McPlaggenhut

Vorige week ontmoette ik een gespierde brok Amerikaanse arrogantie. Tony is zijn naam. Uit Los Angeles, de beste stad van de wereld. In een prachtige stijlvol minimalistische uitgaansgelegenheid, wat typisch Fins is, raakten we aan de praat. We dronken Karhu, Fins bier en zaten aan tafels van bekende Finse designers. Marimekko-tasjes overal.

Tony-boy is 28 jaar oud, zongebruind en atletisch gebouwd. Zijn blik duldt geen tegenspraak en dat verwacht hij dan ook niet. Hij is nu een jaar in het land wat men volgens hem 'het meest Amerikaanse land van Europa noemt' (kan iemand mij dat uitleggen? <- bij mijn weten is Finland een kruising tussen 'het Westen' en Rusland) en hij houdt ervan om mensen te ontmoeten. Eindelijk had hij dan ook een andere Amerikaan ontmoet, Chad, een wederzijdse vriend. Een bescheiden kerel die programmeert voor Beck en Rammstein en een aardig mondje Duits en Fins spreekt. Zo anders dan onze grote vriend Tony.

Tony begon zijn monoloog met dat hij zich absoluut niet schaamde dat hij alleen Engels sprak. Kijk, Amerikaanse kindertjes hadden hun energie wel kunnen steken in het leren van andere talen, maar in plaats daarvan gebruikten ze hun waardevolle hersencellen in het redden van de hele wereld. Hij zag het als een investering in Europa dat de Amerikanen ("wij") Engels naar Europa brachten (?). Europa kan niet wachten om bij Amerika te horen. "You love us". De afgelopen 50 jaar heeft Amerika cultuur naar Europa gebracht. Als Amerika met behulp van het Marshall-plan geen geld in deze sloebers hadden gestoken, leefden we nu nog in plaggenhutjes.

Ik was te 'flabbergasted' om iets degelijks terug te zeggen. In zijn ogen wapperde de star-spangled banner.

Geen wonder dat Tony zijn hersencellen spaarzaam moest gebruiken, hij heeft er maar zo weinig. Ondertussen verspillen wij Europeaantjes energie met het leren van andere talen (ik ben op weg naar mijn achtste, uit de hand gelopen hobby). Alle muziek was Amerikaanse muziek. Ja, ook de Beatles en U2. Alles wat goed is komt uit Amerika. Klakkeloos adopteren wij de plastic cultuur van the land of the free, want dat is wat wij stiekem willen. Amerika zijn. "That there are McDonalds everywhere, and people are dying to poison their children with food just because it's American, then that's just awesome!"

Na een poosje zette ik mijn Karhu neer. Sorry "pal", maar ik ga nu terug naar mijn plaggenhut met mijn Happy Meal. Ik moet namelijk nog Spaans leren you know. Daarna neem ik een flinke Amerikaanse sauna en kom ik terug naar jou om die oogkleppen van je kop te slaan, okay? Nähdään!

Stokjes taking over...

Stiekem zat ik er al op te wachten; het moment dat de stokjeshype ook mijn inbox zou bereiken. Om me heen zie ik hoe collega-loggers ŽŽn voor ŽŽn schaamteloos bekogeld worden met Vragenstokjes. Soms zelfs meer dan ŽŽn keer, smerige stokjes-heidenen! En nu ben ik geraakt...

Rolandow stuurde mij en Marnix een stokje met 3 vragen. En nu moet ik die vragen eerlijk beantwoorden en netjes doorschuiven naar twee andere loggers. Pfoe. Voor deze ene keer dan, in tegenstelling tot Marnix.

1. Wat doe je de hele dag als je niet aan het werk bent?
Oeh, deze vraag is op dit moment heel erg op mij van toepassing. Ik slaap graag uit, maak gebruik van mijn OV en doorkruis dit landje, hang wat rond bij mijn ouders of bij Vriendje, slenter door de stad, ga naar de bioscoop, concerten. Allemaal dingen die erg ontspannend en zich "Fijn TijdVerdrijf" mogen noemen.

