Ik hou altijd heel erg van de lovende verhaaltjes op de achterzijde van producten. Ieder product wat ik in mijn handen krijg moet er aan geloven. Al die unieke en fantastische middeltjes, waarvan de producenten beloven dat dit product je leven zoveel meer kwaliteit zal geven (maar dan in gladdere marketingtechnische bewoordingen), ik vind ze geweldig. Menig achterkant zorgt bij mij voor een schaterlach.
Zo bestudeerde ik vanochtend in bad de nieuwe 'Dove Supreme Silk lijn' (oh, ja, die naam alleen al). Het achterkantverhaaltje is geniaal. Van de tekst op de fles word je huid spontaan al zacht. Alsof je in zijde wordt gedrapeerd, wat fantastisch, alles goed. Er is alleen één ding. De sticker vermeldt heel stoer: bevat pure zijde. Dat kan er gewoon niet in! Wat zou ik me in godsnaam voor moeten stellen bij zijde in een fles? Krijgen we dan binnenkort wellicht ook de Supreme Cotton lijn?
Zomaar een vraag op de vrijdagochtend. Gaarne uw expertise: zijde in een fles, mogelijk of onmogelijk?
De Supreme Silk lijn in haar volle glorie.
Voor de hilariteit: dovemoment.nl, alwaar de dovetest te doen is.
Ik woon op een plek war ik niet over een zeer geweldige computer beschik en ook (nog) niet over internet. Ik ren van hot naar her om mijn ding te doen dat ik zo graag doe; loggen, mailen, logs lezen, msn, lalala. Het kan overal, behalve 'thuis'. Dus ik vertrouw altijd op de internetverbinding op school, bij vriendjelief en in Geleen. In Geleen kom ik bijna nooit meer, dus de keren dat ik er ben, is er een nieuw camplaatje. Ondertussen krijg ik van veel mensen beledigde mailtjes gestuurd omdat ik niet snel genoeg heb teruggemaild. Maar ik kan niet toveren. Dus vandaar.
Einde nieuwsbericht...
Zoals een ieder wel weet teisterde vandaag een ongekend cosmisch verschijnsel ons land. De Geo-Magnetische storm deed de mensheid sidderen en hield het leven op aarde in haar greep. Het woord gonsde door de straten, deed oren spitsen en ademtochten stokken.
Zo ook in het Filmhuis Leeuwarden. In het aldaar gevestigde kantoor van het Noordelijk Film Festival waren de gevolgen van de Geo-Magnetische Storm onmiskenbaar aanwezig. Wanneer de reuze gebruiksvriendelijke printer een staking inzette had menig collega het antwoord al klaar: De Geo-Magnetische Storm was de ontegenzeggelijke oorzaak.
De spanningsvelden waren nu ook voelbaar, bij het aanraken van apparaten of personen kwamen er statische schokken vrij. Bij zo'n schok werd ergens in het kantoor een vinger geheven, waarna het magische woord gesproken werd: het is de Geo-Magnetische Storm. Hierna werd er door het slachtoffer instemmend geknikt. De Geo-Magnetische Storm was het antwoord op alle vragen. Rillingen, stemmingen, brekend glas, vandaag had alles een heldere verklaring.
En de Geo-Magnetische Storm proefde als honing op de lippen. Het was alomtegenwoordig en er was geen ontsnappen aan. Ja, vandaag schudde en beefde de wereld door De Geo-Magnetische Storm. U wilt toch niet zeggen dat u er niets van heeft gemerkt?
Is er een mandarijntjes-hype ontstaan ofzo? Ik zie opeens iedereen die dingen eten!
Vanmorgen was het nogal fris toen ik de voordeur achter me sloot. Ik zag zelfs enkele zakenmannetjes gefrustreerd hun voorruit schoonkrabben. Ik trok mijn jas nog wat hogerop en droomde over warme sjaals, mutsen en wanten...
