Badrandpoëzie

Ik weet wat ik wil. Ik wil een luxe uitziende fles, of tube, het doet er niet toe. Niet te plastic, tenzij van dat matte met glanzende opdruk. Ik wil design. Ik wil teksten waar je acuut tien jaar jonger van wordt. Ik wil dat de frisse natuurlijke bestanddelen van de verpakking spatten en ik wil dat de geur van het spul zich asociaal door de stations-Etos verspreidt bij verwijdering van het dopje.

Als blijkt dat ik na een week slaapgebrek naar Groningen ben afgereisd om in alle vroegte voor een dichte deur te staan is er maar één oplossing. In dit geval mezelf een designbus gelmousse in het vooruitzicht stellen met Vochtregulerende Guave en Macadamia. Macadiamia. Macardamia. Bijvoorbeeld.

In tijden van algehele ramp kan niets namelijk op tegen de aankoop van een goeie fles extravagante materie voor op de badrand. En dan bedoel ik vooral die geruststellende vrouwenteksten op de achterkant van de potjes en flesjes. Hoe verlept je ook bent, bij het lezen daarvan neem je gewoon áán dat het helemaal goed komt.

Het zijn van die zinnetjes die als vanzelf je hoofd binnendrijven. Moeiteloos gedragen door kalme vrouwenstemmen. Die zachte autoriteit van die teksten is fascinerend. En dan die welbespraaktheid! Ingrediënten die lijken te zijn uitgezocht op esthetiek! Dat extravagante gebruik van bijvoeglijke naamwoorden!

Elke keer weer raak ik volslagen lyrisch in de badkamer van die staaltjes miniliteratuur. Want stiekem is me niet te doen om wat erin zit. Ik wil een welluidende badkamerzin, dat verkwikt me nog het meest.