2. Je gaat heftig stappen dit weekend. Hoe ziet je avond/nacht eruit?
Dat kan er ontzettend vanaf hangen wie mijn gezelschap zal zijn. Met een vriendin kan ik namelijk eerst ongelooflijk lang tutten thuis (ouwehoeren, kleren aandoen, wijn drinken, gezicht beschilderen) om vervolgens de hele stad te doorkruisen en elke kroeg van binnen te ontdekken. Maar met mijn Vriendje komt het er vaak op neer dat ik bij hem achterop de fiets kruip na een beetje getut en rondmieperij, we naar ŽŽn of andere concertje gaan en daarna enigzins aangeschoten een fijn alternatief kroegje induiken, die waar we altijd heen gaan. Allemaal goed, allemaal leuk.

3. Na die heftige avond, word je de volgende ochtend wakker naast een ontzettende hork. Wat zeg je d'r?
Oh god, ik mag toch hopen dat zoiets n——it zal gebeuren. Mocht het gebeuren, dan zeg ik voorzichtig "Hoi..." bij wakker worden, en zoek zo snel mogelijk mijn spullen bij elkaar en vertrek, om nooit meer terug te komen. En dan thuis heel lang en uitgebreid douchen en mezelf verzekeren dat zoiets echt niet meer mag gebeuren in de toekomst.

Pfoe, dat was 'm. Nu is het mijn beurt om twee mensen te bekogelen. Mijn excuses daarvoor alvast aan Maharek en Oase, want zij mogen voor mij de volgende drie vragen gaan beantwoorden.

1. Heb je al eens meegedaan met een kansspel (lotto, kraslot, casino)? En had je geluk?
2. Wanneer was de laatste keer dat je vlinders in je buik had, opwekt door een prettig vrouwmensje?
3. Zou jij na het overlijden van een Bekend Persoon (Koninklijk Huis, van tv, muziekwereld oid) een condoleanceregister tekenen of, rouwkapel bezoeken, of een bloemetje/kaarsje neerleggen?

Hopla!

Behaaglijke zomerhuisjes

Grote vlokken sneeuw vallen naar beneden wanneer ik in het bushokje sta op het vliegveld. Het waait hard bovendien, de vlokken bedekken mijn winterjas. Handen in vuisten gevouwen in mijn jaszakken, capuchon over mijn hoofd getrokken. Ik hip van de ene voet op de andere om warm te blijven. Om mij heen rijden bussen af en aan, het geluid veroorzakend van spijkerbanden op nat asfalt.

Touristen slepen hun trolleys van hot naar her. Sommigen hebben niet eens een jas aan, anderen teveel kleren. De stickers flapperen om hun hengsels. Onzekere blikken schieten van links naar rechts, kaartjes worden uit binnenzakken gehaald en vrouwen schelden hun mannen uit. Vermaak ligt op straat.

De KLM is net aangekomen en V-bird ook. Ik weet het, ik heb ze gezien. Mijn ouders waren hier twee dagen en die stappen nu in het vliegtuig waarmee de touristen gekomen zijn. Er moeten Nederlanders bij zitten, ik spits mijn oren en kijk rond. Stiekem wil ik weten of "mijn volk" mij ook van heimwee zou doen vervullen. Wie weet een praatje?

Ah. Daar staat een chagrijnige vrouw met een rugzak van het Nederlands Forensisch Instituut, haar kleine oogjes dichtgeknepen tegen de sneeuw. Naast haar een dikke vent met een Nederlandse kop, zomerjasje, zichtbaar ernstig gefrustreerd. Ik schuifel dichterbij. Dit was duidelijk niet wat ze verwacht hadden, ze kunnen niets vinden. Het is ook zo mistig. De dikke kop slaat zijn reisgidsje open en wijst de vrouw iets aan. Vanuit mijn ooghoeken lees ik: "Behaaglijke zomerhuisjes, voel Finland's warmte".

Mijn volk vervult mij van mededogen. Deze twee hadden echt gedacht nu warmte aan te treffen. Laat me niet lachen. Warmte schuilt momenteel vooral in de bus waarop ik wacht. Ik trek mijn sjaal nog eens op en besluit dat ik een Fin ben.

