Homo Lowlandicus

Er is geen pagina 'maandag' in het versleten programmaboekje dat zich thuisvoelt in mijn kontzak. Geen pannenkoek ter ontbijt en geen versgeperst vruchtensap voor 1,5 muntje. Geen koffie in de tent bij het wakker worden. Nee, de security scheurt in Gators van tentbrand naar tentbrand om dat langharige tuig zo snel mogelijk van het campingterrein te krijgen. Lowlands 2007 is voorbij.

Lotte's kleine Colt is volgestouwd met stinkende bagage en ons vijven. Aangekomen bij een wegrestaurant vouwen we onze vege lijven uit haar autootje om te gaan ontbijten. In de vertrekfile heerste het Lowlandssfeertje nog wel een beetje, maar nu zijn we toch echt in de buitenwereld. Het is er stil, de mensen en lichtjes zijn weg. Geen kleuren, alleen groen.

In het restaurant zit een handjevol onspontane frisgewassen mensen. Zelfs het eten is er saai: suffe taartpunten, bakjes Duitse yoghurt. En bah, niet meer joelen voor kok of cassière. De teleurstelling is zichtbaar in Paul's ogen, de afkeer in die van de andere gasten. Want oh ja, we stinken.

Onwennig gaan we zitten op stoelen met rugleuningen. Jeroen grijpt nog maar eens naar het programmaboekje. Roy voelt iets teveel aan zijn glazen kopje. De constante innerlijke beat die ik heb opgedaan na vijf dagen muziek zorgt ervoor dat ik zelfs meeknik op Sky Radio. Paul staart apatisch voor zich uit.

Maar het duurt ondertussen wel heel lang voordat Lotte terugkomt van de wc. Bij terugkomst schuift ze met een katerige grijns aan: "Tja, ik ging zonet zonet bij de wc's staan wachten tot er een deur openging..."