Keihard ontspannen

"Wanneer ontspan jij nou eigenlijk?" had Jacco me een paar dagen eerder gevraagd. Ik had hem bevreemd aangekeken (ondertussen de was opvouwend, koppensnellend en het nieuws kijkend). En ik denk eraan als Marijke en ik in de bleke zon op het terras van de kantine zitten. We sippen trillend van onze hete bekertjes cappuccino. De kantinejuffrouw heeft ons voorzien van twee noodshagjes en daar zitten we dan. Zo gestresst als een kalkoen voor de kerst.

"Zeg," verbreek ik de stilte. "Wanneer ontspan jij nou eigenlijk?" We kunnen er nog om grinniken. Net als het mijne blijkt Marijke's leven volgebouwd te zijn met allerlei bezigheden. Elk moment dat ze niet werkt, eet of slaapt, is ingenieus volgepland met ontspannende dingen die nog moeten: sporten, contacten, klusjes. "Maar iets dat niet 'moet'?" Tja. Een slok cappuccino. Domme tv-programma's, dat is eigenlijk nog het meest ontspannend, verzuchten we. Dancing on Ice of zo.

In Marijke's ogen gaat een lichtje branden. De glorieuze cappuccino glijdt ineens warm door mijn slokdarm. Natuurlijk! Zenuwachtige sterren, die iets doen dat ze niet kunnen, op dunne ijzers en in foute glitterpakjes, hopend op een come-back, neergesabeld door een jury terwijl ondertussen tranen vloeien en Martijn Krabbé serieus in de camera kijkend de uitslag voorleest. Dat is briljant! Dat is de oplossing! Voor jonge vrouwen als ons worden er natuurlijk gewoon programma's gemaakt!

Iedere zaterdagavond zal operatie 'ontspanning' in werking treden. En natuurlijk beperken we onszelf niet tot het passief consumeren van het programma. Alles is uitgedacht. Gewapend met zeewaardig drankje met ijs natuurlijk, een notitieblok en onze ongezouten mening gaan we ons vanaf de bank keihard ontspannen. De resultaten zullen elke week op ons beider weblogs verschijnen. Helaas hebben we de eerste aflevering al gemist. We hadden het te druk.

Dingen die ik me afvraag (deel 21)

Waarom hebben voor- en achterruiten van auto's een zwarte rand?

Groepsgevoel

Je kunt ons herkennen aan onze roodwitte polsbandjes. Je kunt ons herkennen aan onze brakke koppen. Je kunt ons herkennen aan modderige schoenen, laarzen en kisten. Je kunt ons herkennen aan de enorme stanklucht die we vandaag in de treinen van Nederland verspreidden. Je kunt ons herkennen aan rugzakken vol zooi. Je kunt ons herkennen aan luid gejoel om niks. Je kunt ons herkennen aan de bandshirts die we dragen. Je kunt ons herkennen aan de fratsen die we uithalen, because we can. Je kunt ons herkennen aan de programmaboekjes in onze kontzakken. Je kunt ons herkennen aan de dansjes die we doen. Je kunt ons herkennen aan multiculturele dingen die we eten. Je kunt ons herkennen aan de schijt die we hebben aan grote regenplassen en modderpoelen. Je kunt ons herkennen aan de vele stijlen en subculturen die we hebben. Je kunt ons herkennen aan de saamhorigheid. Je kunt ons herkennen aan de gesprekken die we met elkaar voeren. Je kunt ons herkennen aan onze interesse voor kunst, politiek, dans, film, theater, cabaret en zoveel meer. Je kunt ons herkennen aan het zingen en roepen van de meest onzinnige liedjes en woorden, gewoon, want dat is leuk. Je kunt ons herkennen aan de tentjes die we op elkaar gepropt neerplanten. Je kunt ons herkennen aan de gigantische grijnzen op onze koppen, want we hebben het zo leuk gehad. Je kunt ons vooral herkennen aan de liefde voor muziek.

Je kunt ons herkennen aan de heimwee die we vanaf vandaag hebben en die gaat duren tot 17 Augustus 2007. Wij zijn Lowlanders, aangenaam.

Plassen stampen!

Regenbuien? Onweer? 11 mm neerslag? Hagelbuien? Windstoten? Ik laat me niet gek maken dit weekend, als ik op het Lowlands festival rondloop. Ik versla die vervloekte weergoden geheel popupstijl. Adieu!