziek wordt gebruikt om te bepalen in welk 'hokje' je past. Wanneer er bij kennismaking gevraagd wordt van welke muziek je houdt, moet je bijna oppassen. De muziek waarvan jij zegt te houden kan voor een groot deel de jouw toebedeelde plaats gaan bepalen.
Tot slot heb je nog de mensen die met gespeelde stomme verbazing uitroepen: 'kén je dat niet?!'**, wanneer ze het hebben over een art-fart cult band van drie mannen met doedelzakken uit Groenland (bijvoorbeeld), die al máánden óverbekend is bij drie mensen en een paardenkop. Dit is hetzelfde soort mensen dat jou de eerste drie maten van een culthitje uit de jaren zestig laten horen (voor de goede orde: mijn bouwjaar was 1983) en dezelfde zin** herhalen wanneer je dat niet meteen of helemaal niet herkent.
En soms, soms komt me dit alles de strot even uit. Ik lust toevallig geen spek- of smartlappen, en ik wens daar niet op beoordeeld te worden. Ik hang geen enkele religie aan, en wens niet bekeerd te worden. Helaas ben ik geen wandelende OOR-popencyclopedie en wens geen geveinsde verbazing te oogsten wanneer dat blijkt. Muziek, daar moet je naar lúisteren.
Daarom heb ik me voorgenomen om niet meer over muziek te gaan praten. Dit was de allerlaatste keer (dramatiek). Muziek is te ongrijpbaar, persoonlijk en linkerhersenhelfterig om uitzichtloze discussies over te voeren. Heb je trouwens die nieuwe film van Lars von Trier al gezien? Wát zeg je? Kén je die niet?
Disclaimer: bij dit log is er naar hartelust gebruik gemaakt van hyperbolen, misplaatste overdrijvingen en generalisaties. Overeenkomsten met bestaande personen berusten op toeval. Het geschrevene is een moment van kortstondige frustratie.
Jaajajajajajajajaajajaaaaaah whihihihihiwiwiwiwihihihihihi woeoeoeoeoeooeoeoeoeoeh lalalalalalalalalla llilililililillililililililililil wahahahahahahahahahahahahahahahhaahahahwwwaah falderie falderaah, hopla!
Vanaf 15 oktober bewoon ik een zeer mooi kamertje met groot balkon in Den Bosch. Whoa!
Soms wou ik wel eens dat ik heel klein was, zo klein als zo'n hip mobiel telefoontje, of de digitale camera van GJ. Dan kon ik de hele dag in zijn broekzak zitten, of stilletjes vanaf zijn schouder meekijken in zijn wondere wereldje.
En dan af en toe heel hard in zijn oor toeten met een carnavalsfluitje.
Ik hab die laatste tied zo'n kriebels jaaa. Ik wiet niet wat 't is jaa. Ik goa d'r zelfs raar van tiep'n jaaa. En ik kan 't gewoon nie stopp'n jaaa. En ik wiet ook niet wie 't veroarzaakt jaaa, zelfs niet óf het iemand is die't veroarzaakt jaa. Ik kan oak nie mear normoal praat'n jaaa. Lentekriebels kunn'n 't niet wez'n, want 't is biena harfst jaaa. Zalfs 't klimaat moakt mie vroalijk jaaa. Ik goa de Martinitoar'n beklimm'n jaaa. Dat komt niet gooed jaaaa.
Ik hab de harfstkriebels jaaaa.
(Mensen, laat me maar even)
Wat de neuk moet ik nou weer met een pensioensregeling?!
Met mijn jas tot bovenaan dichtgeknoopt en mijn sjaal tot boven mijn neus omgeslagen zit ik bibberend in de klas. Ik kan niet tegen wisselende seizoenen. Ik word er verkouden van, krijg er een vreemd kriebelhoestje van, en ik loop klappertandend rond. Mijn medemens weet niet wat me bezielt. Ik word raar aangekeken, en bemoedigend warm gewreven door enkele omstanders.
Opeens ga ik thee drinken in plaats van spa rood, en zoek ik in de winkels naar dikke truien, wanten en mutsen in plaats van naar blije jurkjes en truitjes. Ik moet dagelijks mijn paraplu opsteken, en mijn broekspijpen worden voortdurend nat omdat ik steeds door waterplassen stamp. Ik heb het nat, ik heb het koud, ik voel me zo verkouden.
Ik wil nog helemaal geen herfst! Rot op met je najaar!
