Dingen die ik me afvraag (deel 27)

Faxt u nog wel eens?

Voetbah

Stel, je bent een jongetje van zes. Elke zaterdagochtend word je afgezet bij de plaatselijke voetbalclub alwaar je met tien andere irritante kereltjes kluiten trapt onder toeziend oog van overfanatieke vaders, waaronder je eigen. Je weet de bal steeds beter te vinden en zo kruip je de jaren daarop steeds een klupje hoger, tot je twaalf bent en een uitgezakte scout vindt dat je talent hebt voor een carrière bij een 'echte club'.

Omdat je toch dyslexie hebt, meisjes stom zijn en je moeder een goede wasmachine heeft, besluit je daarop in te gaan. Zo slijt je je dagen op de grasvelden en de reservebankjes. Bij het vmbo hebben je leraren de hoop al opgegeven dat je ooit leert spellen, maar hee, school is voor mietjes en voetballogica zoveel makkelijker onder de knie te krijgen.

Je hebt een paar maanden een blessure gehad (gelukkig kon je FIFA spelen op de playstation), maar je beenspieren zijn nu weer in topconditie. Je schiet om te scoren en daar sleep je je eerste contract mee binnen. Inmiddels staat er ook zo nu en dan een hersenloos blondje langs de lijn, waar je gouden dingen voor mag kopen met dure steentjes erin.

Aan de kulverhalen die de roddelbladen over je publiceren ben je nu gewend. Je traint je suf en je reist je een ongeluk, maar gelukkig kun je in ieder land een groot huis kopen dat je vriendin dan in laat richten naar de laatste woonwagentrends. Jack van Gelder en Wilfred Genée raken tijdens wedstrijden niet over je uitgepraat, zeker met het oog op de aankomende cups en kampioenschappen deze zomer.

Kleine jongetjes van zes vragen om je handtekening en sparen van die geinige poppetjes die er van jou gemaakt zijn. Tegen je zin doe je mee in EK-commercials, omdat de Super de Boer het recht op jouw gezicht heeft gekocht. Weekenden aaneen sta je in volle stadions met bierzuipende, schreeuwende supporters die allemaal Trots op Nederland stemmen.

Totdat zo'n andere lul je op het veld keihard onderuit haalt en je nooit meer kunt voetballen. Helaas pindakaas, schade Erdnussbutter, jammer dan ramadan en pech voor jou. Had je maar een vak moeten leren.

De schoenmaker

"Ghallo?" hoor ik aan de andere kant van de intercomlijn. "Gallo? Kunt oe de deur opendoen. Ik ben schoenmaker!" Even ben ik stil. Schoenmaker?! Gaan die tegenwoordig bij de deur langs? "Schoenmaker?" "Ja, ik maak schoen bij joellie." Zo! Brutaaltje. Op goed geluk aanbellen en dan ons hele appartementencomplex langs zeker. Mafkees.

"Naar welk nummer moet u dan?" vraag ik achterdochtig. Ik ga niet zomaar een jopie naar binnen laten die dan ook nog eens al mijn buren lastig valt. Wel een business trouwens, kapotte schoenen. "Iek moet gewoon naar binnen, iek ben schoenmaker, iek heb sleutel vergeten." "Ik begrijp u niet?" Ik vertrouw er geen reet van. "Iek werk bij schoenmaakbedrei vliestra." Vliestra, vliestra. Vlietstra... Dan komt het lachsalvo bij de realisatie. "Oh, schóónmaker! Sorry hoor, komt u binnen."

Per slot van rekening

Naarmate de dagen verstreken, ging ik mijn gestolen fiets steeds meer missen. Met het ouwe gelzadel dat zo lekker zat, met die specifieke rammel in het voorspatbord. Elke keer als ik langs de plek des onheils slenterde keek ik altijd even goed rond. Of 'ie er niet stiekem weer stond. En dan stond 'ie er niet. En dan huilde ik een beetje van binnen.

Want mijn fiets en ik, dat was toch wat speciaals. Juist omdat de remmen het niet meer deden, waren we fantastisch op elkaar ingespeeld. Wij zorgden voor elkaar. Zo had ik de kettingkast liefdevol vastgeplakt met schilderstape. En had zij van die fijne tikjes in de versnelling. Wij flikten elkaar geen kunstjes. Mijn fiets was perfect. Een onopvallend meesterwerk vermomd als een barrel. Maar ze was nergens.

