Du kennst mich tralalala, en nog veul mie-er...

Men neme:

- Het grootste gedeelte van de Nederlandsche bevolking van 'onder de rivieren'
- Enkele losgeslagen Hollanders
- Hoempapa muziek en een hoog foute-Duitse-facelift-haarverf-mannen-omamuziek
- Opgekropte geilheid van de afgelopen 6 maanden
- Rare kleren
- Toeters en trommeltjes
- Bier

Eindresultaat:
3 dagen dolle pret met veel plakbier, corpsepaint (maar dan met kleurtjes), wakker worden met je hoofdkussen vol glitters, oude geile mannetjes die hun schoolmeisjes/lolita probleem nog niet hebben verwerkt, luid gejoel, rondrijdende rare uitgedoste vrachtwagens (waar mensen dan naar gaan kijken en dat dan echt heel mooi vinden), een man in een witte maillot en glitterpakje met een veer op zijn hoofd (en iedere vrouw vindt hem daarom geil), o-ve-ral confetti, slingers, bierflesjes, lege plastic bierglazen, op elke hoek van de straat/steeg een smerig tongzoenend puberstelletje, overbevolking van meisjes in roze panty's, toeterbandjes die de trein uit waggelen en waar dan niemand van op- of omkijkt.

Heerlijk. Volgend jaar weer?

Zaai

Het is de dorpstrut die in mij boven komt als ik;

een bezoek aan de Bram Ladage of Burger King als ultieme ervaring beleef, bussen die om de 5 minuten bij de halte stoppen een geweldige luxe vind, anti-drugsgebruik-lampen op openbare toiletten echt maf vind, stijfkoppig een snackbar 'friture' blijf noemen en altijd frites bestel in plaats van 'patat', een gracht nog steeds heel apart vind, een station met 7 sporen een groot station vind (laat staan eentje met 20 sporen), het voorbij rijden van een ICE-trein of een Thalys helemaal geweldig vind, het verschijnsel stadsvervoer en strŽŽkvervoer tot voor de zomer nooit kende, of aan had geparticipeerd.

Ik zit nog net niet op een hekje in een weiland met de postbode op zulke momenten...

Schuitje varen theetje drinken...

- "Hee Lotte, hoe is het nou met je?"
* "Goed hoor!"
- "En met je studie?"
* "Prima joh, hartstikke leuk!"

Liegebeest!

Het gaat helemaal niet goed met me. Opeens komt alles tegelijk. Mijn studie is totaal niet hoe ik had gehoopt dat het zou zijn, het op mezelf wonen valt me zwaar, op financieel gebied gaat alles mis en ik heb van die fijne wisselende stemmingen en reageer dat af op iedereen die te dicht in de buurt komt. Ik ben voortdurend moe, maar 's nachts lig ik te woelen en te draaien. Dan denk ik na over hoe alles geweldig in de soep aan het lopen is. En of er ergens een roeibootje te vinden is die me uit de soep vist en naar het vasteland weet te brengen.

Dus...;
Kapitein Iglo? The Love Boat? Berenboot? Joehoe? Iemaaaand? Ik dobber hier rond, hoor!

Ik moet oefenen!

Dingen die ik nog steeds moet leren:

* Aardappels schillen.
* Een kerstlampje repareren.
* Met geld omgaan.
* Dat veel druiven eten laxerend kan werken.
* Dat lid worden van de bibliotheek veel handiger is dan steeds boeken kopen.

Dingen die ik me afvraag (13)

Stel; ik haal warme chocolademelk bij de Kiosk op het station, en ga vervolgens naar de Swirls voor de slagroom en ben ook bereid daarvoor te betalen, zouden die mensjes van Swirls dat goedkeuren?

Of is die slagroom ook echt alleen maar voor hun eigen produkten?

Nieuws uit Nederland

Mijn vriend houdt me per mail op de hoogte van belangrijke gebeurtenissen op Hollandse bodem:

De Headlines:

* Prins Willem Alexander en Máxima hebben gisteren meegewerkt aan een reconstructie van de geboorte van prinses Amalia, vooral het hoofdstuk "De Ontsluiting" trok miljoenen kijkers. "Er had wel een kleuter uit kunnen kruipen!" zo reageerden de royaltywatchers, een topprestatie van formaat. "Gyneacologisch gezien een lid van het koningshuis waardig", zo zei bernhard, "Mein Juliaantje, die kwam nooit verder dan een zentimeter of funf".