Childhood Flashback

Ik ben een jaar of negen en zit op een grote stoel ergens achterin de winkel. Om me heen staan drie mensen; links mijn moeder, rechts de juwelier en achter me mijn vader. Alledrie houden ze me vast, en ik trek een gezicht als een oorwurm. Dingen als "W‡‡r ben ik aan begonnen?!" en "Ik wil naar huis!" schieten door mijn gedachten. Ik zet mijn afgekluifde vingernageltjes in het leer van de grote stoel zodra ik de adem van de juwelier duidelijk in mijn nek voel hijgen en knijp keihard mijn ogen dicht. Wachtend op de helse pijn die komen gaat.

Gaatjes in mijn oren laten prikken. Als je een meisje was, dan moest je gaatjes in je oren hebben, anders telde je niet mee. Ieder Oilily-meisje uit de klas had oorbelletjes. Van die leuke papegaaitjes en dolfijntjes, of kleine ringetjes die schitterden in het zonlicht. Dat wilde ik ——k. Maandenlang heb ik gezeurd bij mijn moeder. Maar het mocht niet. Het kon trouwens ook niet, tenminste, niet met het standaard pistooltje-ding. Want het lot had besloten dat ik werd geboren met rare puntoortjes die bijna geen oorlelletjes hebben. Net zoals in de Lord of The Rings films, maar dan met niet zo'n overdreven punt. Dus er zat niets anders op dan die Grote Stoel, en die enge juwelier die handmatig en tergend langzaam een naald door mijn oren boorde. Ik moest ook altijd alles anders doen dan de rest van de mensheid, dwars kutkind.

Dus daar zat ik dan, in die stoel. Nadat ik eindelijk was opgehouden met elke keer mijn hoofd weg te draaien als die horrorfilm-naald te dichtbij kwam, werd met grof geweld die klotenaald door mijn tedere oorlelletjes gerost. Dank je wel meneer de juwelier! Thuis gekomen, zo bleek als de acteurs in Sleepy Hollow, bekeek ik mijn spiegelbeeld. Joepie! Ik hoorde erbij! Dolblij was ik met mijn oorknopjes. Ze voelden raar aan, en het zag er ook raar uit. Heel erg raar eigenlijk. Na twee maanden deed ik de dingetjes weer uit. Om ze daarna in een doosje te doen en n——it meer te dragen.

Al dat geklooi voor niks! Raar kutkind.

Witte rust - bonte nachten

Het is vrijdagmiddag. Ik had vandaag geen les, de meesten zijn afgesloten met een tentamen. Tot twee uur heb ik in bed gelegen, met of zonder Herman Brusselmans. Ik had dan ook wat slaap in te halen. Na een douche die ik vergeten ben schoon te maken, hoewel het mijn taak was, zit ik met Boards of Canada aan naar buiten te kijken. Naar een vrouw die stokken weggooit voor haar hond, waarna ze de herder weerhoudt de stok op te halen door aan de riem te gaan hangen.

Gelukkig heeft Boards of Canada weinig tekst. Ik heb teveel Canadezen horen praten. De Canadese meisjes die zich 'the party people' noemen en praten alsof ze teveel slijm in hun mond hebben. Ik hou veel meer van het Iers van Deirdre, die zo grappig is als ze dronken is.

Ik denk aan de Australiër die me gisteren probeerde te versieren. Met zijn pokdalige, smalle gezicht en zijn doorzichtige praatjes. Aan zijn Russische 'mate' met zijn t-shirt "it ain't gonna suck itself", wat Yulia dan ook maar voor hem heeft gedaan. Ik hou niet van mensen die hun boodschap kopen. Chad, hun Amerikaanse vriend zat vanochtend aan de ontbijttafel. Deirdre liet hem blijven. De Rus lag nog met Yulia in bed. De Australiër is afgedropen.

De volgende dag vonden we vreemde foto's op mijn digitale camera. Wat een idiote nachten hier.

De Canadese meisjes lopen voorbij. Gekleed volgens een stille dresscode: chewing gum, een spijkerbroek met omgevouwen broekspijpen omdat ze te lang zijn, een strakke trui met v-hals en rugzak met kruisende veters die geen doel hebben. Een vrouw met een alpinopet op, waardoor ze me doet denken aan een wandelende eikel volgt hen.