Edoch, bus en benenwagen vervelen snel en ook oude liefdes roesten, dus toen bleek dat er naast mijn drukker twee van van die Jopies een handeltje bestieren moest het er maar van komen. Een oude batavus. Scheve trappers die schaven langs de kettingkast en modder tot in de kogellagers, maar hee, een acceptabel barrel voor veertig euro. Wat onderdelen scoren bij de Halfords en dan kan 'ie er wel mee door. En uiteindelijk ben ik ook over mijn vorige gestolen fiets heen gekomen.

En met het ding slotloos in mijn hal gestald, loop ik vanmiddag mijn bezworen laatste lange wandeling. Met een nieuwe buitenband om mijn nek en twee Hele Grote Sloten in een tasje dagdroom ik op de terugweg nog even over fietsen. Waarom hebben die nieuwere fietsen toch allemaal van die opstaande randjes voorop? Mijn vorige spatbord was plat. Een beetje zoals die. Een...

Een snelle spuitbeurt verder, maar onmiskenbaar.. Schilderstape! Mijn moeders oude gelzadel! Verdomme! Het slot is vervangen, maar... Metallic bordeaurood spuiten, wat an sich al een belediging is, en dan denken dat je ermee weg komt he. Godver. Een blik naar links en rechts en dan ren ik zo snel als mijn slippers het dragen naar huis. Om vijf minuten later de fiets in de achterbak van de auto te schuiven. Mijn fiets is weer mijn fiets. En dat ze in de tussentijd de remmen hebben gerepareerd accepteer ik wel als rente.

Leve de Koningin

Het is al half één, maar ik heb zo'n relaxte avond gehad met de gitaar dat ik tot nu toe geen spijt heb dat ik niet mee ben gegaan naar Romein. Nu word ik echter en masse per sms gesommeerd naar het Liquid-feest te komen. Dat is ook zo. Da's vlakbij, dat feest. En ach, het zou ook tijd worden, dus vis ik m'n All Stars uit de hoek, knoop ik mijn haar in een staart en fiets ik op mijn gemakkie naar de Tweebaksmarkt.

Op het rumoerige terras lodderen de oogjes me al tegemoet. Iedereen hangt op elkaar om. De sfeer is extatisch. Geen doorkomen aan bij de ingang. Ah, José! "Do bist in popke, in popke." Ah, al een beetje dronken! Oh, Celia ook, hehe. Een naar bier meurende Jacco trekt me naar binnen, waar Rob meteen een camera op me richt. "Wat zie jij dur eksoties uit!" Uh? Verwachtingsvol speur ik de hossende menigte af naar de anderen. Maar eerst een wijntje, want ik heb wat in te halen.

Het lijkt verdulleme wel alsof al mijn vrienden al stomdronken zijn. Eigenlijk geef ik ze nog een uur en dan verwacht ik dat ze wel afdruipen. Moet ik het straks weer alleen opknappen zeker, 'slechts lieflijk aangeschoten'. Kees begint in mijn nek te bijten. De wijn zit in gekke plastic bekertjes. Het bier wordt per dozijn aangesleept. En Sjoerd, die normaal in kennelijke staat "Ik ben een beetje dronken geloof ik" stamelt, brult nu "Ik ben heel-heul-heul-heul heel erg dronken!" Wat een mooie avond.

Berend doet zijn beste kolonisten-interpretatie. Kees waadt onstabiel door de menigte alsof hij de Koningin zelve is. Vrijende stelletjes in hoeken. Wijntje. Zeer dansbare funk. Wijntje. Gibson lalt over een band in berenpakken. Mannen geven elkaar lapdances. Hilariteit. Nog een wijntje. Er wordt gezoend in zeer onverwachte hoek. Wat?! De mannen verdwijnen één voor één van het toneel. Wijntje. Het wordt later. Wijntje.

De munten zijn op. Met José en Sibe-Jan sta ik moves te doen op de dansvloer. Underworld. The Cure. Een dronken meid met een oranje glitterbril werpt zich in alle armen die ze tegenkomt. Een vreemde hand. De muziek wordt uitgezet. Lichten aan. Sigaretje. Mensen staan in de garderobe jassen en truien te draaien en te draaien. Glitterbril roept dat ze haar tasje is kwijtgeraakt. Een bejurkte muts roept "Ik soek mun boléro!!" Waar is mijn fiets?

Plop. Ik had 'm toch echt hier, op deze plek neergezet. Godver. Godskolére. Nee, natúúrlijk, aan de overkant van de straat staat 'ie ook niet. Natuurlijk niet. Hij is gewoon gejat door een één of andere mongool, een randdebiel, mijn fijne bloedeigen fiets, waar ik een band mee had, twéé banden! Godver! Bellen. Mijn dronken vriend ligt in bed en neemt niet op. Daar ga ik dan, sip en allenig en ineens broodnuchter slenterend naar huis. Op m'n afgetrapte All Stars. Wat een kutfeest.

