Dat zouden meer mensen...

Afgelopen donderdag hadden wij een feestje. Het eindelijke afstuderen moest stevig gevierd worden met een harde kern van communicatiedeskundigen. Met gratis drank bij de ingang en een steengoeie reggaeband. We hebben flink afgestudeerd, maar ook dit feest was zwaar. De kater was zwaar, het was zwaar om foto's te maken, het was drukkend heet en het was zwaar om voor het eerst in maanden weer eens urenlang te stuiteren.

Uit veiligheidsoverwegingen (lichte dwang vanuit 'communicatiedeskundige' hoek) post ik hierbij een selectie van de foto's die gemaakt zijn gedurende de nacht. Een avondje flink afstuderen in beeld. Want afstuderen, dat zou u ook vaker moeten doen. En áfgestudeerd dat we hebben die nacht.

Het betreft een selectie omdat wij er op enkele foto's wel erg afgestudeerd uitzagen. En u kunt er niet op klikken omdat u dan dingen zou zien die het daglicht niet kunnen verdragen.









De volgende ochtend voelden we ons ook érg afgestudeerd... Meer foto's bij Nina en Destie. Had ik al gezegd dat ik afgestudeerd ben?

Afgestudeerd

Ik kan er verder helemaal niks over zeggen omdat ik het me eigenlijk totaal nog niet besef. Ik ben geslaagd. Ik ben communicatiedeskundige. Ik ben grafisch ontwerper. En ik slaagde met een 9, het hoogste cijfer mogelijk. Ik ben klaar. Gek.

Er rest me nu nog maar één ding en dat is blij zijn tot ik er bij neerval.

Pleasure delayer

Gaan jullie maar genieten van het weer, in de tuin zitten, barbeque'en, zwemmen in het buitenbad of in de zee. Ga maar in de zon zitten in de tuin, met een boekje, of in het park met een joint. Zitten jullie allemaal maar lekker op Oerol of in Griekenland. Het zal me aan mijn spreekwoordelijke reet roesten.

Ik zit in de tuin met een laptop onder de parasol met een muis die niet werkt, met op de tafel zowat alle verslagen die ik de afgelopen vier jaar heb geschreven. Ik schrijf en baal en maak me zenuwachtig voor de 'performance', die presentatie van een uur die mij een communicatieprofessional moet maken.

Ik bereid me voor op een kater van een week die begint op komende donderdagmiddag en dan geniet ik alles van jullie bij elkaar. HA!

Familie moment

Het is carnavalsmaandag en ik hos wat rond met mijn ouders in het dorp waar ik ben opgegroeid. Iedereen is blij en beschonken. Vriend en vijand vinden elkaar 3 dagen lang ontzettend lief, arm in arm wordt gedronken, gezongen, gedanst en gelachen. In de hossende massa clowns, dokters en Pippi's kwamen we 2 bekenden tegen; mijn tante J. en haar man. De jongste zus van mijn vader, stralend en lachend zoals altijd, ging met ons mee, cafŽ hoppen. Om te eindigen in de grote zaal van het dorp, aan een bar. Tijd om te informeren naar de laatste nieuwtjes in elkaar leven, want veel contact hadden we niet. Ze hadden net een nieuw huisje gekocht, waar ze woonden en erg gelukkig waren. Met hun zoons ging het ook goed. We klinkten onze glazen om hun nieuwe plekje te vieren, en we werden behoorlijk tipsy. Aan het einde van de avond bij het afscheid beloofden we snel langs te komen.

Donderdag ging ik weer naar mijn man in Tilburg, en het was al behoorlijk laat toen ik in de trein stapte. Ergens tussen Boxtel en Oisterwijk ging mijn telefoon, mijn moeder. "Ja hoi, als je me straks belt om te zeggen dat je veilig bent aangekomen ben ik niet thuis, want schrik niet, (... irritante stilte die gelegenheid geeft tot het bedenken van allerlei worst case scenario's ...) tante J. is nu net overleden." "WAT?!" brul ik door de trein, de man tegenover mij schrikt wakker. Mijn moeder ratelt door en ik probeer zo kalm mogelijk te blijven. Een hartstilstand, op de wc, dat het heel snel ging en ze vrijwel direct overleden was. Ik probeer zo neutraal mogelijk mijn weg naar de kamer van mijn lief te vinden.

