Expeditie Leeuwarden

Leeuwarden werkt aan z'n imago. Sinds twee jaar hanteert men de slogan 'Expeditie Leeuwarden', niet wetend dat dit steeds meer van toepassing blijkt te zijn.

Een aantal jaar geleden begon het met Meindert Tjoelker. Het leek te toon te zetten voor Nederland en zoals het een trendsettende stad betaamt volgden al snel andere zinloos geweldige doden. We kregen schietpartijen, steekpartijen, preventieve fouillering en drive-by-shootings. In mijn stamkroeg werd een meisje neergeschoten. Toen ik een half jaar naar Helsinki kon was dat een opluchting.

Bij terugkomst werd iedereen voorzichtiger. Niet meer pinnen in het centrum 's nachts. Niet meer door stille straatjes lopen. Veilige routes uitstippelen. Een beetje meer uitkijken voor hangjongeren en hun plekken. Onze burgemeester zat er bovenop en via mijn journalistenvrienden hoorde ik alles.

Een half jaar geleden werden straatroven de nieuwe rage en het loopt uit de hand. Vorige week drie naast mijn huis. Op klaarlichte dag een schietpartij bij de mcDonalds. Ik volgde de politieberichten op de voet en maakte me zorgen, nam bij het uitgaan mijn mobiele telefoon niet meer mee. Vrienden deden daar wat lacherig over. Totdat vorige week vlakbij mijn huis een goede vriend beroofd werd van zijn geld en zijn telefoon. En hij een politiebericht werd, de honderdste dit jaar.

Vroeger nam je je telefoon mee omdat je je veilig voelde als je belde. Nu ben je dan wandelend lokaas. Ik denk dat ik maar in de randstad ga wonen. Lekker veilig.

zeer offtopic: die kaart he, op de site van Expeditie Leeuwarden, die met die blaadjes en die naakte mannen, die heb ik gemaakt, bij de weg

He he

Eindelijk is bloodyhell uitgerust met een menu. Dat betekent dat u een rondje kunt klikken, enige dingen uit kunt vinden over ons en deze site en u uw bevindingen kunt plempen in onderstaand reactiedinges. Want ik heb wel weer genoeg gedaan voor vandaag.

Empatisch lezen

Ik lees behoorlijk wat. Op de boekenkasten hangen lijsten met aanbevolen boeken en wanneer ik langs een boekhandel loop moet ik er ook in. Alles waarin ik begin lees ik uit, saai of niet. De zeldzaam goede boeken zijn de enige die me echt grijpen. Maar emotioneel worden tijdens het lezen? Nee.

"Heb je 'm nou al uit?" vroeg Ineke ongeduldig. Nee, nog niet in begonnen, moest nog meer lezen, kwam nog wel. "Ja maar, met wie moet ik er dan over praten? Hij is zo fantastisch!" Het boek verschoof in mijn mentale leeslijst. Kor had 'm inmiddels ook al uit dus het zou tijd worden.

Dagen lang had ik het boek onder mijn arm. Televisie kijken met een half oog op de tv en een half oog in het boek blijkt te kunnen. Eten terwijl ik las. In bed lezen tot het ochtendgloren, met het boek in bad. En wanneer mijn vrienden sigaretten haalden haalde ik het boek weer onder de tafel vandaan om die minuten snel nog wat te lezen. Met het boek in de zon in de vensterbank. Vergroeid was ik.

En gisternacht in mijn bed was ik er bijna. Nog een paar bladzijden waarin de spanning ondraaglijk werd. Buiten was het donker, naast mij lag mijn vriend te slapen. Mijn ogen schoten gretig bij de alinea's langs. Wat een meesterlijk plot! De spanning was ondraaglijk, een knoop vormde zich in mijn maag. Ineke had gelijk. Ik walgde, hoopte. En bij de laatste bladzijde voelde ik ze tot mijn verbazing in mijn ooghoek opwellen. Tranen. Om Harry Potter and the Half-Blood Prince.

