En tussendoor wat literatuur

Stukje 94 van Wembley, een boek van Richard Osinga: (verder)

Taste in men

Ergens tussen de 16 en de 18 had ik een obsessie voor een man. De leadzanger van Placebo, Brian Molko. De hele dag keek ik naar zijn foto terwijl ik naar zijn stem luisterde. Op internet zocht ik naar alle vindbare foto's, muziek en videoclips. Black Market Music en Without you I'm Nothing op repeat in mijn cdspeler. Elke man vergeleek ik met hem en moest minstens een zelfde eigenschap hebben. Tja, je bent een puberale fan of je bent het niet.

De obsessie zakte langzaam weg naarmate ik ouder werd. Ik kreeg een vriend, mijn muzikale smaak breidde zich verder uit en ik zag een paar hele slechte liveconcerten van Placebo. Maar Brian bleef wel altijd een interessante man om naar te kijken. Een bewondering die weinig mensen begrepen, en dat is nog steeds zo. So be it.

Vrijdagavond in Lissabon. De tweede dag van Super Bock Super Rock is in volle gang en ik heb al een aantal grote bands gefotografeerd. Ik lig in een zitzak in de pressarea en ik beantwoord een sms van Gryts. Met mijn zonnebril op probeer ik zo cool te doen als ik kan, maar van binnen bonst mijn hart in mijn keel. Over een kwartier begint Placebo op het grote podium. Nog vijftien (15!) minuten en dan sta ik frontstage met mijn camera Brian Molko en zijn mannen te fotograferen.

Ik maak mijn camera klaar voor het grote moment en we lopen (nou ja, Bas loopt en ik probeer mijn kinderlijk blije gehuppel te onderdrukken) naar het podium. Perskaart heel casual flashen aan de securitymeneer bij de frontstage ingang en hoppa, binnen. De roadies prutsen nog aan wat instrumenten en achter mij staan duizenden uitzinnige Portugezen te joelen. Het licht gaat uit. Drummer Steven loopt het podium op en zet zijn ritme in. Basgitarist Stefan rent grijzend het podium op en achter mij wordt het gejoel harder. Dan komt Hij het podium op en achter mij worden een heleboel meisjes uitzinnig. Ze spelen een nummer van hun nieuwste cd Meds. Ik sta pal voor Brian en maak foto's van hem en zijn bandgenoten. Met moeite kan ik me weerhouden om niet net zoals de pubermeisjes achter me te gillen en te springen. Professionele houding is gewenst, dus ik grijns alleen maar heel breed. Dan is het nummer voorbij en Brian kijkt even het publiek in. Dan gaat zijn blik naar de fotografen en hij stopt even bij mij en kijkt me recht aan en beantwoordt mijn gigantische grijns met een glimlach.

Orgasme zonder stimulatie.

_{(Foto's en compleet verslag van het festival vindt u hier. Geschreven door mijn geliefde, foto's door mij)}

Hewlett Packard Related Anger

Het is avond. De zon verdwijnt zachtjes achter de daken en de warme schemering valt het huis binnen. Ik drink een kop thee en open het pdf'je dat ik nog even moet lezen. Mijn kater is de kop ingedrukt en kalmpjes druk ik op Command-P. Negen pagina's.

Ah, het geluid van een perfect stukje printertechniek. Bladzijden worden soepel doorgevoerd, van 9 t/m 1, dan ligt de eerste pagina mooi boven. Mijn goeie printer. Maar dan stokt hij bij de laatste pagina. Er brandt een rood lampje en ik loop er naartoe: 'inktpatroon controleren'. Inktpatroon controleren? Wat is er veranderd aan dat inktpatroon tussen pagina 2 en 1? Ach vooruit, klepje open, patronen eruit, patronen erin, en hopsa. Error. Nieuwe printopdracht dan. Nee. Printer uit, printer aan. No luck. Opnieuw en opnieuw. Waar zeurt dat ding over, de cartridges zitten er toch in? Mijn bloeddruk begint al te stijgen.

Jacco blijft rustig achter zijn computer zitten, niet bereid een poot uit te steken. Hij kijkt naar t-shirts. Klik. Klik. Klik. "Misschien zijn de cartridges leeg," mompelt hij. "Natúúrlijk zijn de cartridges niet leeg," brul ik, "ik heb net immers een nieuwe hp-cartridge gekocht, vorige maand nog." Daar was hij vrdmm zelf nog bij! Ik knal mijn mok thee op het aanrecht en ga op zoek naar het boekje.

