Buon Appetito

Niemand had aanhoudende hoosbuien verwacht in Milaan. In lange vlagen laat het water zich vallen om in dikke druppen uiteen te spatten door de stof van de goedkope straatventersparpaplu. Ons deert het niet. Het is warm en we hebben een afspraak bij Grom, de lekkerste ijssalon van de stad om daar alles te proeven. Schaterlachend en met opgestroopte broekspijpen loop ik met een paar vriendinnen naar metrostation QT8.

QT8 is een paar minuten lopen. De Milanezen ondergaan het weer onder het geluid van banden over natte straten. Grote plassen op stoepen van asfalt voorkomen de kortste route. Chagrijnige gezichten bij bushaltes, een dreigende lucht en een sporadische wandelaar. Een hardloper lijkt zich niets van de regen aan te trekken en rent ons tegemoet. Hij valt me op in zijn smoezelige trainingsjasje, een klein blauw broekje en pezige blote benen.

Wanneer hij een aantal meter van me verwijderd is friemelt hij zijn slappe geslachtsdeel achteloos uit zijn broekje. Schaamteloos flapt het lange ding secondenlang op en neer, meedeinend op zijn tred. Uitdagend kijkt hij me aan en als in vertraging sla ik het gade. Het is bijna surrealistisch. Het water spat op bij zijn sportschoenen en voor ik het weet rent hij ons weer voorbij.

Met een van verbazing vertrokken grimas draai ik me langzaam om. Ik ben niet de enige die dit gezien heeft. Kerensa grijpt naar haar gezicht en duikt ineen. Weer een ander laat een geluidloze gil ontsnappen, zich vastklampend aan haar paraplu. Stil lopen we verder naar de rode M. Plotseling heeft niemand nog trek in een ijsje.