Ik ben z— slecht in stopstukjes schrijven

Dus daarom doe ik het kort maar krachtig. Al sinds een paar maanden beleef ik steeds minder lol aan BloodyHell. Gryts en ik gaan wel door, maar niet als logvriendinnen, maar als gewone vriendinnen.

Dus als u ons nu even wilt excuseren, wij gaan nu even ons kindje begraven. Dag!

Men zegt dat je moet stoppen op je hoogtepunt, maar voor mij was de lol er al langer af. Wanneer je het voorbeeld wordt van pears.nl kun je jezelf danig op je achterhoofd krabben. Ook de verschillen tussen Lotte en ik zijn te groot om onder ŽŽn naam door te gaan. Het was leuk voor zolang het duurde, maar nu trek ik de stekker eruit. Voor de rest verwijs ik u naar Lotte.

- - - --- --- --- - - -

BloodyHell gaat even om koffie.
Gryts is zo gestresst dat er geen zinnig woord meer uitkomt en zit daarna in Rusland, en Lotte had gewoon zin in een stevige bak. Gaat u zitten, want we weten niet hoe lang het gaat duren, wie er dan terugkomt en of we wel terugkomen... Over twee weken meer informatie.

Lekkah sjietuh!

Om mij heen gebeurt het overal. Mijn vrienden raken in de ban van poep; en ook ik door het poepfase-virus flink hard in mijn kont genomen. Het gebeurt bijna iedereen rond zijn 20e levensjaar. Sommigen zijn er erg vroeg bij, sommigen blijven er eeuwig in hangen. Vroeger begreep ik zulke dingen niet; ik wist niet eens van het bestaan van een poepfase rond je 20e af. Via gesprekken met vriendinnen en schoolboeken ontdekte ik het. Dat ontzag voor poep, het bestond echt!

Zo had ik eens een vriendje dat altijd wilde weten wanneer ik voor het laatst goed gescheten had. Hij vond het een 'stimulatie van de vertrouwensband'. Jaaja. Stiekem geilde hij erop, want hij wilde niet veel later na het ontdekken van mijn laatste poepmoment me helemaal lam neuken op vele mogelijke manieren. Ik was jong, na•ef en altijd geil, dus ik trok me bar weinig van zijn liefde voor poep aan. Als er geneukt kon worden, dan werd er ook geneukt; poep of geen poep. Pas na het verbreken van die relatie begon ik over zijn niet te ontkennen liefde voor poep na te denken en mijn wenkbrauwen te fronsen. Maar toen wist ik dat nog niet, dat van die poepfase.

In mijn klas bevond zich een meisje dat het klaarspeelde een heel lesuur lang grapjes over poep te verzinnen en er zelf het hardst om te lachen. Jeroentje van Jan, Jans & de koters is het boegbeeld voor iedereen in de poepfase. Iemand die een zinnetje over poep hip en algemeen bekend kan maken, is natuurlijk een held. Best begrijpelijk.

Mijn huidige vriendje duidt sinds kort alles wat hij leuk vindt aan met termen als 'poepend geweldig'. Om zijn zin kracht bij te zetten beweert hij dat 'ie 'de poepende waarheid' spreekt. Ik spreek sinds enige tijd van poepnegers en poephomo's als ik iemand stom vind. (lieve negers en homo's. dat is geen diskriemienaatsie, dat is gewoon mijn poepfase.) Sprak ik voorheen over sukkels, honden, kneuzen en lompe koeien; de poepfase heeft mijn leven drastisch (maar doch zeer positief) be•nvloedt. Vroeg‰h sprak ik subtiel over "eventjes naar de wc gaan", nu ga ik gewoon even lekker vies schijten. Poepen is leuk, lekker, een verademing voor uw darmen en gezond.

Jaaah! Ik wil een klysma!

Galspuug verhaal (Deel 23649)

Schoenen kopen

Op tv is het standaard, in films ook. In mijn mannelijke vriendenkring gaan regelmatig verhalen erover de ronde ("Ik ken een meid die heeft er wel vŽŽr-tig!"); vrouwen en schoenen. In Sex & The City trippelt men even langs de etalage van een schoenenzaak, er wordt even voor de ruit gekwijlt, men gaat naar binnen en komt naar buiten met 4 ‡ 5 paar schoenen. En dan ben ik even volledig de kluts kwijt.

Want ik heb een gigantische hekel aan schoenen kopen. Niet dat ik over een maat beschik waar zelfs Bigfoot diep respect voor zou hebben, want maat 40 is redelijk standaard. Mijn voeten zijn niet te smal, niet te breed en kloppen in proporties precies zoals het hoort; geen grote teen in de vorm van een pretzel of iets dergelijks. Ik houd gewoon niet van schoenen kopen. Ik heb dus ook een grote en diepgaande vriendschapsrelatie opgebouwd met mijn schoenmaker, die een bezoek aan de schoenenwinkel altijd weer een tijdje weet uit te stellen door een nieuwe zool of hak te knutselen. Want ik wil het niet, ik vertik het gewoon.

En vorig jaar kwamen ze dan toch in de mode; puntschoenen. Getverdemme, die ondingen waren niet aan mij besteed. Ik zou die punt nog liever in m'n kont steken en er mee draaien dan dat ik op zo'n dingen moest rondlopen. Nou ja, theoretisch dan. En toen, ergens in december, gingen mijn oude vertrouwde schoenen definitief dood. Niet meer te redden, einde verhaal. In elke bezochte winkel priemden ze met hun puntjes me tegemoet... En er was ook echt niets anders op de planken dat er enigzins netjes uitzag dan zij; de puntschoenen. Ik had geen keuze, ik moest wel. Sinds die (verdoemde) dag liep ik dus ook op puntschoenen.

