Blubber

Het is al mijn hele leven een enorm probleem. Voor mij was het vrij normaal, en ik maakte me er ook nooit druk om. Maar voor anderen was het vaak schokkend, verontrustend en vooral ernstig ongezond. Mijn gewicht.

Als ieniemienie baby werd ik al een week lang in het ziekenhuis gehouden omdat ik wel erg weinig woog en af en toe rare dingen deed. De dokters hadden veel enge plannen met me, maar de dag voordat die enge plannen uitgevoerd zouden worden, vond ik eten opeens wel leuk. Op de basisschool was ik bij de schoolarts altijd de pineut. Ik werd gewogen en gemeten en vervolgens werd er een papiertje met een grafiekje erop onder mijn neus geduwd. "Kijk, z�veel weeg jij. Maar dat is te weinig, je zou veel meer moeten wegen. Krijg je wel genoeg eten thuis?" Natuurlijk niet, mijn ouders zijn solidair met de kindjes in Nigeria, dus ik krijg bijna niks, want ik moet leren om eerlijk te delen. Koekje erbij?

Op verjaardagen weigerde ik eens een kopje soep, omdat ik tien minuten eerder een hamburgermenu had weggewerkt bij de MacDonalds. Twee dagen later ging de roddel door het hele dorp dat ik anorexia had. Tuurlijk. Anorexia veranderde in boulimia, want mensen zagen me wel eten. Op schoolkamp mocht ik eens bijna niet mee, omdat de leiding dacht dat ik door mijn 'ziekte' te zwak was voor de reis. Ontzettend gezellig, al die roddels. Hoesten op de wc werd taboe, naar de wc gaan direct na het eten ook. En altijd een tweede keer opscheppen bij bezoek en op verjaardagen twee taartpuntjes nemen. Vreetfest, maar kilo's aankomen, ho maar.

Inmiddels ben ik een zelfverzekerde jonge vrouw. Ik houd geen rekening meer met wat mensen zeggen of denken over mij en mijn lichaam, het kan me niets meer schelen. Maar ik houd ook geen rekening met wat ik precies eet, en hoeveel. Want ik krijg nu opeens 'love handles'. Mijn buik wordt ronder en mijn bovenbenen voller. Toen ik onlangs op de vijftigste verjaardag van mijn vader 's morgens mijn lievelingsbroek wilde aantrekken, kwam deze niet over mijn heupen. Ik moest met ingehouden buik op de grond liggen met mijn benen gestrekt in de lucht. En sjorren maar, want je zal die klotebroek wel aan moeten, de rest zit in de was. Het gaat nu even niet om comfort. Als de knoop eenmaal dicht is, is het een kwestie van buik inhouden en recht blijven zitten. Dit is nieuw voor me. De wereld staat op zijn kop! Dit kan niet, dit is raar, dit klopt niet! Het is een leugen, een grap, een vergissing.

Daarom ben ik er ook helemaal over uitgepraat. Ik word niet dikker, mijn kleren zijn gewoon een beetje gekrompen, en de batterij van de weegschaal is bijna leeg.

Helemaal zen

Ik word wakker van mijn telefoon die rinkelt. Ik kijk naar de klok, half 10. Onbekend nummer. Met een slaperige stem neem ik op "Hmmhhallo?" "Ja hoi, je spreekt met L1! Wij zouden graag een item willen doen over jullie nominatie bij de Dutch Bloggies, voor radio en tv! Kunnen we langskomen? Dan zijn we over een uur hier!" Whuuu! Wat?!

Ik ben meteen wakker. Ik ren naar mijn moeder en gil dat de tv zo komt. Mijn moeder begint terug te gillen dat ze weinig tijd heeft en dat ze alles op moet opruimen en de hond moet gekamd en alles moet netjes zijn. Ik sprint onder de douche terwijl ik door het hele huis gil dat ik niet weet wat ik aan moet. Alle losliggende rommel wordt in kasten gegooid, de rest in de slaapkamer van mijn ouders. Geen rondslingerende troep gewenst, zeker niet als je op tv komt. Mijn lievelingsblouse wordt gestreken en ik sprint stuiterend door het huis. Ik bel mijn vader, stuur Gryts een paniekerige sms, en probeer ondertussen mijn gezicht mooi te maken en mijn haren te doen. Mijn moeder ruimt ondertussen de keuken op terwijl ze de hond kamt. Ik zet thee terwijl ik de computer klaarzet en de woonkamer en badkamer 'opruim' (alles uit het zicht leggen. red.).

