Als een boer met kiespijn

Mijn baas komt met een grote grijns de studio binnen. "Wij dachten, omdat je hier al zo lang niet meer gewerkt hebt, dat dit wel iets voor je was." Hij hikt zijn karakteristieke lachje. "Dit leuke klusje hebben we speciáál voor jóu bewaard." Grijnzend legt hij een frommelig papiertje op mijn bureau. "Jij mag dit afsprakenkaartje na gaan maken. Precies zo. Gha!" Uiterst vermakelijk vindt 'ie het. En Marcellus houdt van het herhalen van grappen.

Een briefje. Tandarts Fredrikze. Zwart-wit, 80 bij 120. Arial of zo. Drie stippellijntjes, nul design. De kiezentrekker wil absoluut geen nieuw ontwerp. "Nou... ik weet niet of ik dit wel kan hoor, Marcellus," speel ik grijnzend het spelletje mee. Wat een klus, zucht, steun, pfoe, tot de grap voorbij is en ik kan beginnen. Op zich is het prima, het reclamebureau heeft de nieuwe Quark, en dan kan ik daar even aan wennen.

Twee invulhokjes, Frederikze, bladieblastraat zoveel, een paar stippellijntjes, diezelfde vreemde tabs erin en een kwartiertje later ligt het kaartje bij de baas op tafel. Eitje. De tandarts wilde geen proef, dus moet de captain er nog maar even naar kijken. Alles in ordnung, de grap wordt weer even nieuw leven ingeblazen en de boel gaat naar de drukker. In een mum van tijd heeft de tandarts zijn nieuwe wijn in oude zakken. Volgende!

Twee weken later gaat de telefoon. Mijn collega neemt op. "Ja, die hebben we gemaakt ja," hoor ik haar zeggen, iets te zorgelijk van toon. "Is er iets niet goed?" en "Een E teveel?!" volgen. In mijn ongeloof sla ik al een hand voor mijn mond en als ze ophangt is het hek van de dam. Ook Marcellus is inmiddels afgekomen op de lachsalvo's. Het ongelofelijke is gebeurd - ik blijk van Fredrikze, Frederikze gemaakt te hebben. Mijn schuldbewuste gezicht verliest het nu ook van de lach. Shit. Hier kom ik nooit meer vanaf. "Ik geloof dat we een héél leuk klusje voor je hebben!" giert ze. Gha, gha, gha!, hapt achter mij iemand naar adem. Nu heb ik officieel een probleem. Marcellus komt niet meer bij.

Nazdorowje

Rusland is een mateloos fascinerend land. Dat wist ik al. En sinds mijn eigen ervaringen daar is die fascinatie alleen maar groter geworden. Een ontembare, zeer vruchtbare fascinatie, want steeds presteren die Russen het weer je verwachtingen te overtreffen. Ook al weet je dat ze veel drinken (wodka, wodka, spiritus, wasbenzine) en dat alles daar te koop is (zo kon ik daar aan diploma's komen, vrouwen, banen, rijbewijzen, paspoorten), sóms bereikt je iets wat alles weer tot nieuwe hoogten brengt. Check dit: een fles wodka in 30 seconden, op school nog wel, en de aftermath niet kort daarna.


Als ik English Russia toch niet had

Goodmorning sunshine

Het was niet vanwege hair peace en bed peace dat de bed-in van John en Yoko me zo aantrok. Nee, het was meer een oneindige jaloezie. Er is geen grote kampioen slaap dan ik, en menig ochtend heb ik gedroomd van de dag dat ik zou blijven liggen. Als dood eeuwige slaap is, laat me er dan maar een einde aan maken.

In weekend en vakantie draait mijn bioritme zich net als mij lekker nog een keertje om. Dat resulteert al snel in opblijven tot vier uur 's nachts en het om twee uur 's middags de benen weer langzaam over de bedrand schuiven. Mijn moeder zou het een totale gruwel zijn. Maar ach, ons nieuwe bed is bijzonder slaapverwekkend. En omdat het toch vakantie was en ik al jaren niet meer bij mijn moeder woon moest het er maar eens van komen. De bed-in. Kon iemand me even knijpen?

Na een heerlijke nacht slaap begon de onderneming echter met een gruwelijke droom over de moord op mijn schoonmoeder. Toen besloot zo rond twaalf uur mijn bedgenoot het bed te verlaten om de extra dikke NRC uit de bus te halen. Die werd vervolgens al knisperend verslonden, al mocht dat mijn slaap nog niet drukken. Tot mijn blaas later begon te protesteren: opstaan. Wakker. Korte contemplatie. Ja, het is vast wel geoorloofd om tijdens een bed-in kortstondig het bed te verlaten. Na de weekendeditie Trouw en een quicktour dromenland werd het tijd voor een muziekje, dus computer aan. En ontbijt op bed natuurlijk. Maar wie gaat die maken?

Half vier en geen zin meer om te slapen. Er wordt getwist of een bad-in ook tot de mogelijkheden behoort. Of een bank-in. Ondertussen staan we als vanzelf al onder de douche. Straks een potje Wii? Voordat ik het weet sta ik aangekleed en wel in de huiskamer een balletje te slaan. Ongelofelijk. Langzaam word ik doordrongen van het besef dat ik eigenlijk totaal geen zin heb om nog een horizontale positie aan te nemen. Jaloezie maakt plaats voor zwaar respect. John en Yoko hebben het een hele wéék volgehouden.

Beu.

Omdat ik het druk heb met werken. Omdat mijn leven op dit moment niet zo gezellig is. Omdat ik u toch niks heb te vertellen behalve een hoop ellende en vooral oninteressante dingen over mezelf. Omdat ik liever toch slaap, op de Nintendo speel en lanterfanter. Omdat wij elkaar toch niet meer zo aardig vinden. Omdat ik betere dingen te doen heb.

Omdat het voorlopig wel even mooi is geweest.
Dag. Misschien tot nooit meer. Misschien tot volgende week.

update 10-01: Om even de boel te verduidelijken, het één en ander is mis in mijn thuissituatie. Ouders uit elkaar, veel gedoe, dat soort dingen. En daarbij heb ik eigenlijk ook helemaal niet meer zoveel zin in het loggen op Bloodyhell, dus vanaf nu is bloodyhell lotteloos. Dag!

5

Vanaf verschillende kanten werd ik getagd. Of: ik kreeg een stokje, zoals de loggers van weleer dat noemden. Of, ik kreeg een ordinaire kettingbrief, dat kan ook. Vijf dingen moest ik noemen die velen niet van me zouden weten. GJ plaatste daarbij het vermoeden dat ik daar vast niet van zou houden. Dat klopt. In tegenstelling van wat je zou verwachten van iemand met een wijflog, heb ik de afgelopen vier jaar hopelijk meer over anderen geschreven dan over mezelf. Ik streef naar herkenbare stukjes waarin ik de lezer niet vermoei met oninteressante details uit mijn privéleven.

Daarom, vijf dingen die bijna niemand over mij weet:
1. Welke sterke fascinaties ik dagelijks voed.
2. Hoe goed ik in muziek ben.
3. Wat mijn angsten zijn.
4. Hoe ik leef.
5. Wat mijn echte haarkleur is.

En dat wilde ik graag zo houden.