Grijze jas, rode das

Er schijnt een moment te zijn in een mannenleven waarop ze besluiten het anders te gaan doen. De bavaria-reclame ten spijt, komt dat moment meestal wanneer ze rond de vijfenvijftig zijn, en in burgerlijke vorm. Het wordt tijd voor een stijl die hun geestelijke rijpheid uitdrukt: een grijsbruine lange jas en een rode sjaal. En niet wijnrood of kersenrood, nee, hard rood, want dat contrasteert zo lekker met de culturele mannenjas. Deze man sluit zich aan bij de mysterieuze groepering van de mannen van het intellect.

Dus daar stond 'ie. Om één uur 's nachts, aan de bar van de oudemannenkroeg van Leeuwarden. Het café is bijna verlaten, maar hij is op dreef. Zijn jas nog of al aan, zijn rode dasje om zijn nek geknoopt. Een dikke bos donker haar, vermengd met een groot tal grijze. Klein brilletje en tussen de vingers van zijn linkerhand een smeulende sigaar. Stevig in discussie met een lallende mevrouw. In de persoon van Henk, een voormalig raadslid. Nu gewoon een flink bezopen Henk.

De aardappel in zijn keel groeit met de minuut, evenals de irritatie bij het handjevol cafébezoekers. Zijn weergaloze carrière bij de belastingdienst buldert hij puntsgewijs nog eens het café door. Een brede vent zit zich zichtbaar op te winden. Henk moet oppassen want al eerder ging hij tijdens een nieuwjaarsreceptie met een slok op gestrekt op de dansvloer. Door flinke rechtse, niet van de drank. Net op tijd duikt Henk de toiletten in. De lallende mevrouw begint een tirade over dronken gescheiden mannen die "wel willen, maar hun kleine pikkies toch niet meer omhoog krijgen."

"Zó! Ik moet morgen wel flínk douchen!" lalt hij als hij zijn plek aan de bar weer inneemt. Er klinkt een gesmoorde proest. Jacco probeert met zijn cameratelefoon een plaatje te schieten van het tafereel. Het dubbel ziende gezelschap heeft volgens hem toch niets in de gaten. De barman houdt zijn gezicht op standje diplomatiek. Deze opmerking is voor ons de aanleiding de koninginnenacht weer in te spoeden, en achter ons gaat de deur snel weer op slot.

Als we de volgende middag bij dezelfde kroeg in de zon staan te kletsen komt onze Henk fris gewassen het terras opwandelen. Sigaar in de hand, rode sjaal om de hals. De civilisatie zelve kijkt hij intellectueel het bomvolle terras rond. Want gister? Dat heeft niemand gezien.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Knijp me

Onnoemelijk vaak heb ik in mijn jeugd gewacht op mijn ouders. Terwijl ze praatten met leraren, directeuren, pedagogen, psychologen, riagg-lui, neuropsychologen, professoren en andere mensen die allemaal een mening hadden over mij, mijn prestaties op school, in het dagelijks leven en in de toekomst. Talloze tests heb ik gedaan, uren van gesprekken, groepstherapie, bijlessen, speciaal onderwijs, langdurige discussies en ruzies met ouders, familie en leraren. Ze geloofden bijna allemaal niet meer in me. Lanterfanten, dromen, alles uitstellen tot het laatste moment, slechte resultaten op mijn rapport. Nou ja, voor rekenen en gym dan, de rest was allemaal best goed.

"Dat wordt niks." was het oordeel van bijna iedereen die in zijn leven met mij te maken kreeg. "Lotte, je moet beter je best doen, anders kom je er niet." Dat werd me elk trimester dreigend gezegd, op mijn rapport en in de les. Terwijl ik me afvroeg waar ik dan moest komen en wat daar dan precies was, gingen de onderzoeken, iq-testen, ellenlange gesprekken en het gezeik en gezeur gewoon door.

Maar zelfs na die 2 basisscholen, 4 middelbare scholen en 1,5 beroepsopleiding kan ik erover glimlachen. Ik heb meer gezien van de wereld dan de meeste leeftijdsgenoten, ik heb fantastische en prachtige mensen om mij heen, ik doe de opleiding van mijn dromen, ik heb de liefde van mijn leven gevonden. En volgende maand ga ik naar Lissabon, om voor oor.nl te fotograferen op een fantastisch groot festival. Ik daag al die leraren, psychologen, klasgenoten, neuropsychologen, pedagogen, professoren, riagg-lui en conrectors die in het verleden het geloof in mij wegnamen dat te evenaren. De wereld zien en van mijn passie mijn beroep maken.

Ik ben Lotte Dewaide en vandaag draag ik een enorme zonnebril en dito grijns.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Dingen die mijn vriendinnen zich afvragen (en ik stiekem ook)

Hoe ziet een lijk eruit nadat het drie maanden heeft rondgedreven in open water? (in tekst graag, we zijn niet bestand tegen beeldmateriaal)

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Snel en lekker

Met verende tred loop ik achter hem aan naar een klein duister hoekje achter in de winkel. Ik geef hem wat ik wil hebben en hij stopt het erin. “Wauw! Doe je dit vaker?” vraagt hij me met een twinkeling in zijn ogen en een bewonderende glimlach als hij kijkt naar mijn werkzaamheden. Ik vertel hem dat ik het mezelf heb aangeleerd, maar dat ik de laatste tijd steeds meer leer, ook van anderen. Ik leer het van alle kanten te bekijken en ik krijg steeds meer kunstjes onder de knie. Hij is onder de indruk, dat zie ik heel duidelijk aan hem. Het duurt maar vijf minuten.