En opeens, ergens tussen Geldermalsen en Houten, werd de wereld wit en vredig. Iedereen keek naar buiten en overal klonken "ooh" en "aah" geluiden. Mensen maakten foto's, kinderen begonnen vrolijk over kerstmis te praten. Ik kon alleen maar aan boerenkool en unoxworsten denken. En aan warme chocolademelk met heel veel slagroom. En een kamer vol kaarsjes. En aan mooie wintermuziek. En aan de hele dag binnen blijven. En aan liefde....
En aan stroomstoring in de trein.
Tijd: 11:14
Locatie: Op school, op het Open Leer Centrum
Temperatuur: Essent zuinig-verantwoord
Aantal zuchtende studenten met een deadline: they are all over the f*ckin' place!
Sfeer: Ik wil naar m'n bedje toeoeoe
Geluid: Gepraat, geklik van hakken, getypt, gerol van stoelen
Liedje in mijn hoofd: Come Speak To me - Elisa
Aantal Domme Blonde Dozen: 45
Meest gewenste uitvinding: een veldbed
Voornamelijke bezigheden: Haasten, typen, slaperig voor me uitstaren.
Activiteit waarmee ik me had moeten bezighouden: Een infoboekje halen
Aantal keren snooze vanochtend: 1
Aantal bussen gemist: euhm... 7 ofzo
Voor een gezellig avondje onzin moet u hier eens een keertje rondneuzen.
(Hee, een linkdump!)
"Maar wat wil je dan gaan doen?" vraagt Vriendje me vanmorgen. Nou gewoon, een beetje poetsen enzo. In m'n nieuwe kamertje, want gisteravond werd me officieel de sleutel overhandigd. Mijn ouders vertrokken al vroeg in de morgen naar Den Bosch, met op de achterbank en in de achterbak veel rotzooi dat aan mij toebehoort. En een grote hoeveelheid cif, andy, leifheit, dweilen, stofdoeken en zemen.
Ik heb het geweten. Nooit gedacht dat een studentenkamer zo smerig kon zijn. De persoon voor mij heeft niet lang in dat kamertje verpoosd, maar ik vraag me echt af hoe hij het voor elkaar heeft gekregen er zo'n zwijnestal van te maken. Maar op dit moment ruikt het er fris naar schoonmaakspul, kun je van de vloeren eten, heb ik geen spinnen in onderhuur en glimmen de ramen.
Ik ben best wel een beetje boel trots op mijn nieuwe stekkie.
Kent u dat ook? Dat op sommige dagen de dingen zo mooi zijn dat ze vernield moeten worden? Dat je ze maar beter zelf kunt vernietigen voordat ze stuk gaan en daarmee jou kapot maken? Beter je eigen ondergang in de hand hebben dan zelf ten onder gaan aan iets anders. Het maakt niet meer uit, wat is het heerlijk om te zwelgen in je eigen kuthumeur.
Kent u dat ook dat u soms zo giftig bent dat u kinderen wilt gaan schoppen? De meest schattige meisjes met blonde pijpenkrullen en guitige mannetjes met kuiltjes in hun wangen zouden het moeten ontgelden. Perfecte studentes moeten opgehangen worden aan hun oilily sjaaltjes en hun idealen. Braken moet je in deze buien bij voorkeur in de mooiste pasgeharkte bloemperkjes doen. Hoppakee, midden in de bloeiende zachtroze begonia's. Dat weegt tenminste op tegen dat halfzachte gekletter in de keramieken wc-pot.
En wat doe je? Je staart stilletjes voor je uit en probeert je mondhoeken naar boven te dwingen. Je laat niets merken van wat zich afketst tegen de binnenkant van je huid. Onder het tafelblad leef je je puberale fatalisme dus in het klein maar uit. Heel beleefd zijn van twee handen de nagels afgebeten of -gescheurd en boven het bureau regeert de glimlach.
Het is zo gemakkelijk. Overal kan ik naartoe. Soms zie ik een trein, die gaat de kant uit waar ik naartoe wil. En dan denk ik, zal ik erin springen? Puur impulsief? En dan ergens aan de andere kant van Nederland naar huis bellen dat ik vanavond niet mee zal eten? Zal ik eens naar een plek gaan waar ik nog nooit ben geweest?
Maar dan komt mijn heldere geweten in protest; NEE! Je moet nog naar die ene vergadering vanavond!
Er zijn soms van die momenten waarop je je leven overdenkt. De momenten waarop je je voorstelt dat er iemand is die van bovenaf jouw leven zit te bekijken, en de situatie waarin je zit. Ja, die momenten waarop je zelfs glimlachend naar boven kijkt en je bedenkt dat als er een Grote Scriptschrijver bestaat, hij wel verdomd veel humor moet hebben.
Eén van die momenten werd door mij intens beleefd tijdens de naweeën van het P-feest waarop ik laatst verzeild raakte. Hoe? Geen idee, men kwam met het plan, men vergaarde en men had gehoord van een P-feest. Essentieel onderdeel van dit gebeuren was dat men gekleed moest gaan als iets met een P. Prima. Puik Plan. Piece of cake.
Als Pipo-promotieteam van één persoon (of postnatale depressie, pessimistisch pokkewijf, plebejer) ging ik op pad met Platzak, Pashokje, Pipi Langkous (m), Pooier en Pools Postorderbruidje. Na het pint & peuk gedeelte in de pub voegden we ons bij de kolkende massa om tot diep in de nacht te proosten en te pogoën met postbodes, potloodventers, pizzabezorgers, palestijnen, professoren, prostituees, presley, panters, piraten, party animals, priesters, pamela, punkers, politie en vele personen die mij zeer vaag bijstaan. Helaas waren er geen pinguïns, postzegels, peter pannen, padvinders, pino's, postduiven, pantoffels, purno's, piloten, pinkeltjes, pretpakketten of provo's. Pech.
's Ochtends sta ik perplex in een huiskamer. Hoe en hoe laat in godsnaam thuis? Waarom is alles doorweekt van het bier? Waar vind ik in paracetamol? Uit de achterzak van mijn kleddernatte broek vis ik een gigantische paarse P. Geen idee hoe die daar is gekomen. Het poolse postorderbruidje heeft zo'n enorme kater dat ze denkt dat ze dood gaat en bang is te blijven leven. Daar sta ik dan, met de P in mijn hand, volkomen verwilderd. Ik kijk naar boven, steek mijn hand op naar de imaginaire Grote Scriptschrijver en ach, op zo'n moment overdenk ik even mijn leven...
Opeens komen alle herinneringen weer terug;
Het gefrummel met de knoopjes.
De warmte die hij me geeft.
Het gekriebel van zijn haartjes.
Zijn zware gewicht.
Zijn kleine oneffenheden.
Vreemd, na al die tijd weer je winterjas dragen.
Gisteravond raakte ik nietsvermoedend in een zeer gezellig gesprek verwikkeld met een aardig meisje. Het ging over mobiele telefoons, school, werk, het weer, eten, the usual stuff... Van Eindhoven tot station Sittard zaten we gezamelijk in de trein en het was zoooo Bere Gezellig. Ik trok me niks aan van haar zo nu en dan vreemde opmerkingen en de enorme Lonsdale logo's op haar kledij. Ze was wat mannelijk gekleed, en keek me wel erg lang aan zo nu en dan. Maar dat is heulemaal niet erg, ik val ook op vrouwen, maar nu heb ik een vriendje. Lesbisch meisje, ok. Bij het verlaten van de trein stelde ik me netjes voor. Zij ook; Ronald. RONALD. Het was een jongen. En ik had niks in de gaten gehad. Helemaal niks. En ik was goed wakker, niet onder invloed, en het was niet donker of erg mistig in de trein. Wat de neuk? Hoe kon ik me daarin vergissen?!
Bent u wel eens door iemand voor het tegenovergesteld geslacht aangezien?
Wat is er eigenlijk ooit gebeurd met die twee van Klefstel.nl?
