Dingen die wij ons afvragen (deel 17)

Wat zijn jullie eigenlijk voor mensen?

Meer lucht

Gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik mijn aandacht niet bij mijn boek kon houden. Irreële gedachten maalden door mijn hoofd, ik werd er gek van. Waar was ik mee bezig? Zo erg was het toch niet? Dit zou ik toch wel even doen? Wat een verschrikking, dit is volslagen idioot.

Stemmen in mijn hoofd. "Ja maar, hoe moet ik dan uitgaan?" was de serieuze hamvraag. Ik kon me niet voorstellen met een paar vrienden in de kroeg te zitten die wel doen wat ik niet meer doe. Ik zou het café uit moeten rennen. En zou ik dan niet als een gek gaan drinken? Ja nee, want van drinken wordt de aandrang juist groter. Muntgeld zou me in mijn zak branden. Alleen met moeite kan ik me voorstellen dat uitgaan nog leuk kan zijn, hoe belachelijk.

Thuis blijven dan maar, dat is veiliger. Die kleine momenten overleven, in ieder geval voor een week. Had ik maar pleisters, dat schijnt te helpen, maar die krengen zijn zo duur. Onbewust deel ik mijn vrienden op in safe en non-safe. Zet de argumenten nog maar eens stevig op een rijtje. Het is goed voor mij. Het is genoeg. Ik was de asbakken af.

Drie dagen gestopt met roken en ik voldoe aan alle stereotypen.

Herfstnacht

Het is half één 's nachts. Buiten regent en stormt het. Mijn vriend Jacco en ik liggen in ons bed, dicht tegen elkaar aan gekropen. Eindelijk, na een lange dag, al die dikke lagen kleren uit.

Het duurt niet lang tot er beweging ontstaat. Mijn huid op de zijne. Lichamen tegen elkaar. De warmte begint te gloeien, mijn hoofd zit er vol van, van slapen komt niets meer. Er staat iets te gebeuren. Hij voelt hetzelfde. Zijn ogen worden troebel.

Het bouwt zich al snel op. Het komt diep van binnen, uit mijn tenen. Ik ben er bijna en mijn vingers grijpen het warme dekbed. Een ontlading, ik wil niets anders. Mijn lichaam bereidt zich voor en het laat niet lang op zich wachten. En het ziet er ook niet naar uit dat deze vannacht de laatste was. Iets in mij weet niet van ophouden.

Jacco volgt gezwind. Met een krachtige beweging komt alles eruit wat hij in zich heeft. De mannen maken er altijd een zooitje van. Het vocht lijkt overal te zitten, de druppels glinsteren op mijn huid. Gelukkig ligt er naast ons bed een wc-rol.

Tegelijk grijpen we naar het papier, onze ogen troebel. We kijken elkaar verliefd aan. Want samen verkouden zijn, da's eigenlijk best wel romantisch.

Party pooper

Donderdag ben ik jarig. Ik word 21, een memorabele leeftijd. En voor het eerst in mijn leven heb ik totaal geen zin om jarig te zijn. Voorheen liep ik al een paar dagen voor de Grote Dag te stuiteren en aan iedereen te verkondigen dat ik 'bijna jarig ben'. In winkels gaf ik onsubtiele hints voor cadeautjes en ik droomde over slingers, taarten met kaarsjes, cocktails en veel bezoek.

Ik wil niet. Ik heb er geen zin in. Ik wil geen taart, en vooral geen kaarsjes. Geen slingers, en vooral geen joelende massa die me blij gefŽŽliciteŽŽŽrd toeroept terwijl ze me drie kussen op de wang geven en even verzuchten dat het leven nu echt gaat beginnen. Rot toch een end op man.

Het is niet zo dat ik geen 21 wil worden. Ik wil heus wel ouder worden, en voor aftakeling van mijn wonderbaarlijke schoonheid (...) ben ik ook niet bang. De aftakeling is al lang begonnen toen ik dit jaar op carnavalsmaandag 5 grijze haren op mijn hoofd ontdekte. Niet meer bang voor. En al mijn vrienden zijn ouder, dus ik zie geen probleem. Ik heb gewoon geen zin in mijn verjaardag. Ik wil het stilletjes voorbij laten gaan.

Ik heb nog niet eens uitnodigingen voor mijn geplande feestje zaterdag verstuurd. Vorig jaar nodigde ik mijn 25 beste vrienden uit in de hipste loungetent in Maastricht, wat uitliep op een enorm dronken feestje waarbij ik zingend naar huis waggelde en de trap op moest geduwd worden omdat ik niet meer wist wat zwaartekracht nou precies was. Ik heb er geen zin in.

Maar in al die fantastische, grote, prachtige, geweldige cadeautjes, daar heb ik wel zin in. Hmpf.

Hup herfst

Bij herfst gaat het merendeel van de bevolking vieze koppen trekken. Herfst, dat is plassen water en harde wind. Dat is als de dagen korter worden en je niet meer in je shirt buiten kunt lopen. Herfst is het begin van de winter, een saai tussengetijde waar je niks mee kunt.

Maar ik vind dat herfst heerst, 'vooral in het najaar'. Ieder jaar vanaf 21 september ga ik er weer met liefde vol tegenaan, want het mooiste seizoen is weer begonnen. Het begint met opgetrokken benen en plaid op de bank. Mok chocolademelk tussen twee handen. Het opsnuiven van de eerste branderige avondlucht. De sjaal opzoeken. 's Avonds met je licht aan fietsen en genieten van de warmte van cafés.

Herfst betekent weer zonder schuldgevoel middagen achter de computer zitten want het weer eist niet dat je naar buiten gaat. De zon opvangen op terrassen met een glas herfstbok. De eerste modder onder je schoenen en weer een paraplu kopen omdat die andere stuk is. Herfst is topsport; het vereist volledige toewijding.

En dat is nou het punt bij mijn herfst. Hoezeer ik mij ook toewijd, deze herfst wil maar niet compleet worden. De schappen staan vol met herfsttroep, maar het allerbelangrijkste is nergens te vinden. Nérgens herfstthee. Kutherfst.

Dante's inferno test

Eigenlijk was ik op zoek naar een samenvatting van Dante's Divina Commedia (een middeleeuws meesterwerk over hel, het vagevuur en het paradijs, maar eigenlijk een saai, onbegrijpelijk boek in versvorm). Maar toen kwam ik Dante's inferno test tegen. En wij als bloody hell kunnen dit natuurlijk niet aan onze neus voorbij laten gaan.

Volgens die test word ik veroordeeld tot het zesde niveau en voldoe ik niet meer aan het middeleeuwse ideaal. Jullie?

The Dante's Inferno Test has banished you to the Sixth Level of Hell - The City of Dis!
Here is how you matched up against all the levels: