"Lousy weather!"

De weergoden willen blijkbaar niet dat ik naar London ga. Maar we vechten terug. Over een uur ga ik proberen op het vliegveld van Dusseldorf te komen, om daar morgenochtend in alle vroegte op het vliegtuig te stappen, samen met mijn lief. Na 2,5 jaar zonder vakantie heb ik het gehad. De weergoden kunnen een dikke vinger krijgen. Wat nou weeralarm? Wat nou sneeuwstorm? Pfff. London, oudjaar vieren, vakantie, Starbucks, Hamley's. Da's veel leuker! London baby!

Geachte vrienden, familie, kennissen,

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Jacco en ik gaan verhuizen. Na lang zoeken hebben we dan eindelijk ons nieuwe plekje gevonden. Leeuwarden begon ons te vervelen en we misten de grandeur van de grote stad. Dus nu hebben we een fantastische plek gevonden om ons te settelen. Vlakbij alle gemakken: dichtbij een gigantisch park, een metrostation aan de overkant van de straat en het winkelgebied op loopafstand.

We zijn vooral in onze nopjes met het uiterlijk van het pand. Van de buitenkant een authentiek jaren '30 gebouw, maar van de binnenkant voldoend aan alle designwensen. De hal en de gangen zijn voorzien van modern meubilair en hedendaagse kunst. Er schijnt lounge gedraaid te worden en er wordt veel gewerkt met licht en sculptuur. Ze noemen het Art & Tech. We vinden het fijn dat dat al in orde is, maar dat gedeelte delen we dan ook met anderen.

Onze eigen plek is niet erg groot, maar is wel van alle gemakken voorzien! Helaas kennen we het tot nu toe alleen nog van foto's, maar het is vooral veel glas, hout en staal en mooie rijke kleuren. Het is al gemeubileerd (ook modern), want we kunnen niet alles meenemen. Aan de muur hangt een 40" plasma-tv, maar de badkamer is de knaller. Daar zit een power shower in.

Op 2 januari hebben we onze house-warming. Komt allen langs, voordat de pret weer voorbij is. Want het enige nadeel van het Cumberland Hotel in Londen is dat we op 8 januari alweer weg moeten.

Er is een kindeke...

Elke moeder kan het bevestigen: een kindje baren is geen klus die je zomaar even klaart.

Dat er aan een kindje ten eerste veel oefenen voorafgaat is niemand onbekend. Dit gebeuren vereist veel samenwerking en regelmaat en deze fase kan jaren duren. Het is maar net hoe goed je wordt als team en hoe ambitieus je bent. Ook als je relatie in een dipje zit moet je de moed niet opgeven en gewoon blijven doorgaan.

Heb je jezelf als team genoeg bewezen en ben je succesvol, dan wordt het tijd voor de daadwerkelijke gezinsuitbreiding. Vermenigvuldiging! De omgeving is er klaar voor, men durft het aan en vooruit, een spannende zwangerschap wordt doorstaan. En hoewel er zat gezonde baby's worden geboren blijven toch altijd die zenuwen...

Dus ik zat er al twee weken met smart op te wachten. Dit werd wel een heel persoonlijk kindje; vooral in de laatste fase ben ik zeer betrokken geweest. En al wist ik zeker dat er geen complicaties waren, met een bevalling ben je pas gerust als je het kindje in je handen houdt en de dokter zegt dat het goed is.

En drie dagen geleden liet mijn vader het me dan zien. Op eerste kerstdag. De derde cd van de band van mijn vader. En meteen het eerste cd-ontwerp van mij. Kerngezond, springlevend en voldoend aan alle verwachtingen. En ook wel eens fijn: een kindje dat z'n mond houdt en geld oplevert.

Groupie

De eerste keer dat ik hem zag, was ik al gecharmeerd. Hij stond daar zo. Met zijn ochtendhoofd, z'n seksie jasje en broek, en zijn port. Wachtend op het leed dat komen ging, als hij eenmaal aan de beurt was. Het zou wel zo vals zijn als een krolse kat. Maar dat was niet zo, het klonk wel leuk. Seksie zelfs. En hij ging door.

Weken wachtend op de volgende keer, waar hij zich weer doorheen wist te worstelen. Er was veel van hem te zien, en ik werd hoe langer ik keek, hoe erger gecharmeerd. Zijn kijk op de dingen, zijn leuke commentaar, zijn hele uitstraling. Zo'n lange slungelige man, met de perfecte strakke broek met uitlopende pijpen.

En vanavond was hij zo seksie. Het moest stil zijn in de woonkamer, en ik viel haast van de bank af van groupiegedrag. En nu duim ik heel hard dat ik nog even verder mag genieten van zijn charmes. Ik sop op Harm van Idols en ik voel me weer helemaal 14.

Gryts en Lotte doen de Doutzen

"Ben je thuis?" vraagt Jacco aan de andere kant van de lijn. Ja, ik ben thuis. "Mooi, dan kom ik zo even langs. Maar ik moet wel weer snel weg, want ik moet om zes uur weer in de studio zijn om Dout-zen Kroes-te-in-ter-viewen!"