Nee, ik loop niet enorm achter, ik heb niet onder een steen gelegen, ik heb niets gemist, ik heb geen winterslaap zitten houden...
Ik was alleen die muts die de foto's maakte met dat vreemde Kruidvat wegwerpcameraatje op de weblogmeeting. En die zijn dus nu ontwikkeld. En die heb ik helemaal ingescand. En die staan nu alle negen online! Heu! Dus aanschouw het grote analoog meets digitaal wonder en kijkt u hier! (Of ga naar 'zien' en laat u leiden).
Ik ben een meisje uut d'n proovinsie. Ik merk het aan alles; mijn angst als ik 's avonds over het donkere station loop, mijn onhandigheid met trams en stadsbussen en de steevast gemaakte opmerking "Jij komt uit het zuiden!". Hmm ja, het is wennen, maar ik koos er toch echt helemaal zelluf voor.
Als sinds de basisschool wil ik weg uit de levende nachtmerrie die Limburg heet. Ik hoor er niet thuis. Ik hou niet van de mensen die er wonen, de steden die er zijn en de bekrompenheid die er heerst. "Ik ga naar Utrecht!" schreeuwde ik op m'n 12e. Ik had net de Cito toets gedaan, maar ik moest en zou na de middelbare school weg. Ik ken mensen die hun hele leven in een van de vele kleine limburgse dorpen zullen wonen, nooit nieuwe mensen zullen leren kennen, en altijd dezelfde dagelijkse routine zullen naleven. Werken gebeurt in het grotere dorp in de buurt, bij een klein b.v. bedrijf, en als ze eens een dagje weggaan, gaan ze niet verder dan de limburgse grens. Zo wil ik niet worden, ik vertik het gewoon. Ik zou er alleen maar depressief en ongelukkig van worden.
Elke keer als ik in Eindhoven overstap op de intercity richting Heerlen of Maastricht, hoor ik ze praten. Roddelen over klasgenoten (oh mijn god, ze had zwarte nagellak op! Sataniiiist!), of boerse limburgse taal uitslaan (Mien jong, do raaist nwaaats wat iech hub gedoan vandoag!). Gadverdamme. Soms schaam ik me voor mijn eigen provinciegenoten.
Tuurlijk, ik heb uiteraard wel zo nu en dan heimwee. Dan mis ik de vrienden die ik er wel had, mijn ouders, mijn huisdieren, de kroegjes en restaurants in Maastricht waar ik graag kwam en nog steeds graag verpoos. Maar zodra ik weer in het Zuiden ben, wil ik eigenlijk weer weg. Weg naar het Onbekende, Nieuwe Leven. Naar al die fijne mensen die ik in de afgelopen maand heb leren kennen, op school, in mijn nieuwe huis, op feestjes. Ik ben uit de machine die sleur heet gestapt, en daar ben ik soms best wel een beetje trots op. Hoorrah!
"Do you want to be a polyester bride, or do you want to spread your wings and fly away from here?" -Liz Phair, Polyester Bride
Na een periode van lange stilte kan ik u verheugd melden dat de dame en heer van Ach Het Is Wat zijn wedergekeerd! Jolijt! Joechei! Joepie!
Vreemde hang naar karnemelk, fivit, groene appels, gezonde en veel te dure fruitdingen, ibuprofen en koffie.
Ik log de laatste tijd veel zeikverhaaltjes. Ik haal uit naar de medemensch, boor al het goede des levens keihard de grond in en niks is goed. Nee, ik ben niet depressief, en ik moet ook niet ongesteld worden. Ik weet niet wat het is. Het gaat niet zo goed met mij. Ik ben oververmoeid, heb vaak heel veel last van buikpijn en m'n eetlust is ook niet best.
Ik ben continue bij de huisarts en in het ziekenhuis, want de dokters weten ook niet wat het is. Er wordt bloed afgetapt, urinetests afgenomen en m'n hele lichaam wordt grondig bekeken en onderzocht. Trots kan ik u al melden dat ik geen bloedarmoede heb, geen nierbekkenontsteking, ik ben niet zwanger, niet depressief, ik heb geen burn-out en ook geen vitaminetekort. Ondertussen ben ik een vergiet, van al die prikgaatjes, en ik word er niet vrolijker op.
