L'homme français

Als ik iets momenteel vervelend vind dan zijn het wel Franse mannen. En dan in het bijzonder Franse mannen die verblijven in het buitenland. Oh, de Franse mannelijkheid als grootste exportproduct. Want Fransen zijn goed in bed, dat weet iedereen. Fransen zijn heel hoffelijk. Stijl en smaak hebben ze. Alle vrouwen horen bij bosjes in katzwijm te vallen en daar gaan ze dan ook van uit.

Fransen herken je meteen. Had je het onverhoopt nog niet gezien, dann merck je 'et vonzelve door 'un accent. Fransen die Engels pogen te spreken is in den beginne nog schattig en vermakelijk, maar na een aantal weken ga je het vervelend vinden dat je er eigenlijk geen fuck van verstaat. Wat probeert 'ie nou duidelijk te maken?

Oh, dat 'ie met je naar bed wil! Niemand kan een Franse man weerstaan, dat weet je toch? French arr ze best loveurs en dat moet bewezen worden. Dus meisjes worden kamers ingesleurd en de deur wordt op slot gedaan. Hee, waar is die hoffelijkheid ineens? Het enige wat hij wil is zijn stokbrood in jouw kadetje!

Dat dat niet mogelijk is in een lift hebben ze ook door. Een vriendin werd betast toen ze de fout maakte met een monsieur alleen in een lift te stappen. Hij had haar al eerder duidelijk gemaakt dat de french kiss niet voor niets zo heet, hij een sexual animál was en hij haar heet vond (en alle anderen ook, maar dat terzijde). Toen ze hem uit begon te schelden schrok hij. Een afwijzing! U heeft nog nooit zoveel verontwaardiging gezien als na een mep in een frans mannengezicht, ik kan getuigen.

Een overvloed aan Franse charme, excuses en valse onderdanigheid is het voorspelbare gevolg. Alle mannelijkheid moet hersteld worden en alle schijn wordt in de strijd gegooid. Er is geen uitzondering in de zwijnerij. De Fransman die van iedere vrouw twee 'bises' op zijn wang verwacht, heeft met zijn zangerige accent een relatie van zeven jaar op de klippen laten lopen. Twee weken later had hij een ander.

Wat een lol had ik toen ik één van deze Franse honden tegenkwam in een notoire gay-club. Zat als een slingeraap vertelde hij mij dat hij een week tevoren een man mee naar huis had genomen. Sinds hij er de volgende ochtend achterkwam wat hij me had verteld doet hij alles voor me.

Oh, die Fransen zijn zo hoffelijk!

"Was ist das?"

Afgelopen maandag werd het tijd voor deel 1 van mijn verhuizing, want vanaf 1 mei woon ik niet meer in Den Bosch. Moeder, Vriendje en ik gingen met wat dozen aan de slag en pakten alles in wat mee kon. De inhoud van alle kasten dus. Het was een boel chaos, veel rotzooi, veel dozen, veel rondlopen en veel gedoe. Ergens tussendoor kwam nog een kandidaat voor de kamer kijken. Stress alom. Ergens in een klein laadje vond ik het 2 jaar oude kerstcadeau grapje van goede vriend Vincent; een knalroze miniformaat vibratortje. Ik duwde het stilletjes ergens in een zijvakje van mijn weekendtas. Weg ermee! Hoppakee!

Vandaag vertrok ik met het vliegtuig naar Helsinki, een lang weekend bij Gryts bivakkeren. Omdat ik niet veel kleren nodig had, en op wat voedselverzoekjes en een tosti-ijzer na niet veel te sjouwen had, duwde ik al mijn spul in mijn weekendtas. Met mijn ochtendhoofd vertrok ik om 6 uur in de ochtend richting een Duits vliegveld in de middle of fucking nowhere, vergezeld door Moederlief. Na de incheck was het tijd voor een muffin en een kopje thee, en toen volgde het afscheid bij de douane. Dag mam, tot maandag. Hopla, tassen en jas door de scanner en ik al piepend -dankzij de ritsjes van mijn schoenen- door het poortje.
En toen, toen moest ik mijn tas openmaken. Er zat 'iets' in. Ah, de oplader van mijn digicam. Nee. M'n Venus-scheersetje. Nah. Ik graaide wat rond in de zijvakken en ja hoor; het roze fluoriseerde me tegemoet. Daar lag 'ie; mijn Klein Duimpje, met de vier stimulatiedopjes erbij. Eruit halen, oh noooo. "Was ist das?" Eh. Schaterlach. Herhaling van de vraag. Mijn hoofd nam de kleur aan van Sally Spectra's haar. "Ist das ein Frauending?". Ehm, ja... Mijn moeder stond me op 10 meter afstand vreemd aan te kijken. Een luikje in de grond graag, waar ik met een sierlijk boogje in kan duiken. Ik weet heel zeker wat die douanemeneer vanavond zijn vrouw vertelt tijdens het snijden van zijn Wursten. Grmpf.