Godverdegodver. Als het lampje brandt moet ik 'de inktpatronen controleren'. Fijn. Als ik via de software wil checken of toevallig toch zomaar de inktpatronen ineens leeg zijn geraakt kan er geen contact worden gemaakt met de patronen. Papier eruit, papier erin. Patronen eruit, schoonmaken met keukenpapier, patronen erin. Rood lampje. Eén pagina! Ik ram eens flink op de bovenkant van de printer. Niks.

Met een theatraal gebaar veeg ik een stapel papieren van mijn bureau. Ik kook van woede. Mijn ontechnische man is niet van plan er iets aan te gaan doen en ik heb dit weekend belangrijke ontwerpopdrachten. Begin dan maar iets zonder printer. Wat een belachelijke mededeling, 'controleer inktpatronen'.

Twee uur later lig ik in bad. Met graagte had ik het raam opengezet en de printer eruit geflikkerd, maar in plaats daarvan heb ik mijn woede gekanaliseerd op stapels papier, de vuilnisemmer en een spiegel. Ziedend ben ik toen de deur uitgelopen, alwaar ik tot inkeer kwam. Met slaande ruzie, gekwetst en in de steek gelaten voelen en een onwil tot communicatie is het misschien toch beter om het uit te maken. Morgen dump ik 'm, bij de milieustraat.

Indrukken

10 uur in Lissabon en de eerste indrukken:

- Heuvels, heel veel, en heel hoog.
- De huisjes zijn zo schattig dat ik er in één wil wonen.
- De mensen zijn heel erg klein.
- Ik word aangesproken in het Portugees, maar aangezien me dat in Nederland ook gebeurt is dat niet heel bijzonder.
- Ons hotel is belachelijk luxe.
- Onze hotelkamer is idioot groot (woonkamer, slaapkamer, badkamer, 2 tv's, keuken)
- De mensen in Lissabon houden van hun stad, en dat is te merken.
- Franse journalisten worden snel dronken en aanhankelijk.
- De wijn is goed te drinken, huhuhu.
- Ik ben een beetje tipsy.
- Seks op het balkon met uitzicht op de hele stad is geweldig leuk.
- Ik begin verliefd te worden op Lissabon en zijn mensen.
- Morgen ga ik mooie foto's maken.
- Ik ben geen sidekick, ik ben gewoon lui.

Plattelandsmeisjes

In de trein zitten drie meisjes. Ze zijn zo rond de twintig en ik schat dat ze op het mbo in Groningen zitten, voor visagiste of zo. Ze zijn vast nu met de trein weer onderweg naar huis, wat wel een rustig plattelandsdorp zal zijn dat bij een tussenstop ligt. Hele gewone meisjes. Ze hebben zich in een vierzitter gevleid en praten honderduit, zich er niet van bewust mij of de rest. Mooi. Ik verdiep me graag in andermans leefwereld.

"Mijn allereerste ex heeft dus een overval gepleegd op een tankstation!" zegt meisje nummer 1 ineens. Oeh, dit is interessant. Ik zit in de vierzitter ernaast en ga er eens lekker voor zitten. Ze lijken totaal niet onder de indruk van elkaars verhalen. Nummer drie heeft zoiets ook eens gehad. "Nou, die van mij heeft dus drie Marokkanen neergestoken bij ons in het dorp!" Daar was ze laatst achter gekomen, jeumig, wat was dat een loser. Maar foute mannen zijn toch het leukst?
Krampachtig probeer ik mijn gezicht op neutraal te houden. Ik registreer: "Ik heb gewoon die spanning nodig, wat is daar nou aan, zo'n jongen die naast je loopt en je handje vasthoudt!" Inmiddels heb ik de dopjes van mijn ipod in mijn oren gestoken, maar de ipod staat uit. Ik probeer afwezig uit het raam van de trein te staren. Bijna ben ik in staat om hoofdbewegingen te simuleren terwijl ik mijn oren spits.

Opgewonden roffelt 1 nummer 2 en 3 op hun benen, "Oh ja! Ik heb nu ook een heuse stalker! Ben ik best trots op, hij is taxichauffeur. Hij had me laatst thuisgebracht, maar toen volgde hij me laatst toen ik naar het station liep. Ik ben zelfs onderweg een kroeg ingedoken en toen kwam hij me achterna, vet creepy! En nu belt hij me thuis, want ik had mijn telefoonnummer opgegeven voor een taxipas." Dit hoeft ze natuurlijk niet te pikken, hup! Aangifte doen! Hij kan hiervoor ontslagen worden hoor!

