Het valt me zwaarder dan ik dacht; dat op jezelf wonen. Na 8 weken lang, dag in dag uit, lange schooldagen te draaien, veel heen en weer reizen tussen Utrecht, Den Bosch, Tilburg en Geleen, weinig slaap en geen rust ben ik nu ultrabrak. Op feestjes begin ik om half ŽŽn al te gapen en met moeite mijn ogen op te houden. Als ik thuis kom ga 'even' een dutje doen, en vervolgens ben ik 3 uur knock out, om dan wakker te schrikken van de telefoon die rinkelt. Er ontstaat de laatste tijd een hevige liefdesrelatie tussen mij en Red Bull (of Golden Power, of Bullit, het maakt ook allemaal geen reet meer uit), om me tijdens de lesuren niet voorover te laten vallen op tafel.
Ik ben er doorheen. Ik heb rust nodig. Dus die 5 dagen absolute schoolvrijheid is een geschenk uit de hemel. Morgenmiddag vertrek ik, direct na de allerlaatste inlevermomenten en toets met de trein naar dan ene dorpje in Oostenrijk, waar ik al mijn hele leven zo'n beetje elke winter kom. Het personeel daar heeft me letterlijk zien opgroeien; want mijn ouders komen er elk jaar. Ik ken het dorpje op mijn duimpje, weet alles te vinden en rond de kerst begint het altijd te kriebelen. Jaah, sneeuw! Oostenrijk!
En nu ga ik weer. Even niet denken aan een wekker die om half 7 begint te piepen, niet denken aan de trein die ik elke ochtend instap, niet denken aan de booschappen, of zelf koken, of poetsen. En verslagen, presentaties en toetsen? Up your ass!
[heelergvaut]Viv‡‡‡ o viva Tirol, in dien leare breukske bšve op d'n sjtool"[/heelergvaut]
Een van de dingen waarmee je logischerwijs te maken krijgt wanneer je in een appartement gaat wonen, zijn huisgenoten. Wat heb ik een lol gehad om andermans huisgenoten en hun schoonmaakgedrag. Neem nou bijvoorbeeld Kristina, een Russisch meisje die samenwoont met een Duitse. die meteen al begon met alles excessief schoon te maken. Alles moest eraan geloven, de vloer, de keuken, de keukenkastjes, de wc's, alles schrobben tot het blinkt. Natuurlijk ontkwam Kristina ook niet aan dit schoonmaakterreur. Toen ze thuiskwam lag er een briefje op het aanrecht, de oven stond open. 'Kristina, have you seen the oven? It's dirty!'. Een duidelijke hint. Even later, een ander briefje: 'Kristina, please take away your rubbish'. Kristina durft niet meer te leven in haar eigen huis en niets te laten staan, onderdrukt door haar schoonmaakgeile huisgenoot.
Wat was ik blij dat ik in dit huishouden van zes mensen een gezellig rommelige leefomgeving had. Iedereen doet dingen in haar eigen tijd, echt vies zou het nooit worden. En op een blinkende ziekenhuiskeuken zat toch niemand te wachten, tenminste, dat dacht ik.
Totdat ik vanochtend wakker werd van geluiden in de keuken. Klappende keukenkastjes, een kraan die water in een plastic voorwerp spuit. Tot mijn grote schrik werd ik in een toestand van halfslaap (verplaatsing van zelf mogelijk) geconfronteerd met een Franse met gele huishoudhandschoenen aan die de binnenkant van de keukenkastjes stond te schrobben met een schuursponsje, en een Koreaanse die de vloer dweilde. Ik ging de stad in, maakte een compliment over dat het zo schoon was (waarom? Waarom?), een excuus dat ik niet mee had geholpen (uit sociale verplichting) en kreeg als antwoord: "Oh, but you can clean it the next time!" (grrrmmmbblll).
En wat lag er op de tafel toen ik uitgeput thuiskwam? Een briefje, van de Franse. Dat zij en YouKyung vandaag hadden schoongemaakt, maar dat wij viespeuken dat de volgende keer moesten doen, en dat we een rooster op moesten zetten en huisschoenen moesten invoeren en strenge gedragsregels.