Nu heb ik nog nooit van de betreffende dame gehoord, maar er klopt hier iets niet. Ik hoor namelijk een wel érg enthousiaste triller in de stem van deze doorgewinterde journalist. Mijn eerste idee is dat het de dochter van die Elfstedenmeneer is, maar dat lijkt me sterk. En waarschijnlijk zit ze ook niet in de politiek. Elke vrouw heeft een intern alarmsysteem en op dit moment beginnen er een aantal bellen te rinkelen. "Wie is dat dan?" vraag ik 'm dus als het inderdaad geen dochter of politica blijkt te zijn. "Uuuhh, google maar even," giechelt hij.

Dus Doutzen Kroes is model. Een hele knappe. Met een site, kwamen Lotte en ik al snel achter. Maar niets om vrouwenharten ongerust te maken, want ze doet namelijk iets wat we allemaal kunnen, verzekerden Lotte en ik elkaar. Niks geen bedreiging voor de vrouwen van Nederland! Beetje je mond open laten hangen. Denk daar nog wat wapperende haren bij, wat haute couture en hoppakee! Scarlett, Nathalie en Angelina: eat your heart out! Er schuilt een Doutzen in ons allemaal!









De dames zijn thuis ja! En jaloers? Naaaahh.

Noot voor Doutzen-fans: dit is zelfspot! Lees eerst goed alvorens verontwaardigd te reageren.

Stront aan de knikker

Een seconde lang glibbert mijn schoen over de stoep. Zonder te kijken weet ik waar ik in ben gestapt. Fijn. Dat kon er ook nog wel bij. Een zeurende pijn in mijn rug, dagenlang weinig slaap en in geen anderhalve week een relaxmoment gehad. Mijn humeur is gedaald tot ver onder het nulpunt.

"Anders veeg je je schoenen even af. Hier, blaadjes." adviseert Jacco. Ik mompel. Het zou me namelijk niets verbazen als er in die bladeren ook weer een drol ligt. Die hondeneigenaren zijn eigenlijk allemaal aso's. "Heeft er vrdmm twee weken lang een drol gelegen in ons portiek, is 'ie weg, stap ik zelf in zo'n ding," mopper ik. Jacco heeft niks gezien. "Ja, jij loopt altijd naar de wolken te staren, natuurlijk heb jij 'm niet gezien." Ik ben pissig. De drol lag op dag drie totaal verspreid op de traptreden, bij de postvakjes en bij de deur. Het duurde een week tot 'ie weg werd gespoten bij de schoonmaak. Al die tijd stapte ik zorgvuldig tussen de stront door. En nu heb ik er een onder m'n schoen. En misschien ook wel onderaan mijn broekspijp. Een donderwolk vormt zich bijna zichtbaar boven mijn hoofd.

"Het zou me niks verbazen als jij het bent geweest." Er wonen dertig mensen in ons appartementencomplex, maar er is er maar één die dat zou kunnen presteren. In ons schone portiek trekt Jacco de deur voor me open. Hij zucht. "Zeg. Realiseer je je nou wel dat jij in de stront stapt en ik op m'n lazer krijg?"

That's not a name!

Ik ben niet altijd blij geweest met mijn naam. Ik vond 'm kinderachtig, stom en saai. Hij staat in de top 10 van meest populaire kindernamen, en internationaal is het een regelrechte ramp.

Op de basisschool zat ik met nog twee andere Lotte's in de klas. En drie Lotte's samen, dat gaat gewoon niet. Er was Lotte W., Lotte Db. en Lotte Dw. en in de klas werden we door de juffen en meesters altijd met onze voor- en achternaam aangesproken. Maar als dat eens een keer werd vergeten en iemand "Lotte!" riep, kwamen er drie meisjes aangerend. Heel gezellig. Als ik bij vriendinnetjes thuis speelde werd ik met mijn volledige naam geroepen. "Lotte *censuur*! Kom je stoepkrijten?" Ik heb mijn ouders er om vervloekt.

Op vakantie in Cuba moest ik altijd ongeveer vijf keer mijn naam zeggen. Een Columbiaan reageerde eens daar op met "Loethe?! That's not a name!". De rest van de avond heeft hij nog ongeveer 1356785694 keer "Loethe?!" geroepen. De laatste week van de vakantie heette ik Lo. Yes, just Lo. Is that a problem?!

Totdat ik een paar jaar geleden naar de radio luisterde terwijl ik met mijn moeder in de keuken stond. Een Duitse man zong over zijn geliefde, en over herinneringen aan vroeger. Ze heette Lotte. Het liedje dat mijn ouders zo ontzettend mooi vonden. Het werd veel gedraaid op de radio in de jaren 80. Het liedje waar ik naar vernoemd ben. En nog steeds rollen de tranen over mijn wangen als ik het hoor.

Waar komt jouw naam vandaan?