Ik ben allergisch. En niet voor zomaar iets, nee; ik ben allergisch voor eetgeluiden. Er hoeft maar iemand iets eetbaars in zijn mond te stoppen en vol overgave met een kauwproces te beginnen en ik vlieg tegen het plafond. Het geluid van het speeksel dat door de mond heen en weer wordt bewogen, maakt me helemaal gek. Ik word er strontchaggerijnig van. Zelfs mijn Sims die gemoedelijk een lunch nemen doen me al rillen van afschuw, dan maar de geluidsboxjes uitschakelen.
Ik weet me altijd (nou ja, bijna altijd dan) goed in te houden als iemand van mijn geliefde vrienden- of familiekring zich te goed doet aan iets eetbaars. Maar bij onbekenden die naast mij in mijn oren beginnen te smakken draai ik door. Er verschijnt een grote donderwolk boven mijn hoofd en mijn gezicht verkrampt. En ik heb het altijd, en overal. In de trein, de oude mevrouw met de boterham met salami tegenover me. In het wachtkamer van de tandarts, de jongen met de Winegums. Meestal beginnen ze ook een gesprek met me, tijdens het consumeren! Ik word gek, ik draai door. Ik krijg nachtmerries, nachtmerries van etende mensen. Waarbij het speeksel langs hun mondhoeken glijdt en hun mond openstaat. Aaaah!
Ik doe voortaan maar altijd mijn discman op.
Zoals altijd was het vanochtend weer zwaar om mijn bed uit te komen. De wekker piepte voor de vierde keer toen ik mijn benen over de rand schoof en wat kleren bij elkaar griste. Eenmaal beneden kostte het me moeite om mezelf te ontwaren in de badkamerspiegel, alsof de waterdamp zich had afgezet tegen mijn netvlies. Mijn oogleden voerden een gevecht met de zwaartekracht toen ik een broodje smeerde en in de bus kon ik nog net ontbijten.
Toen ik op mijn stage aankwam voelde ik iets tochten. Ik trok mijn lange jas uit en liep richting de wc. Het zou toch niet…? Ik keek naar mijn broek in de grote spiegel en mijn ogen vielen wijdopen. Klaarwakker. Owh neee! Nooo fucking kidding!! Mijn broek was stuk. In het kruis hingen er lappen naar buiten, de naden hadden helemaal losgelaten. Een paar dagen geleden had ik de broek dan ook niet voor niets op mijn bureaustoel neergelegd, met het doel hem te repareren. Deze informatie kwam echter net iets te laat aan en ik had nu een werkoverleg en een lange dag te gaan, met vele goede indrukken om te maken.
Met een frons als de Utrechtse heuvelrug keek ik om me heen. Ik wurmde me snel uit mijn vest en knoopte het om mijn middel, de mouwen zo goed mogelijk voor mijn kruis draperend. Met mijn tas tegen me aan liep ik het kantoor binnen, ging zitten en schoof de stoel goed aan. Benen stijf tegen elkaar.
Tijdens het werkoverleg kon ik aan niets anders denken. Mijn hersenen draaiden op volle toeren, koortsachtig op zoek naar een oplossing. De mouwen werkten niet en de naden lieten waarschijnlijk door de beweging steeds meer los… Waarom heb ik geen veiligheidsspelden bij me? Is hier iets van een naald en draad misschien? Naar de buren, de schouwburg, op zoek naar een naaimachine? In de middagpauze een nieuwe broek kopen?
Er schoof een kleine glimlach over mijn gezicht toen me een geniale oplossing te binnen schoot. Direct na de sluiting schuifelde ik naar de wc, waarbij ik behendig iets van een bureau griste. Ik schoot de wc in, bekeek de nietmachine, lachte en ben vervolgens mijn broek vakkundig aan elkaar gaan nieten. Na een heel arsenaal aan nietjes erin geschoten te hebben keurde ik mijn creatie. Heel erg stevig was het niet, maar het zou volstaan als ik niet teveel zou lopen of bukken. Niemand hoorde het toen de nietmachine op de marmeren vloer kletterde. Sporen wiste ik zorgvuldig uit; mislukte nietjes spoelde ik door de wc. Een schietgebedje en toen de wereld in.
En god zij dank, het ging goed. Mijn collegae hebben van dit alles niets gemerkt. De gevaarlijke nietconstructie heeft het de hele dag min of meer gehouden. Hele rondleidingen heb ik ermee gelopen en elke seconde bad ik. Het leger aan scherpe nietjes heeft echter wel zijn sporen nagelaten op de binnenkant van mijn bovenbenen, die volledig zijn opengekrast. Toen ik uiteindelijk thuis kwam liep ik dan ook alsof ik net had bevallen. De trap op. Naar mijn kamer, broek uit. Een worp richting de verste hoek, opluchting.
Ik denk dat ik vannacht toch eens wat eerder ga slapen.
