Een netelige kwestie

Gekleed in joggingbroek, laarzen en een oude winterjas banjerden mijn broertjes en ik vroeger door modder en struikgewas. Rond ons huis maakten we kabelbanen, bouwden we boomhutten, legden we 'natuurgebieden' aan en maakten ondertussen alle gereedschap kwijt. Toentertijd hielden alleen muren van brandnetels hoger dan onszelf ons tegen. Nu word ik alleen vies op Lowlands en betaal ik ervoor...

Mijn favoriet in de lente was "heksje". Met de natuur klaar voor de bijtjes vond ik het tijd om een toverbrouwsel te maken. Elke boom met interessante sprieten, slierten of bloesems werd zoveel mogelijk van z'n ballast ontdaan. Daarna het aanstampen van de oogst met een dikke tak, Sprayfo en water erbij et voilá: imposante drab en tevreden meisje. Alleen brandnetels waren veilig voor mijn plukgrage handjes. Dat was toen. Flora in bloei? Nu maak ik er alleen foto's van...

Dat bedenk ik me als ik met Marijke in het park lig. Sinds jaren zijn we allebei stadsmeisje en de ongerepte natuur ontwend. Kijk ons dan. Daar zitten we op een meegebrachte plaid op een versgemaaid stukje gemeentegrond; geen brandnetel te zien. Waar is die tijd gebleven, dat we precies wisten wanneer welke bloem kwam en we ons beste spijkerbroek regelmatig verknalden met een goeie grasvlek?

's Avonds in de supermarkt valt mijn oog ineens op de volmaakte afronding van mijn verstedelijkingsproces. Keurig verpakt, geciviliseerd en ongevaarlijk ligt het in de schappen en dezelfde avond nog neem ik mijn eerste slok. Dan blijkt ook dat er toch nog iets hetzelfde is gebleven. Ook al is de brandnetel in een buideltje gestopt met een etiketje eraan, het blijft een ongelofelijke kutplant.