Gelijk hen passeren de dagen. Vreemde mensen, vreemde nachten, vreemde foto's. Overdag een witte rust. Ik ga maar even het park in. Vanavond feestje in de Kunstacademie.

Korte nieuwsflits

Wegens budgettaire maatregelen vandaag alleen kort nieuws:

* Er is vandaag gras gesignaleerd in Helsinki. Dit was voor het eerst sinds twee maanden. Het betrof gras van een geel-groene kleur en er zijn vrouwspersonen gezien die spontaan juichten en gras plukten.
* Sommige mensen lopen buiten zonder jas. Anderen alleen zonder muts en handschoenen. Finnen celebreren dit heuglijke feit door massaal buiten te gaan roken.
* Lowlands.nl staat alweer in de favorieten.
* Het gemiddelde lachgehalte in 'Het mooie kotsende meisje' van Herman Brusselmans is drie schaterlachen per pagina.
* In mei leggen alle vogels een ei, maar sommige vreemde vogels vertrekken voor een zekere tijd naar Rusland.
* Menomena heeft een verslavende cd afgeleverd.
* Andere verslaving betreft Larseman. Een weblog van een veelbelovend schrijver.
* Maandag is er door een Russin, een Fin, een Fransman en een Nederlander een presentatie afgeleverd die is ingeslagen als een bom. Waar anderen presenteerden over geboorte en nieuwjaar als rituelen, spraken zij over 'Dating'. Dit controversiële onderwerp veroorzaakte naast algehele hilariteit, veel discussie en gespreksstof. Uiteraard is hier op gedronken.

Mensen kijken

Sinds die keer dat de makers van dit boek bij Jan Mulder en de rest (Barend en Van Dorp) langs kwamen, een paar jaar geleden, raakte ik eraan verslingerd. Als mensenkijker was dit de documentatie van mijn observaties. Collectief anders willen zijn, onbewust precies hetzelfde. Welke identiteit druk je met je kleren uit? Blijkbaar staat het boek dus ook in slanke vorm online, dus kijk en verwonder!

Boekenstokje

Op verzoek kreeg ik van Kunst & Schrijfwerk een stokkie. Dit keer over boeken. Want boeken zijn leuk, en daar mag best wel eens wat over geschreven worden. Aldus...

1. Opslag: Bij mijn ouders thuis hebben we een enorme boekenkast, die twee muren in beslag neemt. Die boeken (rond de 2000) zijn een van mijn vader, mijn moeder, van mij en mijn opa (die zijn boeken na zijn dood aan mijn vader gaf). Ik ben best trots op al die boeken.

2. Aanschaf: Ik koop misschien zo'n 6 of 7 keer per jaar een boek. Iets dat ik eigenlijk helemaal niet kan betalen. Ik zou ook gewoon lid moeten worden van de bibliotheek, maar ik vind het zo leuk om mijn boekenplanken te kunnen vullen...

3. Favoriete schrijver: Marion Zimmer Bradley. Haar boeken nemen je helemaal mee naar de tijd van het heilige eiland Avalon. Geweldig geschreven, geweldige verhalen. Ronduit geweldig dus. En Ronald Giphart kan ik erg waarderen. Gewoon, omdat hij leuk schrijft.

4. Favoriet boek: Nevelen van Avalan van Marion Zimmer Bradley, om bovengenoemde redenen.

5. Vulles: De Hobbit van J.R.R. Tolkien vond ik een rotboek, die heb ik dan ook niet uitgelezen. Geen kwaad woord over Tolkien, maar ik heb de Nederlandstalige versie, en dat leest dan heel kinderachtige en knullig. Niet leuk.

6. Tijd: Ik reis veel met de trein, en ik verveel me dan redelijk snel. Dus ik heb dan altijd een boek bij me, zodat ik me daar mee kan vermaken. De tijd lijkt dan veel sneller te gaan. En als ik niet kan slapen, lees ik ook. Behoorlijk vaak dus!

7. Wens: Stiekem wil ik later een groot kasteel, en dan een bibliotheek net zoals in Belle en het Beest. Heel groot, heel veel en heel mooi. Ja, dat zie ik wel zitten.