Zoals u vast al wel vernomen had, is Bloody Hell drastisch vernieuwd. Voor een ieder zal het wel een grote schok zijn geweest, want het is nogal wat anders. Geen zwart-wit meer, geen doom, geen zwart, geen beeldscherminstellingen meer veranderen, maar een eng-blije bloodyhell.
Grote inspanningen hebben er toe geleid dat alles min of meer functioneert. De computer moest twee keer vervangen worden (woede-aanvallen), pivot opnieuw geimplementeerd, flash geleerd, vrienden gecharterd, thermoskannen met koffie gingen er doorheen, maar hier is 'ie dan: de nieuwe Bloody Hell.
En wen er maar vast aan, want ik heb er voor de komende tien jaar genoeg van!
Ik was vergeten hoe dat voelde, verveling. Ik wist niet meer hoe het was om nutteloze dingen te doen, puur omdat je niet weet wat beter zou kunnen zijn. Hoe saai is het om stapeltjes papier te maken, te verschuiven, te sorteren en te hersorteren omdat het dan lijkt alsof je iets doet. Twintig. Stage. Saai.
Vroeger was het gemakkelijk. Dan ging ik dan heel hard jengelen en deelde ik net zo lang aan mijn moeder mee dat ik me verveelde (ik verveeeel me), dat ze dingen voor me bedacht. Helaas ben ik nu twintig en ben ik te oud om mijn moeder te bellen.
Ik ben dus maar een stukje gaan typen. Zodat het lijkt alsof ik iets aan het doen ben. Heel gewichtig typ ik. Ik ben twintig en ik weet weer hoe het voelt. Precies hetzelfde. Saai.
Naar buiten willen, om van de laatste zonnestraaltjes te genieten. Naar de stad willen, om nieuwe winter- en najaarkleertjes te kopen. Een rondje door huis willen dansen met mijn nieuwe Goldfrapp cd op volume 10. Bij vriendin K. op bezoek gaan, met Grote Lowlands Verhalen. Mijn tas inpakken voor naar Utrecht mee te nemen. Romantisch willen doen met Vriendjelief.
Maar ik voel me zo zielig en ziekjes...
Ik ben weer thuis, en voel me leeg en verloren. Zoals ieder jaar ben ik bevangen door een post-Lowlandsdepressie. Dit is een niet te onderschatten aandoening en bij mij zijn de symptomen overduidelijk aanwezig.
Het begon al op station 't Harde. Vol verbazing zat ik op mijn tas naar de Volkskrant op mijn schoot te kijken, niet begrijpend dat er in de rest van de wereld ook dingen zijn gebeurd. Meteen bij de eerste aanraking met het 'gewone volk' overviel me een bevreemdend gevoel. Vanuit mijn ooghoeken bekeek ik ze. Waar zijn hun tassen? Waar zijn hun degelijke schoenen, waarom staren ze voor zich uit en waarom stinken ze niet?
Ook de simpele dingen zijn raar. Naar een gewone wc gaan waar je niet bóven de wc hoeft te hangen. Een bed dat warm en zacht is en niet leegloopt. Slapen zonder kleren en oordoppen. Mijn hoofd loopt om. Applaudiserend zit ik voor de televisie (gewoonte geworden). Ik voel me leeg en alienated. Ik mis al die anderen en het ontbijt van ingeblikte halve peer (Albert Heyn). In mijn achterhoofd hoor ik een constante beat en als ik wil eten graai ik naar muntjes in mijn achterzak. Ik loop rusteloos rond, waar is mijn programmaboekje?
Daarom heb ik maar bedacht dat langzaam afkicken het beste is. Ik zit in een tentje de tuin met een ghettoblaster en joel naar iedere lijster. Zucht, wat heb ik een fantastisch festival gehad.
Alles op deze site
© Lotte en Gryts 2003 - 2009.
Webdesign: Gryts.
Januari 2003
Februari 2003
Maart 2003
April 2003
Mei 2003
Juni 2003
Juli 2003
Augustus 2003
September 2003
Oktober 2003
November 2003
December 2003
Januari 2004
Februari 2004
Maart 2004
April 2004
Mei 2004
Maart 2005
April 2005
Mei 2005
Juni 2005
Juli 2005
Augustus 2005
September 2005
Oktober 2005
November 2005
December 2005
Januari 2006
Februari 2006
Maart 2006
April 2006
Mei 2006
Juni 2006
Juli 2006
Augustus 2006
September 2006
Oktober 2006
November 2006
December 2006
Januari 2007
Februari 2007
Maart 2007
April 2007
Mei 2007
Juni 2007
Juli 2007
Augustus 2007
September 2007
Oktober 2007
December 2007
Januari 2008
Mei 2008
April 2009