* In leeuwarden is een homoseksuele wannabee premier gesignaleerd, midden in de nacht, midden in Leeuwarden hield Kor B. een hevig pleidooi voor het in stand houden van de kinderbijslag. Of het moest zijn dat de beste man niet meer kon pinnen. Met de vinger in de lucht liep de jongeman, "my day will come!" roepend, weer naar huis.

Lotte brengt een update met Dingen Die Je Al Lang Wist:

* Zaterdag heeft het hier vreselijk gestormd, gisteren was het lente, vandaag niet.
* Guusje Nederhorst is dood.
* Mijn moeder heeft MSN Messenger ontdekt, en is niet meer achter de pc weg te krijgen.
* Ik ben naar Oostenrijk geweest en het was leuk.

Nu nog aan het eind van het jaar het RTL jaaroverzicht kijken, en ik heb niets gemist.

Rare dag

Dat je opstaat met pijn aan je oog.
Dat je denkt "Ach, dat gaat wel weer over..."
Dat het niet over gaat.
Dat het steeds erger gaat.
En dat je dan vlak voordat je gaat participeren aan een familie-etentje toch maar even naar de 1e hulp gaat.
En dat je dan de komende twaalf uur z— erbij loopt, en nog niet weet wat het nou precies is.

Dat is raar.

Update: Het schijnt een allergie te zijn voor 'iets'. Druppeltjes en een smeerseltje moeten het zien te repareren...

Nieuwe liefde

Update: maar helaas, deze schoonheid heeft te gevoelige snaren. Deze moeten vervangen worden en zoveel geld heb ik niet. Ik heb haar dus moeten laten gaan, anders had ik haar gekocht, veroverd en liefgehad. Onbereikbaar...

Raar weertje 3

Toen ik vanochtend om kwart voor acht relatief enthousiast naar buiten stapte, werd ik volledig verrast door een nieuwe grap van de weerman. Mijn hartgrondige vloek deed een aantal argeloze voorbijgangers opschrikken uit hun ochtendrust. Dat ik het niet plezierig vond was duidelijk.

Mijn eerste stap buiten was al fataal. Het smeltwater van de sneeuw en ijs van de afgelopen dagen was opgevroren met als resultaat spekgladde straten. Ik gleed op mijn zij en knalde meedogenloos op de straat. Ik droeg geen wanten omdat ik dacht dat het wel wat boven nul zou zijn, zoals de dagen hiervoor. Er is hier zoveel ijs dat geen zout er tegenop kan, dus wat doen ze hier: scherpe grindsteentjes strooien. Ze vriezen in het ijs en geven bij vlagen grip.

De hele ochtend heb ik puin uit mijn handen proberen te halen en nu is het slagveld gereduceerd tot een aantal diepe krassen en kleine winkelhaken met vuil erin en gezwollen huid erop. Mijn rechterzij is een kunstwerk met bulten, schrammen en blauwe plekken. Ja mensen, dat weer he, you never know what you're gonna get...

Schoonmaakterreur (2)

Zo eens in de twee weken begint het. Dan ben ik het gebrek aan hygi‘ne van mijn huisgenoten kotsbeu. Dan kan ik de haren in het doucheputje, de stapels afwas op het aanrecht, de vuilnisbelt naast de prullenbak (ontstaan door gigantische luiheid om alles even naar de container te brengen) niet meer uitstaan. Aangezien ik niet heel vaak kook, of daar gebruik maak van de douche, komt dit met vlagen, omdat ik er geen tijd voor heb, of er gewoon niet ben.

Maar dan, 's ochtends bij het wakker worden, zet ik een hele strategie op. Vandaag g‡ ik! De Cif, Andy, Leifheit, Glassex en Muscle worden uit de kast getoverd en de zemen, stofdoeken, dweilen en stofzuigers zijn niet langer veilig. De hele dag ren ik rond in huis en sjouw ik met poetsspul. Ik ben nog net niet de Hyacint Bouquet van mijn generatie op zo'n moment.