Er worden nog verhalen uitgewisseld over one night stands die niet de bedoeling waren en ongelukken met ouders en vriendjes als de trein afremt voor het grootste gat dat tussen Leeuwarden en Groningen ligt. Nummer 1 pakt haar spullen en staat op. "Maar voor de rest leef ik heerlijk rustig op het platteland hoor! Doeiii!" Ik snap er hélemaal niks meer van.

Dingen die ik me afvraag (deel 20)

Waarom mag een zwangere vrouw niet in de zon zitten? Gaat het vruchtwater dan koken? Wordt het kindje dan te bruin?

Conclusies

Na een avond debat tussen Mark Rutte en Jelleke Veenendaal:

1. VVD'ers houden over het algemeen van sigaarroken, rode broeken en streepoverhemden en voeren die stijl consequent door.
   
2. VVD-vrouwen hadden over het algemeen hun kokerrokjes over hun shirtje heen gesnoerd, hun zonnebril in hun haar geplant en zagen eruit alsof ze zo een marineschip konden aanvoeren.
   
3. VVD-'mannetjes' waren er ook, maar die wisten nog niet dat tegenwoordig de das af kan.
   
4. Jelleke Veenendaal is vast een lieve oma
   
5. Mark Rutte is vast een goeie bedrijfsleider
   
6. Arno Brok is een schatje, heeft geen computer en hij wist me te vertellen dat er altijd een persvoorlichter bij interviews aanwezig is. Botte?
   
7. En Mark Rutte is ook wel lief, als hij niets zegt over leerrechten.

Jonge meisjesbenen

We zijn aan het einde van onze week in Budapest en onze voeten doen zeer. Ze protesteren, pulseren; klam drijven ze in onze schoenen. Wij willen wel, maar och, ze doen zo'n pijn vandaag. De laatste dag, eindelijk zonder programma, een stad die zich voor ons uitstrekt. En wat doen kunststudenten dan? Die gaan dan masochistisch schuifelen door twee musea.

Met frisse tegenzin begeven Elsbeth en ik ons dan ook in het ochtendgloren naar het Szépmúvészeti Múzeum. Als een stel oude wijven zijgen we neer op de metrozitjes, al zijn we een uur geleden opgestaan. Maar als we het heldenplein op stappen zakt de moed ons in de schoenen: een kunsttempel, met daarvoor een Hele Grote Trap. Perfect om eerst maar eens drie kwartier op uit te rusten. In de zon, uitkijkend op mensenmassa's, die lopen, lopen door mooi Budapest.

Als we twee uur later echter in het museumcafé zitten kúnnen we niet meer. In het café rusten we uitgebreid uit van deze fysieke uitputtingsslag en we kwellen onszelf met het bedenken van het Luie Museum™*. We schuifelen nog even de artshop door, maar dan moeten we verder, want het LuMú wacht. Aan de ándere kant van de stad.

Eenmaal aangekomen kúnnen we écht niet meer. Ook het hypermoderne LuMú heeft een trap, waar we dankbaar op gaan zitten. De anderen hebben zich ook de trap opgehesen, maar dat was echt de laatste. Per lift begeven we ons dan naar de permanente tentoonstelling. En we gaan het in etappes consumeren. In kleermakerszit genieten we extra lang van filmpjes van John Wood en Paul Harrison.

Maar als Kerensa en ik verder lopen zien we het ineens: als een oase in de woestijn ligt het daar. Een groot kussen, een soort fat boy bekleed met rood fluweel, en oh, wat ziet het er heerlijk zacht uit en wat leunt het nonchalant tegen de witte muur. Een kreun ontsnapt ons. We zijn betoverd. De aantrekkingskracht is enorm. We bedenken ons geen moment en nestelen ons lekker in het hemelse kussen.

Maar de suppoost is geschrokken naar ons toe gerend. Hij wijst trillend op een bordje. Kerensa krijgt een hoofd als een boei en ik haast me naar het bordje. Oeps. Zojuist hebben we met onze delicate konten voor altijd de vorm veranderd van een kunstwerk.

*Waarbij bezoekers in een treintje door het museum worden gereden. Of in een rolstoel. Of we gaan museumdvd's uitgeven. Slideshows. Dat wordt handel, voorwaar ik zeg u.

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.

Dingen die Kor zich afvraagt

Waarvan was die reclame met dat abfabkreng waarin ze de hele tijd 'space is my favorite piece of furniture' claimt?

Kor heeft geen weblog meer, en tja, waar moet een mens anders heen met de belangrijke vragen des levens?

// Alle reacties van vóór 15 mei 2006 gingen verloren bij een update.