De adrenaline schiet door mijn hele lijf als ik denk aan het feit dat ik straks op radio en televisie kom. Als ik het maar niet verknoei. Paniek. Stress. Whuuuu! Aaaah! Ieeh! Ik ren drie rondjes door het huis terwijl ik alles voor de laatste keer check. Door mijn hoofd schieten vlagen tekst die ik wel en absoluut NIET moet zeggen. Ik besterf het, ik ben zenuwachtig en het zweet voel ik over mijn rug lopen. Dit gaat niet goedkomen. Mwaah!

Maar ik deed een leuk radiointerview (dat al is uitgezonden om even na 12 uur) en vanavond kunt u mij om half 6 bewonderen in het L1 nieuws, helemaal kalm en ontspannen.

Dove è la minestra?

Gefascineerd kijk ik om me heen terwijl ik naast Bas ga zitten op de grote ronde bank in het chique restaurant. Om me heen lopen mannen rond die of heel mooi zijn, of heel gay, of een beetje van beide. Het uitzicht vanaf de elfde verdieping is indrukwekkend, ik kan het hele centrum van Milaan zien. Milaan is groot. Het stinkt overal naar uitlaatgassen en de mensen in de metro kijken allemaal not amused en iedereen heeft zwart haar en een rare neus. Ik val er absoluut niet op in de massa.

Om me heen zitten allemaal 'mooie' mannen aan tafel. Ik stel me netjes aan ze voor. Sommigen zijn Nederlands, maar er zijn ook Engelse, Italiaanse en Amerikaanse mannen. Ik herken een paar koppen van de modebladen. Grijnzend kijk ik Bas aan. Ik zie aan hem dat hij het naar zijn zin heeft met deze mensen, en dat hij vrienden heeft gemaakt. Op de tafel staan flessen wijn, champagne en water. Ik schenk voor mezelf een glaasje wijn in. Al snel gaat het gesprek aan de tafel over ons. Men wil alles weten over onze relatie, en hoe lang ik hier blijf. De agent van het modellenbureau komt naar me toegehuppeld en tettert in mijn oor dat hij het amaaaazing vindt dat ik helemaal naar Milaan ben gevlogen om Bas te zien. "You must really love him!" en voor ik kan reageren huppelt hij alweer naar iemand anders. �nig!

Dan trekt een bakje in het midden van de tafel mijn aandacht. Het is een klein rieten mandje, en er liggen allemaal dunne langwerpige zakjes in. Sommige zakjes zijn nog dicht, sommige zijn al leeg. Een jong modelletje uit Rotterdam ziet me kijken en pakt een zakje en wijst in mijn richting. "Wil je ook een soepstengel?" Wat? Een soepstengel. Als ik lach dat ik die dingen al 10 jaar niet meer gehad heb, kijkt de hele tafel, inclusief Bas, mij raar aan. Als ik vraag wanneer de soep komt, voel ik me een buitenstaander. Er komt geen soep. Soepstengels zijn gewoon een overheerlijke snack. Gezond ook nog. Ik kijk ongeveer 3 minuten van het soepstengelbakje naar het jonge modelletje, en weer naar het bakje. Ongelooflijk! Soepstengels, helemaal hot in de modewereld.

Volgend seizoen; croutons.

Hoera!

We weten het zeker. Van alle lezers die alle weblogs mogelijk hebben, zijn jullie de allerleukste. Helemaal toen vanochtend bleek dat bloodyhell.nl één van de tien genomineerden is voor een Dutch Bloggie voor best vormgegeven weblog.

En hoewel ik vandaag had moeten leren voor het laatste tentamen, raakte ik eerder in de stress over de site. Dat is namelijk heel eng, allemaal vreemden die ineens je eigenhandig gemaakte site kritisch gaan bekijken. Want in tegenstelling tot anderen ben ik geen professioneel webdesigner! En we zijn er helemaal niet aan gewend genomineerd te zijn! (Wat doen genomineerden in godsnaam? banners maken, vlaggen, cheerleaders? Popsterren omkopen? Een pamflet schrijven, in de playboy gaan staan?) Het is in ieder geval ineens hoog tijd geworden dat deze site compleet geperfectioneerd wordt. Omdat het moet.

De komende dagen ben ik hier dus hard aan het werk. Jullie mogen dan tot woensdagavond hier stemmen op bloodyhell*. Elke stem telt, want we zijn één van de 'kleinere logs' (want dat Volkomen Kut dus bij de laatste drie terecht zal komen is wel duidelijk). De jury vergt uiteindelijk het laatste oordeel over de drie overblijvers. En daar gaan we voor! Tjakka!

*Inderdaad, eerst wel even inloggen. Hint: je mag stemmen met al je verschillende email adressen! Heu!