Aan het einde van die bewuste dag ruikt het hele huis fris en schoon, en is nergens een stofwolkje of kruimeltje vuil te vinden. Ik zak moe. maar voldaan op de bank.

De volgende dag doe ik de grote ontdekking bij thuiskomst; het is weer allemaal net zo smerig als voorheen... Grmbl!

Raar weertje indeed

Als vervolg op Lotte's weerpraatje even wat behangpraat over het rare weertje in Helsinki.

Het is verrassend hoe snel je went aan sneeuw. In Finland (maar vooral mijn Russische huisgenoot) liggen ze dubbel als ik ze vertel dat er in Nederland jaarlijks drie dagen sneeuw is. Men bouwt sneeuwpoppen, gaat naar buiten, maakt sporen met hun voeten, jolijt alom. Het verkeer ligt vaak volledig stil. Een witte kerst is waar iedereen op hoopt. Ga nog even door over spuitsneeuw en treinvertragingen en iedereen ligt gegarandeerd onder de tafel.

Dus wat doen wij westerlingen in dit sneeuwparadijs? Dit weekend was er de grote Power Sledge Cup voor insiders in een groot park van Helsinki, Kaivopuisto. Dit is een groot park bij de havens, met heuvels die je alleen in Limburg vindt. Alles wat gleed (eigenlijk kon je ook wel op je schoenen) werd meegebracht. Mensen van Industrial Design hadden hun week opgeofferd om sleeën te maken van ski's, met of zonder stoel erop. Ook was er een creatie van een snowboard met een soort koe. Het resultaat was een gevaarlijke mix van Te Land, Te Zee en in de Lucht en Jackass. Even het feitje meenemen dat er een enorme sneeuwstorm waarde en er geen skilift was.

Ondertussen lag er in Finland zoveel sneeuw dat alleen de straten hun originele 'hoogte' nog hadden. Naast de straten lagen enorme bulten sneeuw (3 meter?), en de mensen moesten door paden lopen. Trappen waren glijbanen. Lol om mensen die hun auto niet meer terug kunnen vinden en na vondst uit moeten graven. En, dik jolijt voor een Nederlander als ik, op je sleetje naar school! En verdorie, alle bussen, treinen en trams rijden op tijd! Probleem was dan wel dat ik de deur soms niet meer open kon krijgen, door de dikke pakken sneeuw die er 's nachts waren verschenen.

Totdat ik vanochtend wakker werd van kleine drupjes op mijn raam. Ik dacht dat ik droomde, het klonk zo Nederlands. Met gezwollen oogjes keek ik naar buiten. De sneeuwbergen zijn geslonken tot 2 meter! De trappen zijn weer trapachtig! De putten overstromen door het vele water en mijn sleetje kan ik wel thuislaten. De dikke lagen smeltend ijs zorgen voor gladheid. Het is een aantal graden boven nul, ik hoef mijn wanten niet meer mee te nemen. Na mijn Power Sledge Cup avontuur ben ik stevig verkouden en ik kan niets anders dan het eens zijn met Lotte: raar weertje!

The world according to America

Kijk

hier

voor een uitstekende representatie van hoe wij denken dat Amerikanen denken dat de wereld is.

Februari roert zijn staart. Euhm.

Zaterdagavond wist ik me met moeite staande te houden toen ik over de Korte Heuvel in Tilburg liep. Papier, karton, reclameborden en hoeden waaiden me vrolijk voorbij, en een jongen aan de overkant van de straat hing letterlijk voorover in de wind. Zelfs de bus reed een andere route, omdat de politie panisch was voor afwaaiende zooi van de Westpoint.

En vandaag? Vandaag stond ik zonder jas, met zonnebril op mijn smoel op mijn balkon (j‡zŽker!) te genieten van de zon, de aangename temperatuur en die typische lentelucht die om me rondzweef. Ik zag zelfs een jongen met een korte broek aan voorbij fietsen!

Taaiwear is't net?