8. Niet op de foto, gelukkig wel in huis: Het dagboek van ChŽ Guevara. Die heb ik op een marktje in Havana gekocht en valt van ellende en ouderdom bijna uit elkaar. Hij is spaanstalig, veel begrijp ik er niet van. Maar het is gewoon leuk, voor de heb.

9. Niet op de foto, gelukkig niet in huis: Bouquet romannetjes of Danielle Steel boeken, oh mijn god...

10. Kindertijd: Mijn moeder heeft veel boeken aan mij gegeven van vroeger. Boeken van Irmgard Smits verslond ik als kind zijnde, evenal als alle boeken die iets met Anne Frank te maken hadden. Ik was (en ben stiekem) een beetje Anne Frank-lijp.

11. Rare boeken: Een jaren 50-handboek voor jonge vrouwen. Met tips over etiquette, mode, make-up en zelfs seks. Geweldig om te lezen, zo preuts als ze in die tijd waren.

12. Bijzonder moment: Poeh, ik zou het echt niet weten...

Ik mep het stokje naar Oase, als 'ie 'm wil tenminste.

Plaatselijke Meentje-mania

Ik ben niet zo'n persoon die idolen heeft. Idool is bijna net zo'n eng woord als hobby [habbey]. Toch is er iemand hard op weg om er een te worden. Het is Meentje. Meentje kan uitdrukken wat ik zou willen zeggen. Meentje is

beeldschoon

. Meentje maakt sites waar je stikjaloers op wordt. Sites waar je urenlang op rond kunt klikken, waarna je de volgende keer n—g meer nieuwe dingen vindt. Meentje is natuurlijk ——k nog eens aardig. Lief misschien zelfs wel. En mysterieus, dat zeker. Groot en Klijn, net als ik. Goed gek. Ongetwijfeld slim. Ik mag haar erg graag. Dat loopt gewoon rond in Nederland. Ook bereikbaar voor u! Hier.

Daar moet op gedronken worden

FINSE SLIJTERIJEN VERWACHTEN STORMLOOP
    
HELSINKI (ANP/AFP) - Finse slijterijen, bars en restaurants hebben maandag flinke voorraden drank ingeslagen. Zij verwachten een
explosieve stijging van de vraag door de historische accijnsverlaging op alcoholische dranken die maandag van kracht werd.

Door de belastingverlaging is de prijs van sterkedrank met ongeveer eenderde gedaald en zijn wijn en bier 5 tot 10 procent goedkoper geworden. Een fles wodka kost daardoor nu ongeveer 10 euro (vraag ik me af, vodka kost hier zo 22 Euro, red.). De Finse regering nam de maatregel in de strijd tegen verwacht 'alcoholtoerisme' naar overbuur Estland, dat 1 mei toetreedt tot de Europese Unie. Alcoholhoudende drank kostte daar tot nu toe maar de helft en na de toetreding zouden Finse drinkers er onbeperkt spiritualiën kunnen inslaan.

Ik ben op die boot naar Tallinn geweest en dat is een ongelofelijk drinkgelag. Ladderzatte jongeren die bijna bedolven zijn onder de lege blikjes bier, oude mannen met bloeddoorlopen ogen, hun trolley volgeladen met flessen. Geen wonder, ik betaal hier zo vijf euro voor een biertje, om over iets sterkers maar te zwijgen. Alcohol wordt in Finland alleen verkocht in winkels van de staat, de Alko's, waar de prijs belachelijk hoog is. De prijs van een trip naar Tallinn haal je er weer uit door drank en sigaretten in te slaan.

Gelukkig is daar dan nu eindelijk een beetje gerechtigheid, ik kan het niet geloven dat het nu goedkoper wordt! Eindelijk een verblijf zonder de eeuwige "happy" hours beperkingen, met net zo zat worden als de rest van de Finse bevolking (waar betalen ze het van?!), laveloos over straat lopen en wie weet eens geld overhouden. *hips* Dit is een memorabele dag! Kippis (proost)!

Schoen

Dat je soms zo gefrusteerd bent, en je je zo machteloos voelt, dat je je schoen naar iemands hoofd wil gooien.

Maar dat je dan zo'n wijf bent en dat niet durft, omdat je bang bent dat die persoon 'm dan stukmaakt en je op je sok naar huis moet lopen.