En nu zijn mijn puntschoenen stuk. En nu moet ik weer, en ik heb geen zin. Ik heb de hoop opgegeven, er zal nooit een Carrie Bradshaw in me ontwaken. Getver. Schoenen? Ze kunnen me in m'n reet kruipen. Ik koop wel houten klompen.

Dingen die ik mij afvraag (2.873)

Waar staat WC eigenlijk voor?

De komende dagen schrijf ik even niet, want ik zit in Stockholm.

Oh, de nostalgie...

Vroeger, toen ik nog heel klein was, waren wij ŽŽn van de eerste mensen met een echte computer. Het was er eentje met een zwart-groen beeldscherm, een prehistorische versie van Word (met een lawaaiprinter) en veel simpele spelletjes. Terwijl ik op de schoot van mijn vader zat speelde ik alle spelletjes zo goed als ik kon. Na school waren we dan ook soms uren in de 'rommelkamer' te vinden, waar het geval in vol ornaat stond. Maar toen ging de computer stuk, en was het gedaan met de pret. Huilen, schreeuwen, heimwee; drama alom.

En toen, toen kregen we een nieuwe. En die was veel leuker, want die had nog meer kleurtjes dan alleen zwart en groen! Een regenboog aan kleurtjes spetterden me tegemoet zodra ik op het 'pauwerknopje' drukte. Mijn vader speelde op het nieuwe computertje graag Prince of Persia, maar ik speelde een heel ander spel. En daar kon ik me dagenlang mee vermaken. Het was een briljant en geweldig spel.

In dat spel was je een meisje met roze kleertjes, of een jongetje in blauwe kleertjes, dat door een land moest wandelen. In dat land woonden allemaal personages, afkomstig uit liedjes. Humpty-Dumpty, Mary van het moestuintje; allemaal passeerden ze de revu. En ze waren spullen kwijt. Zo was Humpty Dumpty zijn laddertje kwijt om van de muur af te kunnen komen, en zocht Mary haar gieter. En die spullen lagen over heel het land verspreid. En die moest ik dan zoeken en bij de goede personages weer afleveren.

Onlangs had ik het er met Vriendje over, en hij had er nog nooit van gehoord. Ik was de naam van het spel vergeten, en zelfs lang nadenken wilde niet helpen. Dus na wat research en navragerij op internet heb ik het teruggevonden. Mixed Up Mother Goose! En het is nog te koop ook, op Ebay onder andere.

En nu mag u raden wat ik ga aanschaffen; want zeg nou zelf, zoiets moois als dit wil je toch niet missen?

Goeverdoemmerrr

Het is onvermijdelijk: je gaat naar het buitenland en het eerste wat je van de desbetreffende cultuur leert zijn de meest krachtige scheldwoorden. Geen wonder, met buitenlandse scheldwoorden kun je gemakkelijk je vrienden imponeren en ze zijn nog handig ook. Schelden is lekker en daarnaast kan het nooit kwaad om je vocabulaire een beetje uit te breiden.

Zo gebruikten wij hier ook het onvermijdelijke uitwisselen van scheldwoorden om onze relatie met elkaar te verdiepen en elkaar cultuur bij te brengen. Wanneer ik mijn teen stoot, brul ik soms iets in het Russisch, wat lekker rolt, mijn emoties tenminste uitdrukt en Yulia, mijn Russische huisgenoot een enorme schaterlach ontlokt.

Natuurlijk moest Yulia ook wat leren. Dat werd ten eerste het oerdegelijke multitoepasbare oncreatieve 'Godverdomme'. Met haar Russische accent zat de 'ch' er meteen al goed in. In twee maanden ging het van een aarzelend 'goeverdoemmerrr' naar een welklinkende 'Chotverdomme' waar Youp van 't Hek van opkijkt. Ik legde haar uit dat het een van de ergste scheldwoorden is die we hebben en dat we zelfs de variaties hebben als 'Gadverdamme' (Jeltsin's naked ass) en 'Gedverdemme' (someone obviously forgot she was having her period).

Van het weekend liepen we rond in de stad, waar het nationale feest 'Vappu' in volle gang was. Overal waren massa's mensen, de meerderheid al een paar dagen dronken. Mensen in studentenoveralls en meer drank dan je je kunt voorstellen. Ook wij waren al behoorlijk aangeschoten.

Op een gegeven moment moest Yulia naar de wc. In de haven speelde een mutsig bandje en waren dixi-toiletten. Daar waren niet veel mensen, wat kwam doordat het mutsige bandje vol overgave hun liefde bezong voor de Here Jezus. Er liep een man rond die gratis koffie uitdeelde waarna hij bleef plakken om de Grote Boodschap te brengen. Toen Yulia eindelijk terugkwam stonden wij (godverdomme) met een dampende mok koffie in onze koude handen en die vervelende kerel. Toen zij de koffie had voorzien van een ranzige mix van vodka en martini, vertelde de Zweeds-Finse man dat hij ook wat Nederlands sprak.

"Oh, the Netherlands?", riep Yulia, "Chotverdomme!!" Nadat wij naar een veilige afstand wisten te vluchten heb ik haar maar eens de letterlijke betekenis bijgebracht.