Even later staan we weer voor in de winkel. Hij vraagt me naar mijn afmetingen en mijn extra’s. Hij vertelt me over vroeger, toen alles beter was en veel meer mogelijk was. Hij verlangt terug naar die tijd. Hij helpt me alles schoon te maken, hij doet het grondig en gedreven. Hij is vol passie, dat is duidelijk. Hij hangt blozend over de toonbank heen en kijkt me diep in mijn ogen aan. Dan is het al weer allemaal klaar en is het tijd om te gaan. Zoveel genot, voor zo weinig geld! Als ik wegloop weet ik diep van binnen, dit is niet de laatste keer dat ik hier was.

Digitale fotosnelservice, halleluja!

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Nachtspoken

2:57. Weer een voornemen niet waargemaakt. Ik zal ook wel weer niet voor 14:00 uit bed komen. Dit keer ga ik me daar niet schuldig over voelen. Tv kijken. Na beetje doelloos in tijdschriften bladeren, in stilte, want de batterij van mijn Ipod is leeg. En nu dus tv. Netwerk, kinderhandel. Zap. Ranzige tieten. Zap. Tmf; "You're out of touch, I'm out of touch. I go out of my head when you're not around". Oh ja, daarom keek ik nooit naar die muziekzenders! Zo bijzonder, een paar jaar geleden stond Mtv altijd aan. Toen wist ik nog precies welke muziek helemaal 'in' was en kon ik alles meezingen. Ik zou nu niet eens weten wat in de top 40 staat. Die fase heb ik achter me gelaten, al heel lang geleden.

Rin-tin-tin. For fucks sake! Rotbeest. Zap. En wat is dat toch met Duitsers en westernfilms? 's Nachts heersen de cowboy's over de prairie en de WDR. Piefpafpoef. Zap. Een film met een auto die door de straten scheurt, een dame vastgebonden aan een stoel en een bom. De dame huilt, de meneer in de auto gaat haar redden. Geen tijd te verliezen! Het drama ontgaat me een beetje, waarschijnlijk redt hij haar in de laatste minuut en maakt alle slechterikken dood door met 265825 kogels te schieten. Jezus, waarom zijn die 0906-wijven zo lelijk en 'presenteren' ze zo dom? Ongelooflijk, zo smakeloos. Vieze beestjes op National Geographic. Nare onderzoeken met vervelende mensen op Discovery. Ach ik kijk toch niet. Bleh. 3:49 en een slaappilletje.

7:15: Klaarwakker.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Wereldberoemd in eigen provincie

Met het uittrekken van mijn jas lever ik me over aan een geoliede machine. Een blondgelokte dame, clipboard stevig onder haar arm, wenkt me snel naar de studio’s. Iemand steekt een hoofd om de hoek: "Wat wil je drinken?" Handen schudden met de eindredacteur, de opnameleider en meer. Iemand wappert met papier, snel checken of mijn naam correct is gespeld. Voor het balkje onderin.

Bij de schminkster word ik gedirigeerd naar een grote stoel. "Ken je de andere gasten al?" Mensen schudden mijn hand als ze met grote halen mijn gezicht vol smeert met een vochtige laag pancake. Of ik eerder op tv ben geweest? Weet ik al wie me interviewt? Mijn gezicht blijft wit als altijd. Ik blijk tijdens het interview op een bank te moeten zitten. "En wat voor bank", lacht ze een beetje verontschuldigend.

Schreeuwend in walkie-talkies, sjouwend met kabels baant het personeel zich een weg door de gangen. Het interne mediacafé is daartussen een baken van rust. Aan de bar roken cameramannen en presentatoren van andere programma’s een sigaretje. ‘Mijn’ presentator en presentatrice zitten aan een tafel, er wordt naar me geglimlacht. Met een gratis glas wijn schuif ik aan. De andere gasten zijn er ook, nog meer handen. Een regisseur, een dichter, een politicus.

Iemand plaatst me op een gruwelijke bank. In al zijn geel-rood-groen geblokte lelijkheid staat hij brutaal met alles te vloeken. Er ligt een bekraste laptop op, die moet ik op schoot nemen. Ik ben immers weblogger. Een bebrilde geluidstechnicus komt me mijn microfoon omdoen. Iemand anders geeft aanwijzingen hoe ik moet zitten. Mijn vriendinnen zijn strategisch geplaatst tussen de bejaardenbond, zodat er bij elke gast een jonge deerne in beeld is. Tijdens de oefening van het applaus grijnzen we nog even. Op de tv zie ik al het reclameblok.

Drie kwartier later is het voorbij. Ik heb daadkrachtig gesproken, gesipt van een wijnglas water en mijn eigen naam gezien op een auto-cue. Dan sta ik weer buiten en heb ik mijn leven weer in eigen handen. Een talkshowdebuut op mijn tweeëntwintigste. Het wordt tijd om mijn zonnebril van stal te halen.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Dingen die ik me afvraag (deel 19)

Waarom beslaat dat kleine spiegeltje van de tandarts niet?

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.