Badrandpoëzie

Ik weet wat ik wil. Ik wil een luxe uitziende fles, of tube, het doet er niet toe. Niet te plastic, tenzij van dat matte met glanzende opdruk. Ik wil design. Ik wil teksten waar je acuut tien jaar jonger van wordt. Ik wil dat de frisse natuurlijke bestanddelen van de verpakking spatten en ik wil dat de geur van het spul zich asociaal door de stations-Etos verspreidt bij verwijdering van het dopje.

Als blijkt dat ik na een week slaapgebrek naar Groningen ben afgereisd om in alle vroegte voor een dichte deur te staan is er maar één oplossing. In dit geval mezelf een designbus gelmousse in het vooruitzicht stellen met Vochtregulerende Guave en Macadamia. Macadiamia. Macardamia. Bijvoorbeeld.

In tijden van algehele ramp kan niets namelijk op tegen de aankoop van een goeie fles extravagante materie voor op de badrand. En dan bedoel ik vooral die geruststellende vrouwenteksten op de achterkant van de potjes en flesjes. Hoe verlept je ook bent, bij het lezen daarvan neem je gewoon áán dat het helemaal goed komt.

Het zijn van die zinnetjes die als vanzelf je hoofd binnendrijven. Moeiteloos gedragen door kalme vrouwenstemmen. Die zachte autoriteit van die teksten is fascinerend. En dan die welbespraaktheid! Ingrediënten die lijken te zijn uitgezocht op esthetiek! Dat extravagante gebruik van bijvoeglijke naamwoorden!

Elke keer weer raak ik volslagen lyrisch in de badkamer van die staaltjes miniliteratuur. Want stiekem is me niet te doen om wat erin zit. Ik wil een welluidende badkamerzin, dat verkwikt me nog het meest.

Die Unvollendete

Het gaat niet zo goed met ons. Al waren we dit schooljaar met hernieuwde moed begonnen, inmiddels is die ons massaal weer in de schoenen gezakt. Met de bachelor-bloemenbosjes nog naast onze computers is het als vanouds weer ploeteren van deadline naar deadline. Aldus slijten we van vroeg tot laat allemaal strak van de cafeïne de toetsen van onze laptops.

Het zijn op zich kleine dingen in een mensenleven, door het oog van een buitenstaander. Maar in onze hoofden leeft momenteel alleen die grote deadline van morgen. Dan moet ieder haar onaffe masteronderzoek op wervelende wijze presenteren. En tegen beter weten in werken we ons al weken het schompes om die onafheid toch nog wat in te perken.

Zo schijnt Annemiek verdwaasd en niet meer in staat te knipperen in de Groninger Archieven rond te lopen. Elsbeth is vergeten dat ze een vriendje heeft. Jeanine zit ondanks ziekte verdoofd van ibuprofen in bibliotheken. Ikzelf kan inmiddels kwartetten met mijn bibliotheekpasjes. En Julia verkondigt alleen nog maar dat ze dood wil.

De enige die het echt goed voor elkaar heeft is Liselotte. Zij vertelde in de koffiehoek van de Groninger Archieven bijna triomfantelijk dat de kaakchirurg vandaag een verstandskies gaat trekken en ze morgen dus niet kan praten. Even hingen onze thuisgesmeerde boterhammen stil in de lucht. Dammit. Hadden wij dat maar bedacht.

In de media

Ja, ik weet dat het ruim een maand geleden is dat ik schreef en ja, ik weet dat ik voor dat feit blogsgewijs gestenigd zou moeten worden, maar werk en studie heeft momenteel even prioriteit. Liever online mijn zaakjes even laten verslonzen dan ontslagen worden en drie jaar over de Master doen zeg maar.

Maar, maar, maar! Om deze suffe boodschap even te counterbalancen, stond er deze maand een stuk in de Nobiles. De Nobiles zegt u? Inderdaad, dat blad dat je meestal tegenkomt in galmende hallen van universiteitsbibliotheken, in de bak naast de lift en op de mat van uw hoogopgeleide studentenhuis. Zo goed als nooit dus, en ik ook niet. Maar toch, in Nobiles #8 staat een rubriek "student en weblog", en omdat Jop, Nynke en ik onder die categorie vallen zijn wij dus geïnterviewd. En dat is toch best stoer, je kop zo op papier. En zo groot ook, ieks.

Voor degenen die geen inwoner zijn van een studentenhuis, bibliotheek of lift, heb ik een poging gedaan tot scannen: hiero. Noot: In de papieren versie waren de interviews van Nynke en mij met elkaar verwisseld. Hier heb ik het even rechtgezet.