Waarom? Hoe moet ik nu een fatsoenlijk studentenleven leiden als het hier schoon is? Waar is de ouderwetse gezelligheid gebleven? Hoe komt het dat schone mensen de viespeuken een schoon leven kunnen opdringen? Totale anarchie! Ik maak alles weer vies (behalve mijn taakgebied)! Ik kan niet functioneren in een klinische omgeving! Dus voortaan kijk ik uit voordat ik lach om doorgeslagen huisgenoten. Terreur is dichterbij dan je denkt, zo blijkt maar weer.
Neem een bal uit die rare ballenuitpoepmachine. Pak de bal met beide handen stevig vast. Een lichtgekleurde bal is het beste, anders armen een paar centimeter langer bij thuiskomst (te korte armen? Ga bowlen). Neem vooral geen 'smart ball', want die zijn dom. Schuifel richting bowlingbaan. Plaats uw achterwerk in de richting van de kegels. Zorg dat u door middel van bukken een goed zicht heeft op de omver te bowlen kegels. Strek uw armen met daartussen de lichtgekleurde bowlingbal. Zwaai, en laat de bal los in de gewenste windrichting. Dit, lieve mensen, is volgens gedegen empirisch onderzoek de beste techniek.
Een kleine vergelijking:
Even na het middaguur stond ik op het station te wachten op de trein die me naar Den Bosch zou brengen. Ik was 10 minuten te vroeg, en stond me behoorlijk te vervelen en een beetje rond te draaien. 10 minuten duren lang als je je verveelt, geen muziek en geen boek bij de hand hebt. Op het perron liepen enkele duiven rond, op zoek naar gevallen broodkruimels en ander eetbaar spul. Ik had een nog onaangetaste boterham in mijn trommeltje, en ik vind duifjes best lief, en in deze koude maanden best zielig, en ik had toch geen honger.
Ik verkruimelde de boterham stukje voor stukje en gooide de stukjes om me heen op de grond. De enkele duifjes renden er op af en begonnen gulzig te pikken. Al gauw kwamen er wat meer, en nog meer, en nog wat meer. Totdat ik misschien wel 30 duiven om me heen had verzameld die allemaal hysterisch om me heen liepen om een stukje volkorenbrood met pindakaas te bemachtigen. Mensen om heen begonnen het schattig te vinden, en zelfs op het perron aan de overkant van het spoor had ik het klaargespeeld aandacht te trekken. Ik vond het best allemaal.
Maar veel brood heb ik niet, en er komt ook wel eens een eind aan al die pret. Fuck de persoon die zei dat duiven dom zijn, want dat zijn ze dus helem‡‡l niet! Zelfs toen het brood allang op was, wisten de duiven me nog feilloos te achtervolgen. Waar ik ook naartoe liep, de hele menigte 'roekoede' fijntjes met me mee. Ik leek wel moeder gans. Bochtjes maken, mijn pas versnellen, niks hielp. De mensen die het schattig vonden begonnen hardop te lachen, en zelfs aan de overkant hoorde ik wat gelach. Ik was blij toen dan eindelijk de trein binnenreed en ik kon vluchten van mijn stalkers...
Dus kindertjes, het is een goede zaak altijd je boterhammetjes op te eten!
Pauze nemen is voor mutsen... Heel kort maar op een weblogmeeting verpozen is voor nog grotere mutsen. Nou ja, ik had ook zo m'n verplichtingen. De korte tijd dat ik er was heb ik me redelijk goed vermaakt. Veel onbekenden (Ik lees je elke dag, ken je me echt niet?!), veel biervazen, veel digitale camera's, en enkele oude bekenden.
Volgende keer blijf ik langer, heus waar!
Natuurlijk was ik er gisteren ook om tussen alle andere nerds te verpozen. Zoals iedereen al wel vermoedde waren de gesprekken over pivot, datalimieten, lay-outs en hits niet van de lucht. Ook ik heb natuurlijk alleen maar kunnen praten over saaie 1001111-dingen, zoals het een rasechte computernerd als ik betaamt.
Ik heb daarom totaal niet kunnen lachen om de pogingen van de mhuu'tjes (Angie, Magwai, Job) en Sander Spies om mijn naam uit te spreken (ja jongens, het rijmt op fiets). De wilde avonturen van JQN op een containerschip konden me niet interesseren, evenals Kor's neigingen om Hendrikjan uit te kleden. Ook de rest was te lam om een degelijk gesprek te kunnen voeren.
