Regeren is vooruitzien

Ik heb een fantastische man aan de haak geslagen. Hij is niet alleen lief, attent en zorgzaam, maar ook avontuurlijk, intelligent, stoer, goed in bed, geëmancipeerd en grappig. Hij heeft een goede baan, leuke vrienden en geen blad voor de mond. Eigenlijk heeft hij maar twee nadelen. Hij kan geen banden plakken en hij is christelijk.

Nu is dat banden plakken doorgaans geen probleem. Maar het christendom gaat gepaard met diepgewortelde ideeën over levensinrichting: de zondag, politiek, opvoeding, dood, geboorte, trouwen. Niet-christenen als ik denken over dat soort dingen wat anders. En dat gaat over het algemeen prima samen zolang de ene partij de andere partij haar wil niet oplegt. Het wordt echter vervelender als de twee partijen een coalitie willen gaan vormen en er als één man naar buiten getreden moet worden.

We zijn het over een aantal dingen eens. 1) Het zou egoïstisch zijn om de mensheid onze fantastische genenmix te onthouden. En 2) Wij zijn zo'n goed team dat de wereld daar een stukje mooier van wordt. Maar eens in de zoveel tijd komt er per ongeluk een zwaar onderwerp voorbij en dan zijn we niet meer zo lief tegen elkaar. Dan gaat het hard tegen hard. Hij niet bereid een strobreed toe te geven, ik niet van plan mee te werken aan iets waar ik niet achter sta.

Want stel je voor, zo'n stel krijgt kinderen. Neemt pa ze mee naar de kerk en vertelt ma bij het slapengaan over Darwin? En wat zou je dan met school doen? Kan een kind zo jong een eigen keuze maken? Ik zou niet willen dat later mijn vierjarige ideeën op school krijgt ingeplant die ik, excuse my french, een belediging van het gezonde verstand vind. Als zelfstandig denkende mag het dan later altijd nog kiezen welke kant het op wil. Maar voor hem hoeft voortplanting niet eens meer als de school zijn kinderen niet hetgeen bijbrengt wat hem zijn rust heeft gegeven. Geen discussie mogelijk.

Een uur later is zijn hoofd paars aangelopen en sta ik woedend, maar nonchalant de was te sorteren. Oké. Misschien moeten we dan maar uit elkaar. Misschien moeten we dit kabinet dan maar laten vallen. Dan zoekt hij maar een vrouwtje dat alle psalmen en gezangen op een orgeltje kan spelen. En dan wil ik een ongelovige versie van hem.

Maar zoals zo vaak bij een parlementaire democratie komen we uiteindelijk moegestreden toch nog tot een regeerakkoord. Want er is eigenlijk maar één oplossing. We 'nemen' twee kinderen. Eén voor hem en één voor mij.

En nee, ik wil nog lang geen kinderen.

Visual DNA

Er is weer iets nieuws onder de zon in profileerland. Imagini voorziet alle zielen die van profieltjes, testjes en mooie sites houden weer van een nieuwe nutteloze aanvulling, in de vorm van een visueel DNA. Wat heb je eraan? Je krijgt een mooi bewegend dingetje voor op al je andere profielen en ook hier kun je allemaal vriendjes maken. En je krijgt een digitaal boekje waarin uit de doeken wordt gedaan hoe jij in het leven staat. Ondraaglijk hip, en dat zijn wij zelf natuurlijk allemaal ook, dus bij deze.

Gezocht

Het wangedrocht dat nu op mijn fiets rondrijdt. Dat acute anusrot hem ten deel mag vallen. Dat Gods hoogstpersoonlijke toorn op hem neder moge dalen, in de vorm van een welgemikte bliksemschicht, danwel dierlijke uitwerpselen. Dat de voorvork af mag breken wanneer hij vlug door de bocht fietst. Dat hem zijn levenslang alle vervoersmiddelen worden afgenomen. Dat zijn vriendinnetje een omgebouwde vent mag blijken te zijn. Dat UPC hem elke week een mediabox toe mag sturen.

Daarom in memoriam:
Een voormalig bruine vrouwen-Gazelle, overdekt met voornamelijk U Man Write stickerresten, onlangs voorzien van nieuwe binnen- en buitenbanden, werkend voorlicht, kapot achterlicht, trommelremmen, drie versnellingen en loszittend achterspatbord. Spint als een tevreden poes wanneer fietsend door nauwe steegjes, rammelt ritmisch op slecht liggende klinkers. Vijf jaar lang mijn steun en toeverlaat. Net toen ik was vergeten hoe het voelde wanneer je fiets blijkt te zijn gejat.

Divina Commedia

Het is donderdagavond en ik ben er nog. Eenzaam zit ik achter mijn bureau op m'n werk. Voorbijgangers kijken meewarig of verbaasd naar binnen. Het anders 's avonds zo donkere gebouwtje baadt nu in licht en wordt bevolkt door een met iTunes meezingend meisje. Ik. Want het oneindige boekje, door ons 'het Fijne Project' gedoopt, moet vanavond weer af. Om vervolgens waarschijnlijk weer verbouwd te moeten worden als gevolg van ontbrekende communicatie aan de kant van de opdrachtgever, die we verdenken van een meervoudige verstandelijke handicap. Het ding komt me de spuigaten uit, en ik ben dan ook blij als ik om half negen de iMac af kan sluiten, iTunes abrupt smorend in een liedje.

Vermoeid trek ik de lamellen dicht en schuif ik de paperassen op een hoop. Nog niet gegeten. Moe, ook. Mijn mondhoeken zijn te zwaar om nog een glimlach te kunnen produceren. Vanavond maar iets makkelijks eten, iets pasta-erigs, waarna ik me lusteloos op de bank kan laten ploffen en geen scherm meer hoef te zien. Niemand meer hoef te zien, eigenlijk.

De fietstocht naar de supermarkt is een expeditie, de supermarkt zelf de achtste kring van de hel*. Het blijkt spitsuur te zijn, resulterend in schuifelende omaatjes op het gangpad, yuppen bij de stoommaaltijden, onredelijk blije studenten en chagrijnige cassières. En net als ik bijna aan de beurt ben blijkt er op de Bob-de-Bouwer boterhamworst van een lollige student voor me geen prijsje te staan. De cassière laat me aan mijn lot over.

Voordat ik de medeconsumenten achter me heb gezien heb ik ze al geroken. Op de band na mijn stokje rollen flessen imitatiesmirnoff en euroshopperport onrustig heen en weer. Great. Stinkende daklozen en de cassière nowhere to be seen. Zelfs zij blijken vrolijker zijn dan ik. En net, net als ik op het punt sta mezelf om te brengen met een Super de Boer-tasje en een touw, na de cassière als vermist te hebben opgegeven, maakt een dakloze een grap die me verdorie laat lachen. "Pas maar op jonge," giert hij tegen de ander, "Ik weet waar je huis woont!"

*(Dante Alighieri, La Divina Commedia, Toscane 1308 - 1320). Net Pessl's Special Topics in Calamity Physics gelezen, wat naast een overdaad aan dit soort literaire verwijzingen, ook een hoogst onbevredigend einde heeft.

Ontspanning

Gisternacht, vlak voordat ik in slaap viel, vormde zich bij wijze van brainwave een meesterlijk vreest-niet-ik-ben-er-nog stukje. Maar ja.