Het geluid van een zondagavond

Die van mij klonk ongeveer zo:

*pok*...*pok* *pok* ..."aaightyfoive". *pok* *pok*... *pok* "One hundred, Jelle you require fórty one". Gejoel.
(diepere stem) "Well as a matter of fact Tony, we saw this man doing this in nineteen eightyfive" (andere diepe stem gaat nader op dingen in die er niet toe doen). *pok* *pok* *pok* gaiime shot (drie stemmen geven tegenstrijdige commentaren) -swoosh- -swoosh- *pok* *pok* "double aaiight" Awwww. (En een luide Aiii in mijn huiskamer) *pok* *pok*.... *pok* Oooonnneee hundreed and aaaeeeieiiigigigghhhhttttyy!!
(Herhaal dit naar eigen inzicht en genoegdoening)

De moed zonk me in de schoenen mijn enthousiaste vent me bijbracht dat een set vijf 'legs' kan duren, er in een leg 501 punten moeten worden gescoord en dat de hele finale dér-tien sets duurt. Luide zuchten waren mijn bedrage aan de avond. Mokkend nestelde ik me achter de computer. Leren voor tentamens zou wel niet meer lukken. Ook al was de finale nog in volle gang, míjn zondagavond hebben ze al wel vergooid.

Bijna had ik het opgegeven, totdat UPC besloot in te grijpen. Het einde van de dertiende set eindelijk aangebroken, het publiek uitzinnig, de *pok*s en 180's niet van de lucht, Jelle Klaassen op het punt van winnen en toen een eenzame melding op ons tv-scherm. "Software upgrade in process". Weldadige rust en een met stomheid geslagen vent. Heerlijk.

I-Jay en ik

"Sjaaa, ik ben al heul lang fan van I-Jay. Al meer dan acht jaar, ik ken 'm selfs nog van toen hij in DeAnté sat!" De huisvrouw zwaait nog een keer met haar spandoek voordat de camera's wegdraaien naar de volgende fan. Met halfopen ogen, warrig haar en gehuld in plaid lig ik op de bank bij te komen van mijn vrijdagnacht. Idols is toch wel perfect entertainment en ik zap dan ook vrolijk mee naar de backstageshow en weer terug.

De camera is inmiddels bij de Floortje-fans aanbeland als er wat radertjes gaan draaien. DeAnté, DeAnté... Die naam komt me toch wel erg bekend voor. Er staat me iets bij van een Re-play achtig bandje, maar ik kan me geen hit herinneren. Ik graaf wat dieper en er drijft langzaam wat naar boven. Radio 538 schooltour?

Met samengeknepen ogen hijs ik me van de bank af. Het is ook alweer zo'n acht jaar geleden dat mijn middelbare school de complete 538-kermis had binnengehaald, compleet met artiesten en dj's. Schoolkrant De Roos (ik) maakte gruwelijk gebruik van haar privileges. De hele dag liepen we zelfverzekerd 'backstage' rond met lanyards van Follow That Dream (wie kent ze nog) en interviewden we Twarres, FTD, Dj José en G-spott en hmm, iets wat wel eens DeAnté kon zijn.

En een kwartier later heb ik de foto te pakken die ik zocht. Waarschijnlijk heb ik 'm gemaakt. Twee hyperintelligente, verlegen, typische vwo-meisjes die ook voor De Roos schreven met drie gespierde donkere kerels. Geconcentreerd tuur ik naar de koppen en die linker lijkt toch wel op I-Jay van Idols ja.

Van een interview kan ik me niks herinneren; de betreffende Roos spreekt boekdelen. De vragen slaan als een tang op een varken en het interview is van een bedroevend niveau. Maar I-Jay (steevast als IJ geschreven) houdt niet van bloemen, heeft de mavo plus kappersopleiding gedaan en houdt van actiefilms. Ha.

Zelfingenomen nestel ik me weer op de bank.
Een kwartier later ligt I-Jay eruit. Heb ik weer.

Milano Misère

"Ach, het is zo weer voorbij. En we hebben elkaar al eens twee weken niet gezien, toen met al die examens en familiestress, weet je nog? Dus tien dagen is een eitje. We kunnen het wel. Maar ik ga je wel enorm missen. (...) Nee, dat zijn geen tranen, ik ben echt heel erg verkouden. Nou ja, het is een heel nieuw avontuur hè! En je vind het vast heel leuk. En Milaan is een hele mooie stad, heb ik gehoord, mooie gebouwen enzo. We kunnen het wel. Je gaat zometeen gewoon door die deur en pleurt je jas en tas op die band en dan zwaai je nog even en dan zien we elkaar over tien dagen weer. Je belt me wel als je geland bent toch? Nee, ik huil niet. Verkouden ja. Oké, ga nu maar. Ik houd van je. Nee, ik huil niet. Ik ben een enorm stoer vriendinnetje. (...) Nog één kusje dan. Doei!"

Mijn vriendje zit op dit moment in Milaan, in een modellenappartement. Tussen allemaal mooie mannen en vrouwen. Mensen met perfecte hoofden en lichamen. Allemaal Gemma's, Helena's en Doutzen types. Domme snollen zijn het, allemaal! Dat ik Gemma en Helena eigenlijk enorm geweldig en mooi vind doet er op dit moment niet toe. Maar ik ga er heel koeltjes en luchtig mee om. Ik geef toe, het is even wennen allemaal. Maar dit zal niet de laatste keer zijn. Dus ik ben het stoerste vriendinnetje ooit. En die tien dagen houd ik ook best vol. I can handle the situation! Totally! Echt waar.

Zeg pap, hoeveel benzine zit er nog in de tank?

Verliefd

Ik ben verliefd geworden op het prachtige London. Ik kan er nu wel een heleboel over vertellen, maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Bovendien ben ik een beetje ziekjes, geloof ik. Dus u mag hier fijn plaatjes kijken. Dan ga ik nu in bed liggen met een kruikje en een kopje kaneelthee.

Dutch Bloggies

Oh, en als u niets te doen heeft terwijl het hier stil is, mag u ons best wel nomineren hoor. De nominatierondes voor de Dutch Bloggies zijn namelijk begonnen!