Ik zou daarom willen zeggen: "Schoenmaker, blijf bij je leest". De volgende keer niet weer zoveel lol hebben, maar gewoon praten over dataverkeer, okee? Wat zijn jullie voor een amateurnerds! Je hebt toch een weblog man, hou dan je stand een beetje in ere!
Bloodyhell's Fotobijdrage hier
Voor degenen die nu Žcht denken dat ik het niet naar m'n zin heb gehad (en die zullen er zijn), ik heb me uitstekend vermaakt...
Welnu, dat ge-emmer met die cam van mij dat 'ie stuk was moest maar eens afgelopen zijn. Omdat ik over een week in andere regionen zit is een cam met microfoon een heel wat voordeligere vorm van communicatie. Een cam dus. Voor u een bijkomend voordeel (of nadeel, daar wil ik vanaf zijn), want op het camhoekkie staan er nu dus twee!
Wees eens net zo origineel als iedereen en meet jezelf hier een hobbit- of elfennaam aan.
Mijn msn-lijst is ervan overbevolkt!
Ik hou het heel even voor gezien hier...
Was ik nou de enige die zich echt helemaal doodergerde aan het slechte engels van het omroepvrouwtje van de NS?
"Leedies end gentulmen, from jennuwerrie furst de dutsj tobakko ekt will teek effect. Smooking wil bie prohibetet in ol steesjons end in ol treens. Dis olreddie appleis toe moost treens".
Ik wil hier wel wat schrijven over het derde en laatste deel van de trilogie van Tolkien, maar het lukt me toch niet. Ik wil wel schrijven over hoe ik vastgelijmd leek te zijn aan mijn bioscoopstoeltje, overdonderd door de gevechten, de moed, al die rare wezens en prachtige settings, maar dat gaat me toch niet lukken. Ik wil wel vertellen hoe ik wegdook achter de schouder van mijn lief toen ik het even te eng vond, maar dat ga ik natœœrlijk niet doen. Ik wil wel vertellen hoe hard ik op mijn lip beet om tegen opkomende tranen te vechten toen alles goed was gekomen en de geliefden elkaar innig kusten, maar ik ben geen zachtgekookt ei, dus dat ga ik echt niet zeggen. Ik ga ook niet vertellen hoe erg ik me heb gestoord aan hoestende, pratende en lachende mensen die me weer probeerden terug te trekken in de realiteit tijdens al dat moois. Ik ga niet zeggen hoe ik tot aan de laatste letter van de aftiteling heb gekeken en geluisterd naar de prachtige kunst en muziek en in mijn hoofd iedereen dankte die aan de film heeft meegewerkt.
Wat ik wel ga zeggen is natuurlijk dat ik hem iedereen aanraad. En dat deze films bij elkaar nu samen met Le Fabuleux Destin d'AmŽlie Poulain voor mij de beste films ooit gezien zijn. En dat zegt heel wat...
"And that's all I have to say... about that" (Forrest Gump)
Lieve heren, beste dames
Met een kater die wij allen zo goed kennen (nee, niet Garfield) wil ik u gaarne vertellen dat BloodyHell.nl vandaag precies één jaar bestaat. Jaaa, 't is wat. Goed?
Mooi. Dan ga ik nu mijn bed weer in.
Alles op deze site
© Lotte en Gryts 2003 - 2009.
Webdesign: Gryts.
Januari 2003
Februari 2003
Maart 2003
April 2003
Mei 2003
Juni 2003
Juli 2003
Augustus 2003
September 2003
Oktober 2003
November 2003
December 2003
Januari 2004
Februari 2004
Maart 2004
April 2004
Mei 2004
Maart 2005
April 2005
Mei 2005
Juni 2005
Juli 2005
Augustus 2005
September 2005
Oktober 2005
November 2005
December 2005
Januari 2006
Februari 2006
Maart 2006
April 2006
Mei 2006
Juni 2006
Juli 2006
Augustus 2006
September 2006
Oktober 2006
November 2006
December 2006
Januari 2007
Februari 2007
Maart 2007
April 2007
Mei 2007
Juni 2007
Juli 2007
Augustus 2007
September 2007
Oktober 2007
December 2007
Januari 2008
Mei 2008
April 2009
