H2 Overbodig

De vrouw van tegenwoordig gaat de deur niet uit zonder mobiel, Labello en flesje kraanwater. Voor studentes geldt dat bij uitstek. Bij colleges staan de blauwe flesjes bij 90% van de dames prominent op tafel en in de pauze ontstaat er filevorming bij de wc's. Bijvullen. Met kraanwater. Volwassen en nog steeds aan de fles! Belachelijk zeg. Tssk.

Als droogstaande minderheid volg ik deze massahysterie al een aantal jaren en daarmee vermaak ik me prima. Zo voltrokken zich de volgende ontwikkelingen:

• Waar vroeger de vrouw met het originele Spa blauw flesje er helemaal bij hoorde, verschoof in 2005 de trend naar het Appie huismerk flesje.
  
• Een verandering van de huisstijl van Spa leidde een aantal jaar geleden tot een kleine crisis: soepel veranderen van flesje of er voor uit komen dat je elke dag hetzelfde flesje meeneemt? Uit vrees uit de toon te vallen werd in een week het merendeel van de flesjes vervangen.
  
• Cola- of Dubbelfrisss flesjes zijn nooit cool geweest, tenzij duidelijk gevuld met hun originele substantie. Heeft men water, dan hoort dat in een blauw flesje.

Om deze mode te onderbouwen zijn er ook argumenten bedacht. Want zonder water zouden we allemaal verdroogde besjes zijn! Water is goed. Water zuivert, water zorgt voor een stralende teint. En hoewel water smaakloos is en de dames geen dorst hebben, is water hartstikke lekker!
Eenmaal lid van de watercultus is de persoon is gedoemd constant een halve kilo aan water mee te slepen. En dan als een baby de hele dag aan zo'n tuitje te lurken van een flesje vloeistof zonder voedingswaarde. Maar ik niet hoor! Ha! Ik ben de koppige uitzondering. Ik sterf nog liever in een bordeel dan dat ik naast zo'n blauw flesje gevonden zou worden.

Maar voor de derde keer in een jaar ben ik weer hopeloos mijn stem kwijt. En vrijdag een live interview op teevee. Tja. Wat doe je dan. Even googlen wees uit: water drinken, heel veel water om gezellig die stembanden te spoelen. Damn. Daar gaan mijn principes.

Dus schoorvoetend volgt hier mijn compromis. Ik ben bereid een week lang elke dag twee liter veel water te drinken. Als ik na een week een aanwijsbaar stralende teint heb en een aria kan zingen, sluit ik me aan. Met een koppig dubbelfriss blauw flesje. Zo hee, daar gaat mijn identiteit. Gelukkig heb ik nog Purol in plaats van Labello. Want Labello. Kom nou.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

That's swell

Ik heb sinds een aantal jaar een zwak voor Burlesque en Pin-up en alles wat daarmee te maken heeft. Eigenlijk werken de hele jaren 40 en 50 als een magneet op me. Het maakt niet uit wat het is; boeken, tv-serie's, films, schoenen, make-up, muziek, haarstijlen, kleding. Ik kan daar heel blij van worden. Mijn kleerkast hangt vol met jurken en topjes uit die tijd of in die stijl, mijn ipod staat vol met ouderwetse deuntjes en in de boekenkast staan al een fijn aantal oude boeken. Maar de laatste tijd schiet het een beetje door. Ik koop jurkjes die ik helemaal niet kan veroorloven, ik koop boeken die ik niet 'nodig' heb en ik hang dagenlang autistisch voor webwinkels en Ebay, op zoek naar de perfecte spulletjes. Mijn naam is Lotte en ik ben een koopzieke 50s freak.

Aanstaande zaterdag heb ik een feestje. Vriendinnetje A. viert dat ze al 355 dagen 30 jaar is, en dat moet groots worden gevierd. Met een themafeestje in de stijl van de 70s, inclusief dresscode. En kijk, daar kan ik dus niks mee. Kutmode, kutkunst, kutfilms en kutmuziek (behalve Boney M. Ja. Serieus.) Ik heb niks in mijn kleerkast dat ook maar lijkt op de seventies/flowerpower stijl. Dus toen ik vorige week met moederlief naar Maastricht ging, op zoek naar een outfit, was ik al totaal gefrustreerd. Na lang zoeken in de tweedehandswinkel (want van kleding huren ben ik geen liefhebber), had ik dan eindelijk een jurkje dat binnen de criteria viel. Wit, met een psychedelic printje, rare vormen en best wel kort. Het staat me wel, maar toch. Vijf minuten later was ik zo'n 50 euro armer.

Leuk joh, die themafeestjes. Ik ben denk ik te truttig voor de jaren zeventig.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Dingen die ik me afvraag (deel XVIII)

Waarom heeft niemand tegenwoordig meer zo'n anti-wagenziektesliertje aan z'n auto?