Breedster

Drunkmenworkhere.org heeft weer iets nieuws. Breedster is een plek waar ASCII insekten rondlopen, schijten, vreten, naaien en zich laten naaien. Het polderlandschap is aldus een paradijs voor smeerlappen en sloeries. Er is zelfs al een rechtse beweging opgestaan die groenvretende en -schijtende insekten uit wil roeien door ze niet te naaien. Gelukkig vreet noch schijt ik groen en word ik aan de lopende band genaaid. Daar komen eitjes van en hierbij gooi ik ze in de aanbieding. Dus jij ook een ei? Email-adres in het reactiedingetje!

Alarmerend...

...als je in je favoriete snackbar niet eens meer hoeft te zeggen wat je wilt bestellen. Maar bij binnenkomst alleen maar ter bevestiging hoeft te knikken en je viandel direct in het vet wordt gegooid.

Het Veilige Huis

Vroeger, vroeger was alles beter. Dan was ik thuis, en dan voelde dat ook zo. Dan waren de deuren dicht, en die bleven ook dicht. Tenzij we bezoek kregen of iemand van ons driekoppige gezin besloot er eentje open te doen. Daar voelde ik me veilig, het was de plek waar helemaal mezelf kon zijn, waar grote gebeurtenissen zich afspeelde, en hele huislijke, simpele dingen. Het was de plek waar ik naartoe vluchtte als de wereld niet meer lief voor me was, en ik even totale rust wilde. Het was de plek die ik ontzettend mistte als we lang op vakantie waren. Het is de plek waar mijn lieve huisdieren rondrennen. Thuis is een plek waar graag ben, graag kom, en me af kon zonderen. De plek waar ik vrienden uitnodigde. Ja, thuis, dat was een fijne plek.

Vannacht is er bij ons ingebroken. En ik voel me raar. En ik ben ontzettend boos.

Spring? What?

Ik kijk al lang niet meer raar op als er een doorgeslagen Spanjaard door de gang kruipt die zijn haren uit zijn hoofd trekt. Een Duitser die zijn hoofd tegen de liftdeur bonkt, zijn hoofd amper zichtbaar door zijn nog opgetrokken sjaal is geen vreemd fenomeen. Blikken schieten alle kanten op, mensen met zenuwtrekken in hun benen, Fransen die niet meer in de schaduw willen lopen, roepend "merde, merde!". Niet raar meer.

Komt door vreemde dingen die worden verspreid door het thuisfront. Het thuisfront kan heel sadistisch zijn, dat blijkt maar weer. Veel uitwisselingsstudenten kunnen hun verhalen niet aan. Wanneer iemand begint met "bij mij thuis..." starend naar het wolkendek, slaan de eersten hun handen al over hun oren. Anderen gaan heel hard zingen. Ik geef het toe, hier is het kwik de vier graden nog niet ontstegen.

"Mijn moeder heeft al in haar bikini in de achtertuin gelegen, het was 25 graden in Duitsland." "In Néderland zaten ze op terrasjes, BIER TE DRINKEN IN DE ZON!" "Nou, mijn vader was het gras aan het maaien in zijn korte broek". "Mijn vriendin klaagde al dat het te WARM was". "AArggghh, aaarggh!", geen houden meer aan, kreten van pijn ontschieten de luisteraars, het is zo oneerlijk.

Lach maar, ja. Kom maar op met je verhalen dan he? Al gebarbequed op het dakterras? De contouren van je zonnebril al op je kop he? Drie kratten heineken opgezopen, tintje bruiner, al op het strand geweest? Wij kunnen het aan hoor!

Dingen die ik me afvraag (14)

Wat doet dat spoor 20 daar op station Sittard, als er eigenlijk maar vier sporen zijn?