Opstaan is een hel, en mezelf door de dag heen slaan zonder minimaal 1 keer spontaan in slaap te vallen is een hele opgave. Misschien dat het opnieuw (na een jaar niksen) naar school gaan een hoge tol eist van mijn lichaam, maar ik weet het niet meer allemaal.
Ik voel me raar, verward, ik ben doodop. Ik wil dat het over gaat, want Red Bull is zo duur...
Wat duurt het lang man die donderdag, komt geen eind aan.
(bron: Enkhuizer Almanak, vakkundig gejat van Nina)
's Ochtends kun je me bij elkaar vegen. Tot minstens twaalf uur voelen mijn oogleden zwaar aan. Och lieve mensen, dan draaien mijn hersens op halve kracht, sjok ik sloom rond en ben ik niet capabel om constructieve dingen te doen. Douwe Egberts is mijn held. In de ochtend trekt de wereld aan me voorbij en zou ik alles doen om weer in mijn bed te kunnen. Morgenstond, ochtendgloren, zonsopgangen en zonnegroet, het zal me aan mijn reet roesten.
Wat is het dan ook een crime om elke ochtend belachelijk vroeg uit je bed te moeten. Vroeg opstaan is voor mij volkomen tegennatuurlijk. Ik kan gewoon niet anders dan in mijn halve coma weer de snoozeknop indrukken. Als ik Amerikaan was schoot ik een ieder die het lef heeft mij wakker te maken door zijn hoofd met het pistool op mijn nachtkastje. Helaas zou ik waarschijnlijk in mijn slaap missen en staat er alsnog een springlevend ochtendmens met een sadistische grijns naast mijn bed, want we kunnen ze niet aan.
Al eeuwen verliezen wij avondmensen het immers glansrijk van de ochtendmens. Ook de avondmensen moeten 's ochtends vroeg hun bed uit om mee te werken met die vreemde vroege vogels. 's Avonds wat langer doorwerken? Twee soorten werktijd ingedeeld op menstype? Een werktijd, maar dan aangepast op de avondmens? Niks hoor, vroeg je bed uit, allemaal! En 's avonds lopen de avondmensen hyper op straat rond en zitten de ochtendmensen afgepeigerd op de bank.
Op zo'n vroege ochtend fantaseer ik dan ook wel over een revolutie. Ik stel me voor dat we het een jaartje omdraaien. Om twee uur 's middags beginnen en om tien uur 's avonds weer klaar. Al die ochtendmensen die vroeg fris en fruitig naast hun bed staan, knijpen vanaf acht uur 's avonds al een beetje met hun oogjes. Om negen uur snakken ze naar koffie en wanneer ze om tien uur klaar zijn moeten ze nog naar huis, in de file. Wat een utopia, wat een droom. Droom. Droom. En knikkebollend stoot ik mijn koffie om.
Alles op deze site
© Lotte en Gryts 2003 - 2009.
Webdesign: Gryts.
Januari 2003
Februari 2003
Maart 2003
April 2003
Mei 2003
Juni 2003
Juli 2003
Augustus 2003
September 2003
Oktober 2003
November 2003
December 2003
Januari 2004
Februari 2004
Maart 2004
April 2004
Mei 2004
Maart 2005
April 2005
Mei 2005
Juni 2005
Juli 2005
Augustus 2005
September 2005
Oktober 2005
November 2005
December 2005
Januari 2006
Februari 2006
Maart 2006
April 2006
Mei 2006
Juni 2006
Juli 2006
Augustus 2006
September 2006
Oktober 2006
November 2006
December 2006
Januari 2007
Februari 2007
Maart 2007
April 2007
Mei 2007
Juni 2007
Juli 2007
Augustus 2007
September 2007
Oktober 2007
December 2007
Januari 2008
Mei 2008
April 2009