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Doorbijten op zondag

Ook deze zondagavond is het raak. Voor de maandagse kunstfilosofie moeten er antwoorden van ingewikkelde vragen worden ingeleverd, met als sanctie uitsluiting van het tentamen. Koortsachtig worstel ik door de materie van deze week. Een belachelijk grote tekst van Adorno en weer te laat begonnen.

"Gryts, ik kán écht niet meer," steunt Jacco ineens. Ik kijk op van mijn reader. Met een van pijn verwrongen gezicht pulkt hij aan zijn kies. "Wat moet ik nou!" We wisselen een geen-aanvullende-tandverzekerings-blik. Het stadium ibuprofen is reeds gepasseerd. "Sinds de bami van vanmiddag doet het echt fokking pijn," onderstreept Jacco de ernst.

Hij luistert nog liever drie dagen naar Mariah Carey dan dat er een bezoek aan een tandarts gepleegd moet worden, maar de stoere kerel voelt de bui al hangen. Zijn laatste tandarts was een alcoholist. Bij die daarvoor vielen alle vullingen eruit, maar drie minuten later heeft Jacco de eerste tandarts in jaren aan de lijn. Hij moet nu en ik moet mee.

Scheel van de kiespijn scheurt hij even later naar de tandarts in de buitenwijk. Ik heb mijn reader nog meegegrist. Zittend in de wachtkamer lees ik nog een stuk. Jacco ijsbeert met een hand op zijn wang. De deurgreep heeft de vorm van een enorme kies. Fijn.

Onverstoorbaar speelt een flutorkestje door de kamer van de tandarts terwijl Jacco meedogenloos achterover wordt gekiept. Ik probeer me te concentreren op de informatieve Prodentposter. Twee keer per dag poetsen en een diagram van een zich zorgwekkend ontwikkelend gaatje. Het laatste stadium vertoont verdomd veel overeenkomsten met wat ik vanmiddag in Jacco's mond zag.

Laatstgenoemde stamelt nog voorzichtig "Ik heb niet zoveel vertrouwen in uw beroepsgroep", voordat de tandarts een joekel van een spuit in zijn kaak zet. Terwijl hij flink huishoudt kijk ik over zijn schouders mee. Jacco knijpt mijn handen fijn. Dunne, lange boortjes worden verwisseld. Bloed sproeit in het rond. Mijn reader ligt op de stoel. Violen strijken een vrolijke compositie.

Een wortelkanaalbehandeling en een enorme rekening later zitten we in de auto terug. De AV Tand Extra aanvraag gaat op de bus. Adorno heb ik uit.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Fuck de kriebel

Ik heb lentekriebels. Elk jaar rond deze tijd begint het. Ik word vroeger wakker, ik doe opeens aardig tegen mensen waarvan ik normaal vind dat ze alleen maar in de weg lopen, ik doe de afwas zonder mokken en getreuzel en ik lees mijn boeken veel sneller uit. Geloof me, ik ben een herfsttype. Deze kriebels zijn niet te wijten aan de naderende zomer. Want van de gedachte aan de zomerhitte krijg ik eigenlijk meer jeuk dan blije leuke kriebels in mijn buik. Ik haat zomer, het enige voordeel aan zomer is dat je weer leuke jurkjes aan kunt doen zonder daarbij aan een panty of maillot (gatverdamme) moet denken en de zomeravonden op het terras zitten met een glaasje rosé en fantastische mensen. En de festivals natuurlijk. Voor de rest mag de zomer van mij sterven.

Maar ik dwaal af, want we hadden het over mijn lentekriebels. Die lentekriebels zijn leuk, maar ook erg vervelend. Ik word jaloers en ik krijg territoriumdrift. En ik heb een hekel aan dat soort dingen. Aan vrienden en vriendinnen verkondig ik altijd dat ik de perfecte relatie heb waarin we elkaar net vrij genoeg laten om ook een eigen leven te kunnen leiden. Dat we wel monogaam zijn, maar niet claimen. Hartstikke goed. Maar nu is het totaal anders. Mijn geliefde is deze dagen de pineut. Ik pies nog net niet op zijn hoofd om hem af te bakenen. Dus toen hij mij gisteravond vertelde dat hij vanavond alleen naar een exclusief feestje gaat in Amsterdam en vervolgens daar bij iemand blijft slapen om de volgende ochtend fris op stage te kunnen verschijnen, sloegen bij mij de stoppen een beetje door. Laten we het maar op houden dat ik het servies nog net niet door het raam gegooid heb.

En omdat dit alles ernstig overdreven is en ik me daar best voor schaam, heb ik besloten die lentekriebels voorlopig maar te onderdrukken. Het is toch bewolkt vandaag.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Onopgeloste mysteries deel I

Na de Dutch Bloggies, de afterparty, de after-afterparty en de after-after-afterparty

• Waarom vonden we vanochtend na lang zoeken Gryts' ring in de prullenbak van de badkamer van het hotel?
  