Festivalfever

Saapke, Ronnie, Geertrui, Lotte, Bas, Carina, Fokje, Bob en meer van dat soort grut, ze zitten er nu allemaal. Het was de vijfde keer in een rij geweest, maar ik besloot dit jaar thuis te blijven. Lowlands, dat had ik nu wel gezien. Ik heb er geen geld meer voor over als ze alles wegbezuinigen en het moeten hebben van bands ik al ken. Pfuh.

Ik hou mezelf maar voor dat ze in lange rijen staan tot hun enkels in de modder. Dat het regent en hun tentjes in kuilen zijn opgezet. Dat de toiletgebouwen verschrikkelijk stinken en de line-up tegenvalt. De sponsoring zal nu wel de spuigaten uitlopen en waar moeten ze relaxen als de Higher Ground dit jaar weg is gehaald? Ik koop mijn studieboeken voor dat geld!

Totdat vanochtend de tv aanging. 3voor12 was er live bij. Het gejuich ging me door merg en been. Gelukkige mensen liepen langs en het leek niet eens zo'n trieste boel. Sterker nog: het zag er weer ouderwets gezellig uit. Lotte belde me om mee te delen dat ik 'heel veel miste'. Ik heb buikpijn. Ik wil ook met mijn dr. Martens door de drek. Volgend jaar ga ik weer.

Theevangelie

Mij hoef je niks over thee te vertellen. We hebben voor elke stemming thee op de plank staan. Ochtendthee, tv-kijk thee, computerthee, thee om van te slapen: pickwick heeft overal thee voor gemarketeerd. Ons koffiezetapparaat komt alleen bij verjaardagen van de kast en dan zit het oude filter er vaak nog in. Koffie drink ik alleen op m'n werk. Dit is een theehuis.

Theemensen hebben ook theevrienden en sommige daarvan zijn gevorderde theeleuten. Die drinken geen thee uit zakjes, die gaan voor theezetten met passie en gaan speciaal op de vrijdagochtend daarvoor in de rij staan bij de theehippie op de markt. En omdat ik me vanochtend gevorderd theedrinker voelde vond ik klaar was voor de ultieme thee-ervaring.

Hij zag eruit zoals ik had gedacht: grijs haar, lange baard, bruin gewaad, zalvende stem en een stand vol wekpotten met mystieke etiketten. Klanten fluisteren hem zijn kwalen toe en daarop begint de thee-alchemist te mengen. Ik wist wat ik wilde: droomthee. Die had ik bij mijn theevriendin gehad. Zachtjes drukte hij een papieren zak in mijn handen. "Eén zestig."

Een uur later zat ik uiteindelijk aan mijn zelfgemaakte thee, omringd door losse theesnippers. Het thee-ei dat ik nog had was te klein gebleken, maar met de ongebruikte knoflookpers en een koffiefilter kwam ik dan toch aan een kop lauwe bleke water. Het product van een amateur op theegebied. Beslist haalde ik het koffieapparaat van de kast en viste het oude filter eruit. Voor deze stemming was er maar één oplossing. Koffie.

Inschattingsfout

"Oh nee hoor, ik ga wel n‡ Psycho douchen."

Er zijn foto's van

Waaronder Lotte in innige omhelzing met Martijn , Ton zijn nieuwe vriendin, Elgers natuurlijke haarkleur, Kim Holland, Tjarko die een biertje pijpt en Lotte die Martijn een mep verkoopt. Alhier

Oú est la gare?

Toen Nina en ik na een voorspoedige reis in het Vondelpark stonden, waren we ervan overtuigd dat er niks meer mis kon gaan. Hadden we toch aardig gedaan, voor twee meisjes van het platteland. Leer ons Amsterdam kennen.

Maar toen we na een uur lopen (ín het Vondelpark ja) nog steeds niet in de Vondeltuin waren aangekomen voelden we ons alsnog onhandig. Moedeloos grinnikend schuilden we in de struiken voor de stortregens. En toen we uiteindelijk aankwamen was er van onze euforie alleen twee lekke schoenen en pluishaar over.

