Die Unvollendete

Het gaat niet zo goed met ons. Al waren we dit schooljaar met hernieuwde moed begonnen, inmiddels is die ons massaal weer in de schoenen gezakt. Met de bachelor-bloemenbosjes nog naast onze computers is het als vanouds weer ploeteren van deadline naar deadline. Aldus slijten we van vroeg tot laat allemaal strak van de cafeïne de toetsen van onze laptops.

Het zijn op zich kleine dingen in een mensenleven, door het oog van een buitenstaander. Maar in onze hoofden leeft momenteel alleen die grote deadline van morgen. Dan moet ieder haar onaffe masteronderzoek op wervelende wijze presenteren. En tegen beter weten in werken we ons al weken het schompes om die onafheid toch nog wat in te perken.

Zo schijnt Annemiek verdwaasd en niet meer in staat te knipperen in de Groninger Archieven rond te lopen. Elsbeth is vergeten dat ze een vriendje heeft. Jeanine zit ondanks ziekte verdoofd van ibuprofen in bibliotheken. Ikzelf kan inmiddels kwartetten met mijn bibliotheekpasjes. En Julia verkondigt alleen nog maar dat ze dood wil.

De enige die het echt goed voor elkaar heeft is Liselotte. Zij vertelde in de koffiehoek van de Groninger Archieven bijna triomfantelijk dat de kaakchirurg vandaag een verstandskies gaat trekken en ze morgen dus niet kan praten. Even hingen onze thuisgesmeerde boterhammen stil in de lucht. Dammit. Hadden wij dat maar bedacht.

In de media

Ja, ik weet dat het ruim een maand geleden is dat ik schreef en ja, ik weet dat ik voor dat feit blogsgewijs gestenigd zou moeten worden, maar werk en studie heeft momenteel even prioriteit. Liever online mijn zaakjes even laten verslonzen dan ontslagen worden en drie jaar over de Master doen zeg maar.

Maar, maar, maar! Om deze suffe boodschap even te counterbalancen, stond er deze maand een stuk in de Nobiles. De Nobiles zegt u? Inderdaad, dat blad dat je meestal tegenkomt in galmende hallen van universiteitsbibliotheken, in de bak naast de lift en op de mat van uw hoogopgeleide studentenhuis. Zo goed als nooit dus, en ik ook niet. Maar toch, in Nobiles #8 staat een rubriek "student en weblog", en omdat Jop, Nynke en ik onder die categorie vallen zijn wij dus geïnterviewd. En dat is toch best stoer, je kop zo op papier. En zo groot ook, ieks.

Voor degenen die geen inwoner zijn van een studentenhuis, bibliotheek of lift, heb ik een poging gedaan tot scannen: hiero. Noot: In de papieren versie waren de interviews van Nynke en mij met elkaar verwisseld. Hier heb ik het even rechtgezet.