Onze bolide

Sinds er vorige maand weer een radio in is gebouwd klinkt onze auto weer een stuk beter. Alle geluidjes waarvan we voorheen in elkaar doken worden fantastisch gecamoufleerd. Schurende banden, gillende snaren, zorgwekkende bijgeluidjes? Gewoon een basbox nemen.

Zo rijden we met onbezorgde koppen door de weilanden naar mijn ouderlijk huis. Lekker even in de grote tuin sippen van de thee, de wind door de haren, weg van de stad en de hitte. Enkele uren later klikken we met een opgeruimd gevoel de riemen weer vast en als we de motor starten loopt de radio als een zonnetje. "Binnendoor of de gewone route?" schreeuwt Jacco. Mensen, het is zo'n mooie zomeravond.

Drie kilometer verderop worden we op een klein weggetje opgehouden. Dwars over de weg steekt een grote stoet koeien over. De boer, gehuld in groezelige shorts en hawaii-shirt, jaagt ze naar de stal. Overvallen door nostalgische gevoelens graai ik naar mijn telefoon. Foto! Hier wil ik een foto van! Met mijn rechterhand grijp ik naar de hendel om het raam naar beneden te draaien. Hij wil niet. Hij zit zelfs muurvast. De koeien lopen door en ik mis grootse kodakmomenten. Ik ram aan de hendel en weet met grof geweld het raam half open te krijgen. Nog net schiet ik een plaatje en dan komt de boer om ons erdoor te laten.

"Eh... kan het raam nou wel weer omhoog?" vraagt Jacco met een vreemde trilling in zijn stem. In zijn ogen zie ik bekende donkerbruine vermoedens. Een tikje doet de hendel zwiepen als de staart van een golden retriever. This is no good. Het raam staat op half drie en we wonen tussen junks en hangjeugd.

Met wat provisorisch duw- en trekwerk krijgen we het raam weer omhoog. Het blijft zo ongeveer vijf minuten zitten. Onderweg duw ik geduldig met vlakke hand het opengezakte raam weer dicht. Eenmaal thuis bekijken we hoofdschuddend het resultaat van actieplan B. Dat was het dan. Want zo'n lading ducttape, dat camoufleert zelfs de basbox niet meer.

Roze radio

Het loopt tegen elven en op mijn afdeling is iedereen druk in de weer. De een sjouwt met paperassen, de ander opent en sluit klepjes van de printer, iemand biedt aan cappuccino van boven te halen (daar is 'ie lekkerder) en de rest van de mensen belt, zoekt, regelt, praat en leest. Zo houden we elkaar een beetje bezig en ondertussen maken we radio.

Rond het middelste bureau-eiland er ineens wat te gonzen. Presentator René kijkt wat ongemakkelijk. Over een uur begint het programma en eigenlijk moet er nog wel iets gezegd worden over de kwestie 'homo's in Skarsterlân'. De nummerborden van recreërend roze worden daar schaamteloos gekiekt en Friese media moet wel coveren wat de Friese nicht daar nou van vindt.

De presentator draait zich om in z'n stoel. "Zeg! We zoeken een homo, wie kent er nog een goeie homo?" Nou ja, we hebben natuurlijk onze burgemeester. Een enkeling denkt actief mee. En de burgemeester van Sneek? Uuhhhh, kappers, bloemisten? Dat ene raadslid?

"Botte! We hebben Botte natuurlijk!" Het middelste eiland wordt kortstondig bevangen door euforie. Botte is een oud-verslaggever en zit nu bij Radio 1. En homo! "Must um metien even belje," wordt er geroepen. Op mijn eilandje bleef het vooralsnog stil. Tot mijn buurman eruit flapt: "ja, op sien gay sm..."