Hoppa!

En toen was ik ineens 22.

Die jeugd van eh... vroeger

Het kind dat net kan praten en parmantig stapt:
het trappelt om te spelen met zijn vriendjes; boos,
opeens weer niet boos, het verandert met het uur.
De baardeloze puber - eindelijk het toezicht weg -
is dol op paarden, honden, het zonnig sportterrein,
kneedbaar als was voor wangedrag, nors bij advies,
blind voor wat nuttig is, en te royaal met geld,
een dweper die zijn idealen snel vergeet.
Van andere aard is de volwassen leeftijdsgroep:
zij zoekt geld en relaties in dienst van het succes,
vermijdt wat later moeizaam weer veranderd moet.
Een bejaarde lijdt veel ongemak; de stakker laat
ofwel zijn geld op rente uit bestedingsangst,
ofwel beheert zijn zaken zwakjes en verkrampt,
een trage treuzel en een zeur, voor de toekomst bang,
een mopperaar vol van de goede oude tijd
- zijn jeugd! - maar één en al kritiek op de jeugd van nu.

Uit een tekst van rond het jaar nul, Horatius' Ars Poetica.

Het is echt herfst, want

1. Ik ben al drie keer tot op het bot natgeregend
   
2. Heb al een fietsend stel gezien met omgeflapte flutparaplu's, wapperend in wind en regen, terwijl ik lekker binnen zat
   
3. Er is weer herfstthee
   
4. Er zijn me door wildvreemden zakdoekjes aangeboden
   
5. Ter damage control is er een potje all-in-one vitaminen aangerukt, gelijkend op geitenkeutels, belovend de 'r' in de maand het hoofd te bieden
   
6. Er is stamppot gegeten
   
7. Door de stad zijn dames koortsachtig op schoenen aan het jagen
   
8. Tijdens hoorcolleges snift men als een legertje golden retrievers
   
9. In de trein wordt er aanzienlijk meer koffie verkocht
   
10. Iedereen is jarig
    
11. In de stad hangt 's avonds weer de branderige geur van schoorstenen
    
12. Er gaan relaties uit en aan, en uit, en aan
    
13. Ik lig weer waanzinnig achter met den studie
    
14. Het is echt ernstig tijd voor vakantie...

Turbojochum

Van heinde en verre zijn stoere mannen gekomen om een flink potje te beuken, en ze hebben er zin an. De hitte is ondraaglijk. Het poppodium zit stampende vol. Mensen wringen zich bij elkaar langs in het dunne gangetje, op zoek naar verkoeling of nieuw bier. In de zaal zelf is de massa verworden tot een bloeddorstig monster, zeker wanneer Peter Pan Speedrock ten tonele verschijnt. En dan, tussen de spikes, hanenkammen en rondvliegend bier door staat daar midden in de moshpit, beukend als een idioot... Boer Jochum.

Althans, dat vertelt een maat ons als we nog even nazitten op een terras. De dames veren onwillekeurig op. Boer Jochum? Die bedeesde en verlegen boer, met kleine poesjes en tomaten, die een vrouw nog niet eens in de ogen durft te kijken. Die is hier? Ergens geloven we er niks van. Maar de kans, het idee dat die arme Jochum eenzaam en zonder vrouw in een nabije kroeg vertoeft, dat kunnen we toch ook niet over onze harten krijgen. En dat die arme jongen daarvoor naar luide concerten moet, oh, to the rescue!

Maar Jochum blijkt op mysterieuze wijze te zijn verdwenen. Hier en daar lopen nog wel wat Turbojugend-jasjes rond. Mannen in spijkerjasjes, met daarop emblemen en de naam van het chapter. Als je fan bent van Turbonegro kun je zo'n chapter opstarten. Door dat te doen verplicht je jezelf elke 77 dagen een activiteit te organiseren en naar elk concert van Turbonegro in je buurt te gaan. Turbonegro is dan weer een soort gay boyband gekruist met een rechts imago. Maar wacht eens even, droeg hij niet zelf ook zo'n soort jasje?

Internet deed de schokkende waarheid al snel naar boven komen. Onze boer Jochum is verdorie president van zijn eigen Turbojugend chapter. Hij is dus fan van Turbonegro. Turbonegro heeft metalliedjes als "I Got Erection". En dat terwijl er op zijn Boer Zoekt Vrouw profiel staat dat hij houdt van Norah Jones en Jewel. Het is even wennen, maar het is eigenlijk ook niet zo raar: stille boeren hebben diepere gronden.

Vanavond niet toevallig in RTL Boulevard.
Update 1: Contact met Hoxha, stukje op Geenstijl
Update 2: Op de Boer Zoekt Vrouw site voelen ze Jochum aan de tand!
Update 3: Ook Shownieuws schijnt er aandacht aan te besteden. Nu vind ik het zielig.

Verliefd

Dames en heren,

Het leven is tof.

Zondagmiddag

Door het raam waait de koele nazomerbries naar binnen. Verdwaalde tonen van het carrillion, hier en daar een vogel. Vier uur. Iemand maait het gras. De kat van de buurvrouw ligt te soezen op andermans motorkap.

De zon valt over lege glazen, schone was. In de raamopening zit ik. Pyjamabroek. Een oud mannenshirt reikend tot mijn knieën. Het briesje speelt met mijn pasgewassen haren. Langs pasgepoetste tanden gaat pasgezette thee.
Langzaam, langzaam.

In de verte gaat de trein voorbij. Vandaag geen muziek, geen televisie. Alleen zacht zonlicht door toegeknepen ogen. Ergens door mijn hoofdpijn schemert de middag.

Stronken

Ik eindigde altijd ofwel ergens in een hoekje, stuiptrekkend van het lachen. Of ik viel in slaap met mijn hoofd op de bar. Of ik belandde ergens op een bank met een boa constrictor om mijn nek. Het stond altijd garant voor vreemde situaties, of gewoonweg autistisch voor me uit staren. Daarom deed ik het niet meer, al lang niet meer.

Maar toen ik gisteravond in een niet nader te noemen hippe tent naast mijn nieuwe vlam plaatsnam, klem tussen zijn vrienden en de muur, maakte ik de andere keuze. Er kwam wiet voorbij en voor ik het wist zat ik hysterisch lachend naar een uitbundig dansend metalstelletje te wijzen. Look at them go! De rest van de avond is een vreemde waas. Ik herinner me een dansvloer, veel mensen, tafelvoetballende mannen, gin-tonics, meezingen met de muziek, en uiteindelijk mijn hoofd boven de wcpot. Eenmaal thuis ben ik halfaangekleed op bed in slaap gevallen. Zojuist werd ik wakker. Vaatdoekgevoel. Dat doen we dus maar niet meer.

P.S.: Wij zijn in onze stronken toestand Tonny kwijtgeraakt. Mocht u Tonny vinden, breng hem dan thuis en geef hem een kopje kruidenthee.