De meeting maakte dat ruimschoots goed. Er waren weinig mensen, maar daardoor mengde de groep. Ik sprak met mensen met wie ik nooit eerder een woord gewisseld had (Didot Cicero, VerbalJam, Ellen, Hannah van Artgrrl, de Afhakers "zeg, als jullie afhakers zijn, waarom zijn jullie er dan nog?"). De dames werden voorzien van rosé, de mannen dronken bier en aten appeltaart. Ome zus vraagt hoe het gaat, de joviale neef vertelt een goeie grap en je zwager probeert je te versieren. Het leek wel een familiedag.

Om 11 uur moesten we toch echt de laatste trein halen. Met Tjarko, Frank en Helie liepen we richting tram, die voor onze neus wegreed. Met nog twintig minuten te gaan tramden we naar het Leidscheplein waar ik, Nina meesleurend, in een taxi sprong. "Half twaalf op CS, als het kan." Het werd de rit van mijn leven. Fietsers en voetgangers schoten als overstekend wild langs de koplampen. De taxi scheurde als een idioot door rood, over stoepen, kris-kras manouvrerend door het centrum, om ons om half twaalf af te zetten voor het station. Hijgend na een lange sprint ploften we in de trein. Leer ons Amsterdam kennen.

Vrouwen en techniek

Met een glimlach zeulde ik haar vanochtend de trap op. Eindelijk was het dan zover: mijn nieuwe Mac kwam naar mijn eigen huis. Op het bureau had ik al een mooi plekje vrijgemaakt voor mijn grote liefde. Ze was compleet, op internet na. Draadloos natuurlijk. En omdat ik stoer ben en houd van varkentjes wassen zou ik dat zelf wel even fiksen.

Vol enthousiasme begon ik met research. Computers zijn logisch, dus internet aanleggen is ook logisch, vond ik. Ik googlede, zocht, zuchtte en vond. Er zijn access points en routers. Er zijn vele soorten kabels en nog erger: er is een Mac bij betrokken. Zwijgend rookte ik sigaretten en keek ik met samengeknepen ogen naar het beeldscherm. Was het dan niet mogelijk om gewoon een usb-stick met antenne in de Mac te pluggen? Geen antenne in de ethernetkaart? Moet ik echt aan de AirPort (natuurlijk is mijn Mac voorbereid op AirPort, maar niet uitgerust met).

"Bel gewoon die Macleverancier van jou even", zei vriendlief tijdens een tussentijds bezoek, drie uur later. "NEE, ik regel dit zelf!" bekte ik hem af. Mijn bloeddruk was al flink gestegen. Vriendje droop af en verwoed googlede ik verder.

Nu het avondschemert kom ik net thuis van de mediamarkt. Er staat een grote tas naast me. Vanavond zal ik zegevieren. En ik heb maar mooie rode kabels gekozen.

Meetjes

Hoewel ik normaliter terughoudend ben in het mezelf inschrijven voor dat soort dingen, stond mijn naam twee maanden geleden al op de lijst van de Vondelparkmeeting. Ik zou. Met Nina. En Ineke en misschien Kor en we hadden er zin in. Het is een slappe reden voor een feestje, maar gezellig zijn ze wel, die meetings. Natuurlijk ging ik.

Maar de laatste weken werden de gesprekken meer vertwijfeld. "Ga jij?" "Wanneer is het eigenlijk?" "Moeten we een hotelletje boeken?" Lotte weet het nog niet zeker. Van Kor heb ik niks meer gehoord en Ineke had geen idee dat ik bij haar zou gaan slapen. Alleen Nina en ik klampen ons aan elkaar vast. Het is een stille afspraak. Ga jij, dan ga ik ook.

En zij gaat. Ik heb het stiekem niet zo op de combinatie Centraal Station en Terroristische Dreiging. Maar we zijn potverdomme geen mietjes. Bommeldingen, rugzakken of metro's, pfah! Dit wordt de die-hardste meeting.