« Leve de Koningin • De schoenmaker »

Per slot van rekening

Naarmate de dagen verstreken, ging ik mijn gestolen fiets steeds meer missen. Met het ouwe gelzadel dat zo lekker zat, met die specifieke rammel in het voorspatbord. Elke keer als ik langs de plek des onheils slenterde keek ik altijd even goed rond. Of 'ie er niet stiekem weer stond. En dan stond 'ie er niet. En dan huilde ik een beetje van binnen.

Want mijn fiets en ik, dat was toch wat speciaals. Juist omdat de remmen het niet meer deden, waren we fantastisch op elkaar ingespeeld. Wij zorgden voor elkaar. Zo had ik de kettingkast liefdevol vastgeplakt met schilderstape. En had zij van die fijne tikjes in de versnelling. Wij flikten elkaar geen kunstjes. Mijn fiets was perfect. Een onopvallend meesterwerk vermomd als een barrel. Maar ze was nergens.

Edoch, bus en benenwagen vervelen snel en ook oude liefdes roesten, dus toen bleek dat er naast mijn drukker twee van van die Jopies een handeltje bestieren moest het er maar van komen. Een oude batavus. Scheve trappers die schaven langs de kettingkast en modder tot in de kogellagers, maar hee, een acceptabel barrel voor veertig euro. Wat onderdelen scoren bij de Halfords en dan kan 'ie er wel mee door. En uiteindelijk ben ik ook over mijn vorige gestolen fiets heen gekomen.

En met het ding slotloos in mijn hal gestald, loop ik vanmiddag mijn bezworen laatste lange wandeling. Met een nieuwe buitenband om mijn nek en twee Hele Grote Sloten in een tasje dagdroom ik op de terugweg nog even over fietsen. Waarom hebben die nieuwere fietsen toch allemaal van die opstaande randjes voorop? Mijn vorige spatbord was plat. Een beetje zoals die. Een...

Een snelle spuitbeurt verder, maar onmiskenbaar.. Schilderstape! Mijn moeders oude gelzadel! Verdomme! Het slot is vervangen, maar... Metallic bordeaurood spuiten, wat an sich al een belediging is, en dan denken dat je ermee weg komt he. Godver. Een blik naar links en rechts en dan ren ik zo snel als mijn slippers het dragen naar huis. Om vijf minuten later de fiets in de achterbak van de auto te schuiven. Mijn fiets is weer mijn fiets. En dat ze in de tussentijd de remmen hebben gerepareerd accepteer ik wel als rente.

Whoehoe! En zo doen we dat. Zo heeft mijn pa dat eens gehad en heeft toen een briefje achter gelaten met de tekst ´bedankt voor het oppassen op mijn fiets voor beloning bel…..`. Nooit wat van gehoord natuurlijk.
Branwen (URL) • 14 05 08 • 20:15

LOL, en zo hoort het…
HKH (URL) • 15 05 08 • 10:18

Goed zo! Eindelijk gerechtigheid!
Giph (URL) • 15 05 08 • 19:11

Mên, daar droom ik van. Mijn oude fiets, gejat van het station in Geldrop (Klein gat, waar 1.4 fietsen per dag worden gestolen. Die 0.4, daar verdenk ik een fietsenmaker van) van opa geweest, met van die mooie witgele banden.
Noud! (URL) • 16 05 08 • 19:21

Prima actie!
Geldrop, haha daar kom ik vandaan!
Maartje • 21 05 08 • 14:57

@Maartje: dan zou je toch die fiets eens terug moeten geven :)
Gryts • 21 05 08 • 18:45

JA!
M’n moeders’ fiets was ook gejat. Acht maanden en een nieuwe fiets later, stond de gejatte fiets in een zijstraatje van de winkelstraat. M’n moeder bivakkeerde bij de fiets tot de eigenaar terug was: een 12jarig meisje die de fiets van haar vader (=de politieagent die de fiets gevonden had) gekregen had.
Meisje huilen, moeder onverbiddelijk, maar wel nieuwe snelbinders
Claudilientje • 25 05 08 • 19:25