Eenmaal daar komt de schok. "Ze was verdomme pas 39!" schiet het door mijn hoofd en ik huil als een klein kind. Ik hoor de verdrietige stem van mijn vader en huil nog harder. Ik ben niet goed in dit soort dingen... Ik ga naar de kroeg en drink mezelf vrolijk, want de Jack Daniels was gratis die avond. Ik houd niet van begrafenissen, al die verdrietige mensen, al die pijn.

En nu staat me een hele zware begrafenis te wachten, eentje waar de mensen nooit afscheid hebben kunnen nemen, een begrafenis van een belachelijk jonge vrouw die nog vol in het leven stond. Maak je borst maar nat, welkom in Kleenex-land.

Dus lieve mensen van de koffietafel, mag ik alsjeblieft een heleboel grote glazen extra sterke gin-tonic bij mijn plakje cake? Dank u.

Welcome to the jungle

Het is de vrees van iedere student. In het eerste jaar wordt je al verteld wat er bij het afstuderen moet gebeuren en dat is doodeng. Het was goed geweest als we toen al aan de slag waren gegaan met de voorbereiding, maar zoals altijd moet dat nu nog in anderhalve week.

Want over anderhalve week moet alles eruit wat we in vier jaar (ja, wij wel ja) hebben geleerd. Op een communicatiedeskundig verantwoorde manier. Een performance van veertig minuten in je eentje in een fantastische setting in pak en oneindige zelfverzekerdheid.

Dus vandaag kwam 'onze groep' bijeen om in ieder geval de fantastische setting te regelen. Er moest een thema komen en de boel moet worden aangekleed. Binnen dat thema moeten we individueel ons ding kunnen doen. Allen een schrijfblok en daar regende het al ideeën. Thema: "het veld in". Ha, het werkveld, wat geniaal! Ontpoppen! Op jacht! Je ei leggen, het gras van de buren, met de hakken over de sloot!

De kladblokjes werden volgekrast. Grijnzen verschenen op onze communicatiemuilen. Dat ging best goed. Communicatie is niet vies van gladjes en overdreven en die ideeën waren er genoeg. De gekste metaforen voor iemands loopbaan kwamen naar voren, wat een lol. Die performance, waar maakten we ons eigenlijk zorgen over!

Totdat Nina en Harmina een afspraak hadden bij een docent die hen eventjes wat tips zou geven. Destie en ik gingen wel even mee, kan geen kwaad.

Een halfuur later zaten we in de lounge. Stilletjes. Met grote ogen. Pijn in onze buiken. De wijde horizons van ons veld zijn vertroebeld door bomen waar we het bos niet meer door zien en we vrezen als vanouds weer het ergste.

Food for thought

Nu langzaamaan de hersencellen weer op gang beginnen te komen na een buitensporig feest, komen ook flarden van discussies en gesprekken terug.

Zo had ik het met Ludwig op een gegeven moment over de Intelligent Design hype en het waarom van het moeten kiezen tussen een aantal theorieën. Niemand heeft het tot nu toe dichtgetimmerd en onder een lekkend dak gaat men liever niet staan. Heeft het leven in evolutionistisch oogpunt geen doel? Ludwig had het over het controversiële 'God bestaat niet' en vertelde tot mijn verbazing dat het een grotendeels zeer beschaafd programma is. We hadden het over het kledingmerk gsus dat door jongeren op diverse fora als blasfemisch wordt beschouwd. We dronken nog even door en al snel hingen andere onderwerpen in de lucht, tot het weer licht werd.

Toen kwam vandaag een stuk van Leon de Winter voorbij. Ik hou niet van de Elsevier en De Winter irriteert me doorgaans, maar dit vond ik wel interessant.

"Rond het RVU-programma van Rob Muntz en Paul Jan van de Wint is iets heel eigenaardigs gaande. Op de Elsevier-site is ook Gerry van der List kritisch over de heren (lees het commentaar van Elsevier), maar wie het programma bekijkt, zoals ik, ziet een redelijk voorzichtig programma over een zeer beschaafde wetenschapper, Dick Swaab, die nuchter en uitermate ongelovig met Van de Wint over de mens en zijn hersenen praat."

God is mans genoeg. Een stuk om de honger van die hersenen even mee te stillen.

Content