• Sinds wanneer zijn mannetjes van Retecool zo aandoenlijk (zie de foto's)?
  
• Hoe kwam er een baby in Helie's buik?
  
• Hoe is organisator Remco gisternacht thuisgekomen?
  
• Waarom kon Lotte gisternacht 'de Jerney' niet meer?
  
• Waarom liet Gryts het zorgvuldig bijeen gezochte geld voor haar sigaretten op de tafel van de kroeg liggen?
  
• Wat dacht de receptionist van het hotel toen Lotte in het holst van de nacht voor de tweede keer bezopen en op blote voeten hem iets moest vragen?
  
• Hoe lang is een Chinees?
  
• Wat kost whisky uit een minibar?
  
• Waarom is de achterkant van Gryts' trui ondergedropen met kaarsvet?
  
• Met wie wil Sudesh nou eigenlijk trouwen, met Lotte of met Gryts?
  
• Waarom werd er in Lotte's vinger gebeten? En door wie?
  
• Waarom heet Kenri's snackbar, die van top tot teen is bekleed met foto's en beelden van Frank Sinatra, niet snackbar Sinatra?
  
• Wat is er met die foto gebeurd van Lotte, Gryts, Charis en die retecoolmannetjes?
  
• Welke weblogger heeft eigenlijk ooit de layout gemaakt Lotte's 'uitlaatklep' (uitklaplaadje)?
  
• Wat is er gebeurd met Lotte's arm?
  
• Waarom zat er in de wc van het Museo een gat in de deur waar het slot had moeten zitten?

And the nominees are:

Het hotel is geboekt, de uitnodiging is binnen. Zaterdag reist Bloodyhell voltallig (ja, alle twee) naar Den Haag af om in het Museum voor Communicatie de prijs/prijzen in ontvangst te nemen. Of niet. En dat is het probleem.

Wat we gaan doen is simpel. Moeder bellen Winnen we, dan gaan we zuipen. Winnen we niet, dan gaan we ook zuipen. Stoelen omgooien Het is alleen het moment zelf dat nog even voorbereid moet worden. Polonaise Want wát voor hoofd trek je als de uitslag wordt gescandeerd? En erger nog: wát doen we in godsnaam als we verliezen? Frank Meeuwsen's ogen uitkrabben Natuurlijk zijn we in het eerste geval blij als twee dozen van begin twintig, maar een close-up van een pruillip op Geen Stijl is natuurlijk ook weer niet de bedoeling. Dramatisch wegrennen

Daarom hebben we besloten al die emoties er nu maar vast uit te gooien. Zaterdag kunnen we dan cool, neutraal en volwassen het oordeel aanhoren. Want weet u, de Oscars verschillen niet zo van de Dutch Bloggies. Gelukkig hebben we nog twee dagen om te oefenen op het dimplomatieke klappen en de neutrale glimlach.

Heeft u even geduld tot Lightbox is geladen. Geen geduld? Klik hier.

Nerderella's

Nina's nieuwe haarkleur had alweer een voorbode kunnen zijn van het niveau van de avond. Haar altijd donkerblonde lokken had ze die avond donkerder dan die van mij geverfd en ze wapperden in de wind toen ze aan kwam fietsen. Het hippe café zou het worden, en om half twaalf lieten twee zwartkoppen zich neerzakken in de kussens.

Terwijl we de eerste fles wijn opentrokken raakten we verwikkeld in een gesprek zoals die gaan. Over "position: absolute;", over slices maken in Photoshop, over ex-vriendjes. Het gesprek navigeerde feilloos tussen html-truucs en maandverband. Het ging weer als vanzelf. Over wat we verwachtten van de Dutch Directions, over het schrijven van wetenschappelijke artikelen, over ruige nachten stappen, de CMS Joomla en javascripts.

Na die fles wijn werden de eerste bierviltjes aangerukt. Het uittekenen van < div's > ging gepaard met het praten over vrouwen met een 'zorg-smile' (let u daar maar eens op). Twee donkerharige meisjes in een hoekje van het café. Grote armgebaren, lumineuze ideeën. Twee grijnzen van oor tot oor, totdat de uitsmijter ons op de schouders tikte. Hij ging sluiten.

Toen we ook de lokale dertig-plustent waren uitgewerkt werd het tijd huiswaarts te keren. Flink aangeschoten hingen we over onze fietssturen. Nienke sloeg nog een man van haar af. We hadden css kunnen boeren. "Weet je wat het is", zei ze, "We zijn gewoon nerds". "Nerderella's", lalde ik. Tien minuten later stapten we beiden ons bed in. Slapen tussen stylesheets. Position: absolute.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.